Na een welverdiende nachtrust worden we maandagochtend wakker en staat er nadat we ons gedoucht hebben een lekker ontbijt op ons te wachten. Broodjes, verschillende kazen, allerlei soorten fruit, wat eieren en andere lekkernijen vullen onze maag. Na het eten gaan we naar de onderste etage van het huis om wat te sporten waar na een tijdje Andreita verschijnt. Ons nichtje is een onwijs leuk, levendig en enthousiast figuur die meteen al begint te vertellen over duizend en een plannen die ze voor ons in petto heeft. Even later komen haar moeder en haar zusje ook langs. Haar moeder, Ana Maria, is pianist, heeft een eigen muziekacademie en laat wat van haar kunsten op de piano horen. Prachtig.

Een half uur later scheuren we samen met Andreita weg in haar kleine autootje richting Las Peñas. Les Peñas bestaat uit 444 traptreden die leiden tot een flinke hoogte waarvandaan je een ver zicht hebt op de stad Guayaquil. De karakterstieke huisjes langs de traptreden zijn een aantal jaren geleden gerenoveerd en zien er met hun felle kleuren schitterend uit. Wanneer we weer beneden zijn lopen we de Malecón op, een soort van boulevard die langs de rivierbedding van de brede rivier de Rio Guayas loopt. Op de Malecón bevinden zich monumenten, restaurants, parkjes, een muziekplaats en verschillende architectonische hoogstandjes. De flinke wandeling vreet energie waardoor we besluiten naar het huis van tia Anita en tio Efren terug te gaan om wat te eten. Eenmaal thuisgekomen werken we ons met moeite door een vier gangen lunch heen, damn, wat is dat backpacken toch zwaar! Het mooiste atribuut wat het huis van de familie kent is een klein draagbaar knopje. Wanneer de tante op het knopje drukt gaat er een bel in de keuken af en komt de bediende om de orders van de tante op te volgen. Zo´n magisch knopje wil ik in NL ook wel hebben zodat ik nooit meer naar de koelkast hoef te lopen om een biertje te pakken, er op elk gewenst tijdstip eten klaar gemaakt wordt en mijn huis steriel schoon blijft…..

Read the rest of this entry »

Zo, de laatste week Quito. Dit betekent ook de laatste week Spaanse lessen. Paco en Timo hebben geluk, ze hebben deze week een mannelijke docent toegewezen (Jonathan en Carlos genaamd) en kunnen zich zonder afleiding richten op de Spaanse gramatica. Ik heb pech en moet het met Veronica doen….

Maandagavond is het tijd voor de salsales die door de school in een salsabar verzorgd wordt. Bij binnenkomst is een groep van 30 Yanken bezig. Een kleine, pittige negerin instrueert het stel. Wanneer een gringo weer eens dezelfde fout maakt wordt het teveel voor het vrouwtje en laat ze duidelijk haar ongenoegen blijken. Dit gebeurt meerdere malen, opzich niet gek aangezien de meeste mensen in de groep voor het eerst salsales krijgen, maar de negerin reageert nogal fel en heeft een houding alsof ze elk moment haar zelfbeheersing gaat verliezen om vervolgens wat ferme klappen uit te delen. Misschien kan ze beter bij het leger gaan werken dan als dansdocente….. na tien minuten kijken is ons groepje aan de beurt en goh wat hebben we er zin in! Binnen een uur ramt de docente er wat basispassen van de salsa doorheen en sluit ze af met de basis van de merengue. Timo begint met goede moed maar vindt het halverwege het uur welletjes geweest en begeeft zich richting de bar. Tijdens de laatste tien merengue minuten krijgt Paco een privebehandeling om de heupen wat los te krijgen. De docente duwt en trekt als een aapje aan de heupen van Paco en krijgt het geheel toch wat soepeler…..en dit zonder die chagrijnige blik, ze leert het wel. Na afloop worden er cocktails geschonken en is er gelegenheid om nog wat te dansen.

