Na een klein stukje vliegen komt de stewardes (een mevrouw die in het vliegtuig als serveerster werkt) eten brengen. Ramón is gek op eten en begint te glimlachen. Wanneer Ramón zijn bakje open doet moet hij huilen. Er zit namelijk een dood dier in zijn eten en dat vindt Ramón niet leuk! Hij vindt alleen levende dieren lief, dode dieren vindt hij maar niks aan. Paco en Linda denken er hetzelfde over en beginnen ook te huilen. Paco en Linda troosten elkaar en Ramón troost zichzelf met een blikje appelsap met schuim en prikkels. Daar is Ramón echt gek op. Het is namelijk een toverdrankje. Als je het teveel drinkt denken grote mensen dat je raar gaat doen, maar dat is helemaal niet zo. Ineens gaat het vliegtuig naar beneden. Als dat maar goed gaat denken Linda, Paco en Ramón. Op de grond gaat het vliegtuig veel hard remmen. Hierdoor krijg je een raar gevoel in je en moet je lachen. Het is net als in de botjesautootjes, best vet cool dus! Wanneer ze van de trap lopen zien ze een geel zebrapad op de grond. Een mevrouw van het vliegveld kijkt boos en wijst er naar. Ik denk dat we op het rare zebrapad moeten lopen zegt Linda tegen Paco en Ramón die aan het donderjagen zijn op verboden terrein. Snel rennen de kwajongens naar het rare zebrapad. De mevrouw doet iets met haar hand en duim, net zoals mensen weleens doen langs de snelweg. Misschien wilt ze met het vliegtuig meeliften. Slim van de mevrouw, want dat is lekker goedkoop. In het vliegtuiggebouw moeten er centjes betaald worden. Erg veel centjes zelfs, meer dan een jaar zakgeld! Maar dat vinden Linda, Paco en Ramón niet erg, want met dit geld zorgen de meneren in stropdas van het eiland er voor dat de rare dieren en struiken in leven blijven en dat is goed!

Na een lange reis met eerst een bus daarna een boot en als laatst weer een bus komen Linda, Paco en Ramón aan op het eiland Santa Cruz. Hier logeren ze bij eilandmensen, best wel spannend! Grote mensen noemen dit een hotel. Een dag gaan ze naar het strand waar ze stoere ninjatrappen op het strand doen en ook wat verbranden door de zon. Dat is niet leuk, want dat doet au. Paco en Linda troosten elkaar weer en Ramón krijgt een lauwe appelsap, ook goed. Na drie nachten logeren bij de eilandmensen gaan Linda, Paco en Ramón varen met een boot, en dat vijf dagen lang, wat een feest!

De eerst dag is Paco ziek. De snoepkont heeft de dag ervoor teveel ijsjes gegeten en heeft au aan de buik. Paco blijft op de boot en Linda en Ramón gaan op bezoek bij reuze schildpadden en maken een wandeling door een enge tunnel. De baas van de wandelgroep noemt deze tunnel een lavatunnel, Linda en Ramón vinden het maar een moeilijk woord.

De dag erna is Paco beter geworden, wat fijn! Een andere meneer op de boot eet drie dagen de andere kant op. Wel een knappe truc van die meneer. Het eten ruikt alleen zuur en de meneer kijkt verdrietig, dus de truc is niet helemaal goed. Met z´n drieen doen ze een pak aan wat heel strak zit. Hierdoor kunnen ze zwemmen in koud water, wat gaaf! In het water spelen ze met zeeleeuwen en vissen, best spannend maar wel vet cool. Met een dikke bril en een lang rietje kunnen ze zelfs zwemmen met het hoofd onder water. Hierna gaan ze wandelen op het eiland Santa Maria. Hier wonen zeeleeuwen. Bij een groep mevrouwen zeeleeuwen loopt een meneer zeeleeuw druk heen en weer te lopen en rare geluiden te maken. Wat een gekke meneer zeg. Hij zal wel niet zo slim en aardig zijn en met zijn drukke geschreeuw indruk proberen te maken. Andere meneren zeeleeuwen zijn slimmer en liggen op afstand in de zon lekker te luieren. Op het midden van het eiland is een meer waar rare roze vogels rondlopen. Het lijken net struisvogels, want ze steken vaak hun hoofd in het water. Aan de andere kant van het eiland zien Linda, Paco en Ramón een klein schildpadje het water in proberen te komen. Het lieve beestje wordt alleen steeds door de golven terug op het strand gegooid, best zielig.

De derde dag bezoeken Linda, Paco en Ramón een andere gekke lavatunnel. Onderweg komen ze een rare plek tegen. In het midden van allemaal stukken hout staat een grote ton waar allemaal brieven inzitten. Iedereen kan een brief meenemen om hem thuis te posten. Op die manier kan je lekker gratis je vakantiekaarten op de post doen. Linda vindt het maar niks. Haar broer Stefan is een postbodemeneer en ze wilt niet dat hij geen werk meer heeft. Boos gooit ze de ton in de zee, dat zal die gemenerikken leren!

Na het wandelen gaan ze weer snorkels spelen. Net wanneer ze willen stoppen komen ze onder water een paar zeeschildpadden tegen, echt te gek gaaf cool! Vlak bij het strand zien ze platte vissen op de bodem van de zee. Volgens een meneer zijn het stingrays en spuiten ze gif met de staart. Linda, Paco en Ramón worden bang en zwemmen snel ver weg van de rare prikkebeesten.

De bijna laatste dag van de bootreis gaan Linda, Paco en Ramón de slimmerik uithangen. Ze bezoeken een museum. Paco blijft bij elk bord met woorden lang wachten en doet net alsof hij alles leest. Ramón vindt het maar raar, want Paco kan geeneens lezen. Ramón weet dat hij een stommerik is en kijkt lekker alleen maar plaatjes. Linda pakt het woudlopershandboek er bij waar in kindertaal verteld wordt over Charles Darwin, natuurlijke selectie, de gevaren voor de eilanden en waarom bescherming van het eiland zo onwijs belangrijk is. Wat een mooi verhaal! Linda, Paco en Ramón vinden het vet stoer dat ze slimmer zijn geworden! Op het eiland kopen ze een lekker ijsje, mmm jammie! Hierna gaat iedereen snorkelen in een baai met vet helder water. Af en toe vinden Linda, Paco en Ramón het een beetje eng om tussen een grote groep met vissen te zwemmen. Maar omdat ze dapper zijn doen ze het toch en zwemmen ze lang in de droomwereld die de oceaan heet.

De allerallerlaatste dag moeten alle mensen van de boot vroeg hun bedje uit. Om 6 uur vertrekken namelijk de kleine bootjes en wordt het laatste eiland, Sante Fé, bezocht. Hier zien ze roodzakvogels en hele gevaarlijke planten met enge punten. Op dit eiland wonen ook veel albatrossen. Deze vogels zijn heel dik, zo dik dat ze geeneens kunnen vliegen. Dit kan alleen als ze eerst lopen naar een hoge berg om zich naar beneden te laten vallen. Wat een luie vogels zeg, maar toch wel slim eigenlijk! Even later zien Linda, Paco en Ramón hoe het water van de zee tegen de rotsen aan klapt. Wooow, dat gaat hard. Zo hard zelfs dat het water omhoog spuit in een kier van de rotsen. Het lijkt net een walvis. Linda, Paco en Ramón zijn het er over eens, spuitgateiland is vet gaaf!

Na dit avontuur blijven Linda, Paco en Ramón nog twee dagen logeren bij de eilandmensen. Daarna gaan Linda en Paco naar huis en blijft Ramón nog even wat langer in de verre landen. Hij vindt Mowgli namelijk vet stoer en hoopt in de jungle Baloe tegen te komen. Als hij maar niet Shere Kan of Kaa tegen komt, want die vindt hij echt eng! Dat wordt nog spannend de komende tijd!!!

En daar zitten we dan met tien man in een acht-persoons jeep. Gelukkig zijn we binnen een half uur bij de grenspost en kunnen we uitstappen. Ik heb tijdens de lange dagen in het saaie Uyuni al een exit-stamp voor Bolivia gehaald. Shatiya alleen nog niet waardoor we alsnog in de rij mogen aansluiten. Na wat moeilijk gedoe van een buschauffeur kunnen we eindelijk instappen. Deze chauffeur is gelukkig wel vriendelijk en geeft aan wat er gaat gebeuren. Hij grapt dat iedereen een uur de tijd heeft om zijn voorraad drugs achter in de strot te douwen, want het is niet bedoeling dat je dit Argentinië in neemt. Natuurlijk hebben we niks bij ons, de nacht ervoor was erbarmelijk koud waardoor de hele voorraad coke binnen notime was opgesnoven. Nu verliepen de grensovergangen over het algemeen erg soepeltjes. Normaal hoefden we alleen een exit stamp in het te verlaten land te halen en een entrance stamp in het te bezoeken land. In Chili denken ze daar anders over. Eerst moeten we met de schoenen door een soppende spons lopen, moeten we een exit stamp halen en mogen we al onze baggage uit de bus halen waarna elke tas gecontroleerd wordt. Na een uur is iedereen klaar en kunnen we eindelijk naar San Pedro de Atacama. San Pedro is een klein toeristisch dorpje net over de grens. Het dorpje vormt vanwege de gunstige locatie een goede uitvalsbasis voor toeristen en dit weten ze goed uit te buiten. De prijzen liggen veel hoger dan de afgelopen maanden. Wanneer we uit de bus stappen zorg ik voor de baggage en loopt Shatiya alvast naar een hotel om de hoek om te informeren naar een kamer. Ze vragen 50 dollar voor een kamer met prive badkamer, aiaiai, dat is best duur! Vooral als je het vergelijkt met de 20 dollar die we eerst betaalden voor een kamer met voorkamer en bad… Maar we hebben net drie dagen lopen touren over de zoutvlakte, zijn moe, vies en hebben zin in luxe. De gedachte dat we nu een uur moeten rondlopen met al onze zooi voordat we een goed en iets goedkoper hotel hebben gevonden verkort drastisch mijn bedenktijd. We nemen hem. Nadat we onze spullen hebben gedropt gaan we het dorpje verkennen. Overal langs de weg liggen honden die er voor het eerst tijdens mijn reis in Zuid-Amerika behoorlijk goed uit zien (geen wonden, smerige dreadlock vachten enz). Het centrumpje bestaat uit kleine straatjes met aan weerskanten lage primitieve huisjes met daarin winkeltjes, touragencies en restaurantjes. Alles ziet er rustig en vredig uit, heerlijk! Bovendien schijnt de zon volop, wat ook erg aangenaam is na dagen gevuld met koud weer en stevige winden. Shatiya wilt informeren naar een vlucht naar Buenos Aires aangezien ze eind van de week al weer naar huis moet vliegen. Na veel gepraat bij verschillende reisondernemingen blijkt dat de snelste optie is te vliegen vanuit Calama naar Santiago, om vanuit daar weer verder te vliegen naar Buenos Aires. Om hiervoor een ticket te boeken moeten we naar Calama, een stadje gelegen op een afstand van 103 km van San Pedro. Na anderhalf uur bussen komen we aan in Calama, regelen we een ticket en lopen we wat door het stadje. Binnen een dag is het verschil tussen Bolivia en Chili vrij duidelijk. Chili is welvarender, duurder en de mensen zijn vriendelijker en meer bereid je te helpen met wat dan ook (zonder achteraf geld te vragen). Fijn dus allemaal.