De volgende dag gebeurt er niks bijzonders… Woensdag gaan Paco en ik tijdens het tweede deel van de Spaanse les met onze docenten op excursie. Paco gaat met Jonathan naar het Museo del Banco Central, het grootste archeologische museum van Quito, en ik ga met Veronica naar een reptielenmuseum. Na een half uurtje lopen, Veronica heeft hele kleine beentjes en kan niet zo snel, komen we aan bij het museum. In het museum treffen we een grote variatie van slangen, kikkers, schildpadden en wat leguanen en kaaimannen aan. Bij elke kast met dieren vertelt Veronica het een en ander en staat er info over de desbetreffende dieren op een bord afgebeeld. Sommige slangen hebben prachtige schutkleuren waardoor het soms een hele tijd duurt voordat we de slang hebben gevonden. Bij mij vallen de felgekleurde giftige kikkers van zo´n 2.5 cm lengte het meest in de smaak. Aan het eind worden we gevraagd naar een apart kamertje te komen waar een gids flink wat informatie vertelt over het een en ander, waarna ze een slang uit een doos haalt die we vast mogen houden. Gaaf natuurlijk, maar bij het verlaten van het museum heb ik toch wat bedenkingen over de kleine kooitjes van de dieren en vooral over de afkomst van de dieren….

Read the rest of this entry »

 

Allereerst; wat leuk dat jullie zoveel comments plaatsen! Voor ons is het erg leuk om te zien dat jullie de verhaaltjes lezen en af en toe aan ons denken…….getting a little bit emotional here…… Voor de rest hebben jullie gelijk; verhalen over vrouwen (volgens mij schrijf ik vrijwel niets over vrouwen….) komen rechtstreeks uit mijn grote duim, dus verwacht vooral geen foto´s. De dagen maandag tot en met donderdag worden voor een groot deel in beslag genomen door de Spaanse lessen. ´s Ochtends hebben we les en daarnaast hebben we dagelijks ook aardig wat huiswerk. Net zoals vroeger doe ik dat pas snachts, want overdag zijn er natuurlijk genoeg andere dingen te doen!

Maandagavond hebben we geen zin om te koken en gaan we op zoek naar een restaurantje. Omdat het onwijs hard regent zijn we genoodzaakt om iets in de buurt te vinden… de keuze valt op een Italiaans restaurant die eigenlijk iets te duur voor ons is…maar ja, beter wat dollars te veel betalen dan in een nat pak ergens goedkoop eten. Paco en Timo bestellen een pasta die niet weg te rammen is en ik besluit voor de afwisseling een pizza te bestellen die overigens prima smaakt. Tijdens het eten zet de ober ineens een glas rode wijn voor Paco neer, we willen zeggen dat we dat niet hebben besteld maar wat blijkt….Paco krijgt het glas van twee Ecuadoriaanse vrouwen (30 en dik 40 plus) kado die aan de tafel tegenover hem zitten. Wat nu!? Ten eerste heeft Paco zoals jullie weten een relatie met Linda, dus kunnen hier geen sterke verhalen (zonder foto´s ;)) geplaatst worden, ten tweede heeft Paco al in geen 10 jaar alhocol gedronken!!! De laatste keer was op een kerstavond tig jaren geleden toen ik hem voor 5 gulden een glas sherry heb laten atten… Beleefd als Paco is accepteert hij de wijn volledig. Na het eten gaat hij bij de dames aan tafel zitten om hen te bedanken. Na een kwartiertje besluiten Timo en ik te betalen en Paco daar achter te laten. Aan tafel drinkt Paco nog wat. Vervolgens stellen de dames voor naar een andere tent te gaan, maar aangezien Paco de alcohol al aardig begon te voelen bedankte hij en besloot hij naar het hostel te gaan.

´Leuk´ (:S) detail is dat de dames bij ons in het hostel blijken te verblijven. Wanneer ik op een avond rond een uurtje of twee snachts nog wat huiswerk aan het doen ben hoor ik de deurbel. Normaal gesproken doet een medewerker van het hostel de deur open, nu dus niet, want er wordt constant aangebeld. Ik besluit de deur open te doen en tref de oudste van de dames in aangeschoten toestand aan. Ze loopt mee naar boven, vraagt waar ik mee bezig bent en besluit me te overhoren. Ik raak geirriteerd door haar en de penetrante alcohollucht uit haar muil. Wanneer de oude graftak me over mijn bolletje probeert te strelen besluit ik dat het wel is en zeg ik haar dat ik echt mijn huiswerk wil af maken omdat ik flink moe ben. Gelukkig taait de ouwe af en zorg ik dat ik zo snel mogelijk in mijn bed lig waar ik niet lastig gevallen kan worden. Begrijp me niet verkeerd, sommige vrouwen op leeftijd kunnen best interessant zijn, helaas geldt dat niet voor dit geval….daarnaast is Sade de enige vrouw van die leeftijd die mijn hart zou kunnen winnen.