De volgende dag boeken we een excursie naar Valle de la Luna. De omgeving van San Pedro kent meerdere valeien die tijdens de excursie dan ook allemaal bezocht worden. Eerst gaan we naar een uitkijkpunt. Om ons heen zien we verschillende oneindige rotsformaties. Erg mooi! Hierna staat een wandeling door Valle de la Muerte op de planning. De tour eindigt bij een uitkijkpunt waar iedereen zelf wat mag rondlopen om een goed plekje te vinden om de zon onder te zien gaan. De zonsondergang is opzich niet erg bijzonder, maar de manier waarop de bergen en lucht aan de andere kant van de horizon kleuren is werkelijk prachtig!

De volgende dag breng ik Shatiya aan het eind van de dag naar het vliegveld. Ze gaat naar Buenos Aires om daar nog drie dagen tango lessen te volgen en de stad te zien. Mijn volgende reisbestemming is Salta in Argentinië. Toen ik maandag in San Pedro aankwam zat de eerstvolgende bus die woensdag zou gaan al vol. Ik was genoodzaakt de bus van vrijdag te boeken. Dit betekent dat ik nog anderhalve dag in San Pedro moet blijven, geen straf natuurlijk, maar ik heb dit kleine stadje zo onderhand wel gezien. Ik vermaak me met chillen in het park, boekjes lezen, eten in lekkere restaurantjes en het bijwerken van mijn vorige verhaal wat ook langer duurde dan verwacht. Lekker als je verhaal bijna af is en ineens het complete centrum van het stadje donker wordt en de computer er ook mee stopt. Gelukkig duurt de stroomstoring niet super lang en heb ik net een backup naar Paco gemaild, waardoor er gelukkig weinig tijd verloren gaat….

Op vrijdag vertrekt mijn bus om 11.30 uur naar Salta. Ik besluit om 11 uur dat ik vanaf Salta een vlucht pak naar Buenos Aires. Aangezien ik nog niet weet welke site ik wil gebruiken en hoe dit online boeken werkt red ik het allemaal maar net. Tien minuten te laat kom ik aan bij het kantoor van de busmaarschappij en zie net een groep mensen vertrekken richting vertrekplaats van de bus, poeh, dat heb ik gelukkig gehaald. In de bus zit ik naast een Frans meisje en achter me zit een Nederlands koppel die ik bij de tour naar Valle de la Luna was tegengekomen. De busreis duurt over de 10 uur, maar door het aangename gezelschap vliegt de tijd voorbij. We komen iets over middenacht in Salta aan. Omdat mijn vliegtuig vroeg in de ochtend vertrekt besluit ik niet een hotel te nemen maar wat uren te doden op het vliegveld van Salta. Wanneer ik afscheid neem van wat medereizigers hoor ik een Engelsman uit dezelfde bus het plan opperen nog een biertje te drinken. Omdat ik geen zin heb om 6 uur lang op het vliegveld te wachten besluit ik hem te vergezellen. Tot mijn grote verbazing verkoopt de brasserie op de busterminal liter flessen Heineken, en daar heb ik na die lange busreis wel zin in. Na vier flessen en 2 uur boeiende conversaties gaat de Engelsman op zoek naar een hotel en neem ik de taxi naar het vliegveld. Ondanks dat Salta bijna een half miljoen inwoners telt tref ik bij aankomst een uitgestorven vliegveld aan. Buiten een handje vol beveiligsagenten is er werkelijk niemand te bekennen. Na wat gepraat met deze mensen beland ik op de tweede verdieping van het vliegveld waar een beveiligsagent me een bank aanwijst in het restaurant. Na een uur knikkenbollen pak ik mijn slaapzak en doe ik een poging toch wat nachtrust te pakken. Anderhalf uur later word ik wakker door het geluid van wat servies. Als ik om heen kijk zie ik wat serveersters werken en wat mensen hun ontbijt nuttigen aan omliggende tafels. Ik kan een glimlach niet onderdrukken, ik zie er met mijn halve baard en liggend in een slaapzak uit als een smerige crust en besluit mijn boeltje bij elkaar te pakken om richting in-check balie te gaan.

Een paar uur later landt het vliegtuig in Buenos Aires. De stad is anders dan ik had verwacht. Buenos Aires klinkt als een stad vol fel gekleurde gebouwen, muziek op straat, veel zon en vriendelijke mensen. Tijdens de taxirit door Buenos Aires is de zon nergens te bekennen en ziet alles er grijs uit, best een tegenvaller eigenlijk. Aangezien Shatiya de afgelopen twee nachten op een dormroom (slaapzaal) heeft geslapen moeten we op zoek naar een nieuw onderkomen. Tijdens de hele reis heb ik nog geen nacht in een dormroom geslapen. Aangezien een eigen kamer vaak maar een paar dollar duurder is wil ik dat ook zo houden. Het blijkt nogal moeilijk te zijn een normale slaapplek in Buenos Aires te vinden. Zelfs de duurdere hotels zitten vol en het is zonde van de tijd om een complete dag naar een hotel te zoeken. Als laatste gaan we nog bij een adres langs die Shatiya in Peru van iemand had gekregen. Bij aankomst zien we nergens een bordje maar bellen we toch maar aan. Iemand doet open en laat ons verder binnen. We zijn verbaast, alles ziet er als nieuw uit! De hotels die we deze dag hebben gezien zagen er uit als kerkerkamertjes met verrotte bedden en afgebladerde muren, wat nogal een constrast is met wat we nu zien! Het hotel blijkt net klaar te zijn. Er moeten nog wat kleine dingetjes gebeuren, maar morgen is de grote opening en moet alles klaar zijn. Als we willen mogen we hier deze nacht verblijven en betalen we gewoon wat we willen. Dat klinkt als een goede deal! Nadat we onze spullen in de kamer hebben gedumpt gaan we de stad in om wat te eten en drinken.

De volgende dag slenteren we wat door de stad. Tijdens het eten van een heerlijk ijsje wordt mijn aandacht getrokken door het geluid van een blazende saxofoon. Wanneer we de hoek omlopen zien we twee mannen aan het musiceren. Een wat dikke man bespeelt de saxofoon en een andere man speelt gitaar en zingt verschillende Bossa Nova nummers. Na een tijdje luisteren koop ik de cd en lopen we weer richting het hotel omdat Shatiya haar vlucht en ik mijn avondbus moet pakken. Volgens de dame bij de busterminal ligt het vliegveld dicht bij het busstation waardoor ik besluit Shatiya weg te brengen naar het vliegveld. Halverwege de taxirit check ik het bij de chauffeur en word ik onaangenaam verrast, de busterminal ligt aan de andere kant van de stad, iets van 40 minuten rijden vanuit het vliegveld. Dat is mooi kl*te! De vlucht van Shatiya vertrekt over 50 minuten en mijn bus een kwartier later, dat gaan we nooit redden. Bij het vliegveld snelt Shatiya zich naar binnen en pak ik direct dezelfde taxi richting de busterminal Onderweg laat de chauffeur trots foto´s van zijn twee prachtige kindjes zien. Helaas is zijn tank bijna leeg waardoor er even gestopt moet worden, een mooie gelegenheid voor mij om even wat drinken en eten voor in de bus te kopen. Wanneer ik weer in de taxi stap geef ik de beste man twee kindersurprises voor zijn kindjes. Hij vindt het te gek en bedankt me vele malen en belangrijker nog drukt nog verder het gaspedaal in! Na vele rode stoplichten en goede rallymanouvres van de chauffeur kom ik tien minuten voor vertrek aan bij de bus aan, geef ik mijn backpack af en plof ik neer in de meest luxe busstoel die ik ooit heb gezien waarna ik al snel mijn ogen sluit….