Dinsdag is de finale van de Champions League. Timo is een voetbalfanaat, dus rond kwart voor twee smiddags Ecuadoriaanse tijd bevinden we ons in een Mexicaans restaurant waar de wedstrijd uitgezonden wordt. Nu kan ik proberen een zware analyse van de wedstrijd te schetsen, maar ten eerste heb ik er geen verstand van, ten tweede interesseert voetbal me niks en ten derde hebben de liefhebbers zelf de wedstrijd gezien. Het was gezellig, onder het genot van bier en nacho´s kan een voetbalwedstrijd best leuk zijn! Na de wedstrijd lopen we via het Sportcafe terug waar we een paar uur daarvoor aardig wat Engelsen zagen zitten. Gelukkig hebben de schoften het café heel gehouden…..van de ene kant wel jammer, want ik denk dat de politie hier een zero-tollerance beleid voert en de supporsters flink wat klappen had gegeven…..

Woensdagavond gaan we een filmpje pakken. Na de filmladder door te nemen besluiten we 300 te bezoeken. Een medewerker van de Spaanse school brengt ons naar de bioscoop die een stuk van ons hostel blijkt te liggen. Misschien komt het door het ongekende aantal armoedige huizen, de gare bakken die je rond ziet rijden en de smerigheid van de stad, op de een of andere manier verwacht ik een gaar zaaltje met een lullige projector… Natuurlijk wordt mijn vooroordeel niet bevestigd, de bioscoop kent vele zalen en ziet er keurig uit. Wat betreft eetgedrag lijken de Ecuadorianen best wat op Amerikanen, het is niet ongewoon een container stinkende popcorn en een container vol cola weg te werken tijdens de film……

Donderdag 24 mei is onze laatste lesdag van de week. De school voert het beleid dat studenten maximaal een week dezelfde docent hebben. Dit betekent dat we vandaag afscheid nemen van onze goede docentes, wel jammer, want we waren alledrie uitermate tevreden…

 

 

Read the rest of this entry »

 

 

Het is vrijdagochtend…….we staan voor een dilemma; blijven we bij dezelfde Spaanse school of switchen we. Na veel denkwerk besluiten we de duurdere Spaanse school te nemen. De laatste les bij onze vriend Pablo was weer erg leuk. We hebben de week afgesloten met een potje Cuarenta. Dit is een typisch Ecuadoriaans kaartspel wat in teams van twee gespeeld wordt. Uiteraard is het niet nodig te vermelden dat Pablo en ik alle potjes hebben gewonnen, ik zal daar dan ook niks over typen…. Laat ik al maar helemaal niet beginnen over de potjes poker bij ons hostel he Timo!

 

 

 

 

 

 

Read the rest of this entry »

De dinsdagochtend begint met een mooi verhaal aan de ontbijttafel. Wanneer Timo en Paco al hun tanden aan het poetsen zijn spreek ik een stelletje uit Noorwegen. Ze gaan vandaag door naar Caracas (Venezuala) en vertellen over hun reis die in januari van dit jaar begon. In Ecuador hebben ze een treinrit gedaan waarbij je op het dak van de trein kan. Bij ons stond deze rit ook op de planning, want dat treinsurfen klinkt te gek! Helaas voor het stelletje waren net een paar dagen geleden twee Japanners onthoofd tijdens het surfen (waarschijnlijk stonden ze foto´s te maken van het uitzicht richting de achterkant van de trein en hadden ze de aankomende brug over het hoofd gezien). Hierdoor is het treinsurfen nu verboden. Hopelijk verandert dat nog….

Tijdens de lessen hebben we met Pablo weer veel lol en leren we ook nog wat Spaans….een ideale combinatie! Na de lessen gaan we weer naar de oude stad. Paco heeft besloten zijn schapencoupe bij te laten werken, dus we zetten koers naar de kapsalon waar Timo al eerder gescalpeerd was. De kapsters herkennen ons en beginnen meteen al te lachen. Paco neemt plaatst en onderneemt een gewaagde actie. Met de oneindige knipsessies van Timo in het achterhoofd wijst hij uit wanhoop een traditioneel Ecuadoriaans kapsel op de muur aan. Zo gezegd, zo gedaan, 20 minuten later staat meneer weer buiten, kwa coupe total geïntegreerd met de rest van het volk op straat, het resultaat is hier onder te zien!

Read the rest of this entry »