De volgende dag kom ik in Mendoza, nog steeds Argentinië, aan. De kettingrokende taxichauffeur vertelt me dat het vandaag de eerste dag in twee weken is dat de zon schijnt. Omdat Mendoza omgeven is door besneeuwde Bergen trekt het plaatstje veel wintersporters aan. Wanneer ik bij de receptie van mijn hostel wacht zie ik ineens dat ik word aangestaard door een pijprokende oude man. De man heet Don Paco, heeft een indrukwekkend geleefd gezicht en vindt het niet erg als ik een foto van hem maak. Mijn kamer doet me denken aan de slaapkamer van de twee broers in Boondock Saints, zwaar minimaal dus, maar met heet water en dat is het geen wat belangrijk is! Vandaag is een nationale rouwdag, waardoor er niemand op straat is en alle bezienswaardigheden dicht zijn. Ik bezoek wat pleinen en het oude deel van de stad. Helaas heb ik sinds een dag weer last van mijn keel en is een van mijn amandelen weer opgezet. Hierdoor gaat het eten en drinken nogal moeizaam en voel ik me wat zwakjes. Ik besluit die avond lekker vroeg mijn nest in te duiken zodat het de volgende dag hopelijk wat beter is.

Paco heeft me een paar weken geleden getipt dat de deathmetal band Cannibal Corpse donderdag 22 augustus in Santiago optreedt. Aangezien ik de dag erna van Santiago naar Guayaquil vlieg is dit de ultieme gelegenheid om mijn eerste concertje in vier maanden te pakken. Een week geleden heb ik geprobeerd om met mijn creditcard online een ticket voor dit concert te bemachtigen, maar zonder resultaat. Ik besluit een dagje eerder de bus naar Santiago te pakken met de hoop op tijd te zijn om nog een kaartje te kunnen bemachtigen. De busreis van Mendoza naar Santiago is prachtig. Onderweg hebben we uitzicht over besneeuwde bergtoppen, wintersport locaties, ravijnen en haarspeldbochten. In Santiago schaf ik direct een ticket voor het concert aan en vind ik een goede kamer in het oude centrum. Zoals in elke grote stad bezoek ik de oude stadskern. Ook ga ik naar een museum waar ze allemaal oude religieuze objecten hebben. Nu ben ik niet echt een gelovig type, maar op de een of andere manier heb ik een obsessie voor oude kruizen met of zonder Jezus er aan en oude prenten en schilderijen met bijbelse taferelen. De laatste nacht van mijn verblijf bezoek ik het concert van Cannibal Corpse. Omdat de taxichauffeur niet weet waar het Teatro Novedades is kom ik bijna dertig minuten na aanvang binnen. Al snel zie ik dat ik de enige blanke ben, ook wel eens leuk voor de afwisseling. Aangezien het voor grote bands niet echt super winstgevend is om door wat armere landen te touren slaan ze de continenten Afrika en Zuid-Amerika vrijwel altijd over. Cannibal Corpse gelukkig niet. Na veertig minuten headbangen zonder haar verlaat ik voldaan de zaal, pik ik mijn spullen op en neem ik een taxi naar het vliegveld waar ik tot zeven uur sochtends mag wachten voordat mijn vlucht naar Guayaquil, Ecuador, vertrekt.

Yes, weer terug naar de familie in Ecuador! Omdat we er flink wat weken hebben verbleven en de familie onwijs gastvrij is geweest voelt het als thuis komen! Op het vliegveld word ik onverwachts besprongen door Paco en Linda, erg leuk, vooral omdat ik niemand had verwacht. Super cool om Linda weer te zien!!! Het weerzien met Tia Anita en Tio Efren is ook hartverwarmend, ze vertellen dat ze ons hebben gemist en blij zijn dat we er weer zijn. Na een goede douche, het afscheren van mijn redbeard en een goede lunch gaan we eerst langs Efren jr. om mijn keel te laten onderzoeken om daarna naar de Malecon te gaan. ‘s Avonds is er een muzikaal feestje bij dezelfde Efren jr. Hij heeft een Colombiaanse pianist uitgenodigd die een groot gedeelte van de avond en nacht met prachtig pianospel vult. Om vijf uur in de ochtend lig ik helemaal kapot in mijn bed. Vooral het overslaan van een nacht slapen door mijn vlucht hakt er flink in.

Wanneer ik de volgende middag om twee uur wakker wordt hebben Paco en Linda al Las Penas, Iguana Park en de Malecon bezocht. In de middag komt een groot deel van de familie langs voor de gebruikelijke zaterdagmiddag lunch. ‘s Avonds kijken we met Tio Efrén de prachtige film Vengo, welke mijn vader hem kado heeft gedaan. De volgende dag bezoeken we het huis van Ana Maria waar we de dag doorbrengen met hangen in het zwembad, eten en drinken. Wat is het leven toch zwaar!

Maandag ochtend brengt Tia Anita ons naar het vliegveld. We gaan naar de Galapagos! Hier hebben we straks drie vrije nachten voordat we een vijf daagse cruise gaan maken langs verschillende eilanden. We kijken hier alledrie onwijs naar uit! De volgende aflevering kunnen jullie hier meer over verwachten en bovendien zal de omgeving voor prachtige foto’s zorgen lijkt me.

—————————————

Aangezien ik waarschijnlijk niet zo talentvol ben als Ramón in het schrijven van lappen teksten en bovendien er totaal geen zin in heb houd ik het voornamelijk bij foto’s. 19 september kwam Linda eindelijk richting Zuid-Amerika. Super om haar weer te zien. Na het scheiden van Ramón na de zoutvlakte tour in Uyuni heb ik nog een paar dagen in La Paz vertoefd, waarna ik terug vloog naar Quito. In Quito heb ik Lin veel mooie plekjes van de stad laten zien zoals de Basilica (gothische kerk), Teleferico (kabelbaan de heuvels in) en een uitstapje naar Otavalo. Tijdens ons verblijf in Quito hebben we geslapen in het vrij luxe ‘Hotel Quito’. Een aantal nachten verbleef hier ook het nationale team van Ecuador, wat wel een beetje aangeeft dat het andere koek was dan een backpackershostel. Echt heerlijk om na veel shitty trasherige uitgewoonde ranzige hostels weer in een normaal bed te slapen en gebruik te kunnen maken van een schone douche zonder ongedierte etc. Na Quito zijn we per bus richting Guayaquil vertrokken. Ramón vloog daar een dag later ook heen. Aangezien Ramón in zijn verhaal vast ook wel het 1 en ander over gaat vertellen sla ik dat over. Zonder Ramón hebben Lin en ik nog wat mooie plekjes aangedaan, zie foto’s hieronder. Dat was hem wel voor nu. Laterzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzz

xxx
Linda & Paco

Weer gezellig samen.

Uitzicht vanaf kamer ‘Hotel Quito’.

Onderweg naar Otavalo.

Teleferico.

Teleferico.

Basilica.

Basilica, uitzicht op Panecillo.

Basilica.

Veel traptredes in de Basilica.

Guayaquil - Las Penas.

Guayaquil - Las Penas.

Guayaquil - Malecon 2000.

Guayaquil - Malecon 2000.

En weer konden we de bus in. Deze keer zal de bus ons over de grens van Peru naar Bolivia brengen. Omdat onze afkeer tegen busvervoer bij elke busreis kwadratisch toeneemt hebben we besloten ons zelf te trakteren op de beste plaatsen van de bus, twee keer een cama (vertaling: bed) in het onderste deel van de bus. De stoelen op de foto´s die de medewerkster ons toont zien er veelbelovend uit en bovendien kosten deze plaatsen slechts een paar stuivers meer, dus wat houdt ons tegen!? Eenmaal in de bus aangekomen zijn de stoelen nagenoeg hetzelfde als tijdens de eerdere busreizen. Als snel komt een jeugdig koppeltje voor ons in de bus zitten, gooien ze de stoelen naar achter en beginnen de tortelduifjes meteen al te kleffen, gatverdarrie, dat hebben wij weer. Gelukkig vallen ze snel in slaap zodat ik niet perongeluk een fles Inka Cola over ze heen gooi, liefde is mooi, maar 6 uur lang geklef voor je, dat is toch echt teveel van het goede. Het lijkt gebruikelijk te zijn savonds de bus niet te verwarmen, maar juist de airco op volle toeren te laten blazen. Hierdoor heb ik een paar uur na vertrek half bevroren voeten, slapen gaat er dus echt niet in zitten ben ik bang. Ja, ik weet dat ik eerder schreef dat onze ´problemen´ nogal luxeproblemen zijn en zwaar te verwaarlozen zijn bij de problemen van de bevolking in de Zuid-Amerikaanse landen. En ja, tot nu toe zit ik niet anders dan te klagen over een belachelijk klein probleem, maar ik heb gewoon echt een teringhekel gekregen aan die lange busreizen hier. Na 6,5 uur steunen, kreunen, muziek luisteren, pokeren op mijn ipod en voeten warmwrijven komen we aan in Puno, een Peruaans plaatsje vlak bij de grens. Hier kunnen we de bus verlaten om bijna 2 uur later weer in een andere bus te stappen die ons meeneemt naar Copacabana in Bolivia.

Een nieuwe bus, een nieuw land, weer nieuwe indrukken opdoen, een andere bevolking leren kennen, NICE! Vanaf Puno komt er verandering in mijn humeur, vanuit de koude bus hebben we namelijk vrijwel constant zicht op het prachtige Titicacameer. Dit meer ligt tussen Peru en Bolivia, heeft een afmeting van 230 km lengte bij 97 km breedte, ligt op bijna 4000 meter boven zeeniveau en is daarmee een van de hoogst gelegen meren ter wereld. De heerlijke ochtendzon schittert op het hemelsblauwe water. Dit zorgt ervoor dat ik mijn versteende tenen toch lijk te vergeten… De grensovergang zorgt voor geen problemen waardoor we binnen 30 minuten de grond van Peru kunnen verruilen voor Bolivia en dat is niet verkeerd! De mensen zijn vrolijker, zeuren niet constant aan je hoofd om geld los te peuteren, de sfeer is relaxter en bovendien kost alles een stuk minder dan in Ecuador en Peru, ook niet verkeerd op zo´n lange reis. Onze eindbestemming, Copacabana (niet te verwarren met het beroemde Braziliaanse Copacabana) is een klein en mooi stadje gelegen aan het Titicacameer en ligt gelukkig maar 8 km van de grensovergang. Wanneer we in Copacabana aankomen zien we vanuit de bus een weg vol staan met geparkeerde auto´s, taxi´s, bussen en vrachtwagens. Hiertussen loopt een heilige die wat water over de voertuigen sprenkelt. Het verbaast me dat hij alleen wat spettert en geen complete containers heilig water over de voertuigen stort aangezien de voertuigen met het roekeloze rijgedrag van hun chauffeurs flink wat extra goddelijke bescherming kunnen gebruiken.

Na een half uurtje rondstruinen en twee volle hotels te hebben bezocht komen we aan bij een hostel die gelukkig nog wel wat plaats heeft. De reis met de loeiende airco begint zijn doorwerking te krijgen, ik krijg steeds meer rillingen door mijn lijf en besluit even wat uren te slapen om te voorkomen dat we straks weer oponthoud hebben. Aan het eind van de middag gaan we bij een bank wat geld cashen en komen daar drie meisjes van de Incatrail tegen. Ze zijn van plan wat te eten. Paco en ik hebben net een half uur geleden het meest ranzige broodje kaas – tomaat ooit gegeten en besluiten voor een herkansing te gaan. Eerst sprinten we nog even naar de waterkant omdat de zon op het punt staat onder te gaan. Gelukkig zijn we net op tijd en zien we de zon in het Titicacameer zakken, een prachtig gezicht! Hierna eten en drinken we wat. Audrey vertelt over haar busreis, 6 uur lang zitten in een bus zonder ramen! Een paar dagen later hoor ik nog meer mensen over deze mythologische bus, die als een Vliegende Hollander de wegen rond het Titicacameer en vooral de inzittenden kwelt. Ik besluit wijzelijk mijn mond te houden over mijn busprobleempjes…. Toch voel ik me nog steeds niet lekker en besluit de uitnodiging om daarna nog wat te drinken in een kroegje met livemuziek af te slaan.

De volgende ochtend zijn we vroeg uit de veren. We ontbijten om 7 uur waarna we snel richting water gaan om een overtocht te regelen naar het eiland Isla del Sol. In Lima spraken we een Engels koppel die ons aanraadde een nacht op het eiland te verblijven om de unieke zonsop- en ondergang mee te maken. Op de boot ontmoeten we Carine en Tracy. Ze kennen elkaar van werk in Chili en hebben een paar weken vakantie. Carine blijkt in Zeist te zijn opgegroeid, dus nagenoeg om de hoek en Tracy ergens in de VS. De boot zet ons op het noorden van het eiland af. Het plan van Paco en mij is om van het noorden naar het zuiden te lopen, onderweg een aantal Incaruïnes te bezoeken en in het zuiden van het eiland een hostel te vinden om te crashen. Tot het uiterste noordelijke punt worden we vergezeld door de dames. Ze hebben helaas niet meer tijd omdat ze de boot terug vanaf het noorden hebben geboekt waardoor onze wegen zich na anderhalf uur scheiden. Het eiland is werkelijk adembenemend (ik weet dat ik dit woord teveel gebruik in mijn verhaaltjes, maar er is veel adembenemendheid in Zuid-Amerika, niks aan te doen…) Ondanks dat de paar boten naar het eiland zijn afgeladen met toeristen komen we onderweg niet veel andere mensen tegen. Het onwijs heldere blauwe water, de rotsen, de rust, de primitieve huisjes en mensjes, de heerlijke zon….wat is het hier gaaf! Er passeren flink wat uren voordat we op onze eindbestemming, het dorpje Yumani, aankomen. Hier plof ik lekker mijn bed in, zoveel uur halfziek rondlopen is toch wel vermoeiend. Half zes maakt Paco me wakker om wat bergopwaarts te gaan zodat we de zonsondergang kunnen zien. Ik voel me beroerd maar besluit toch maar mee te gaan, want de zonsondergang schijnt heel mooi te zijn. Boven aangekomen ontneemt een andere grote berg ons het zicht op de zonsondergang. Gelukkig is het ter plaatse van de zonsondergang ook bewolkt waardoor we de ondergang toch niet hadden kunnen zien, dit biedt een schrale troost. We lopen wat richting het midden van het dorpje en besluiten een eettentje op te zoeken. Net wanneer het donker is vinden we een door kaarsen verlicht restaurantje. Normaal gesproken is er vanaf 19 uur electriciteit op het eiland, maar vanavond dus even niet. Wat mensen in het restaurant zijn vergeten zaklantaarns mee te nemen en zullen flink wat moeite moeten doen om ongeschonden hun verblijfplaats te vinden. Na een goede nachtrust kunnen we de volgende ochtend om iets voor zeven vanaf het raam van onze hotelkamer de zonsopgang zien, super!

PRIJSVRAAG! Zoek “de verborgen Ramón” in 1 van de volgende foto´s, DUS NIET DE 1STE LAURENS :)! De eerste die in een comment het correcte antwoord geeft, wint een avond Hertog Jan zuipen bij hem thuis.

We nemen de boot terug naar Copacabana en regelen zo snel mogelijk een bus naar La Paz, de hoofstad van Bolivia. Na een uurtje buszitten wordt er wat Spaans door de bus geroepen waarna iedereen behalve twee oude vrouwtjes de bus verlaten. We hebben niet opgelet en besluiten maar lekker te blijven zitten. Even later wordt de bus op een volt gereden. We gaan blijkbaar varen, wat leuk! Een lullig buitenboordmotortje die aan het vlot bevestigd is brengt ons in langzaam tempo naar de overkant welke op een afstand van een paar honderd meter ligt. De overgang verloopt nogal schommelend, het houten vlot gaat op en neer door de golven en de veren van de bus zorgen voor een versterkt wiebelend gevoel in de bus. Paco en ik vinden het allemaal wel lachen, het oude vrouwtje daarentegen vindt het niks. Ze vraagt Paco of hij zijn gordijnen dicht wilt doen en vraagt me te zitten wanneer ik in de bus op en neer loop. In de bus is een jongetje zwaar onder de indruk van mijn Ipod. Ik laat hem wat death metal, digitale muziek en zigeuner jazz horen, hij vindt alles mooi, zolang hij maar naar de lettertjes en plaatjes op het scherm mag kijken. Een paar uur later rijden we via de buitenwijk El Alto´s La Paz binnen. Hier zien we twintig minuten pure armoede. Blijkbaar zien de bewoners van deze wijk niet vaak buitenlanders, we worden zwaaiend begroet, mensen staren ons na en roepen ons mister toe. We hebben onderweg besloten om in Hotel Milton te verblijven. Volgens de Lonely Planet zijn de kamers ingericht in disco jaren 70 stijl, dat klinkt wel geinig. Aangekomen moet je je best doen om wat van deze omschrijving terug te vinden, maar dat maakt niet uit, het is allemaal keurig verzorgd en ligt bovendien midden in het centrum. Nadat we savonds wat hebben gegeten komen we ineens Carine en Tracy tegen. Het is laat, maar de dames hebben nog niet gegeten, waardoor we weer een restaurant in gaan. Een tijd later gaat Paco richting bed en duiken we met z´n 3en een Boliviaanse tent in. Bij binnenkomst zijn we de enige buitenlanders wat alleen maar leuk is natuurlijk. Al snel komt er een dronken oude man op ons af die nogal onder de indruk is van het jonge blanke vlees. De dames zien deze aandacht niet echt zitten waarop ik de man zeg dat Carine mijn vrouw is en Tracy de vrouw is van mijn broer die net ziek naar het hotel is gegaan. De man blijkt een grappige gesprekspartner te zijn voor eventjes maar gaat na een tijd toch wat vervelen en irritant worden. Gelukkig zitten er nog wat andere leuke mensen bij ons aan tafel, namelijk een Boliviaans stelletje. Na wat gepraat belanden we allemaal op de dansvloer waar het stelletje ons verschillende Boliviaanse dansstijlen zoals de ´wrijf in je handen dans´ en de ´thaibo mep van je af dans´ leert. Erg vermakelijk! Na veel drank, slechte danspassen en dronken oude mannen praatjes verlaten we de tent.

De volgende dag spreken we samen met het Boliviaanse stelletje af om naar Coroico een mooi plaatsje even buiten La Paz te gaan. Omdat Paco en ik nog veel moeten regelen voor de volgende dag besluiten we al na 10 minuten afscheid te nemen. Carine en Tracy trekken de rest van de dag op met het stel. Paco en ik willen vandaag informeren naar een downhill mountainbike tocht. Tussen La Paz en Coroico ligt de World’s Most Dangerous Road. Per jaar verdwijnen gemiddeld 26 voertuigen over de wegkant, een afgrond van soms wel honderden meters diep. In 1983 heeft het grootste tragedie op die weg ooit plaatsgevonden, in dit jaar verdween een truck met daarin chauffeur en 100 passagiers de afgrond in. Gelukkig is er in 2003 een nieuwe weg geopend waardoor het gemotoriseerd verkeer op de oude weg van gravel, zand en stenen flink is afgenomen en daarmee ook het aantal dodelijke ongelukken. Het leuke van het verhaal is dat je een dagtour kan boeken om met een downhillbike 3345 meter in hoogte af te dalen. De gehele afstand is 65 km, waarvan 61 km downhill. Dit gaan we de dag erna dan ook doen. Samen met meer dan dertig andere deelnemers melden we ons vroeg in de ochtend bij het kantoor van Downhill Madness. Verdeeld in drie bussen worden we op een afstand van 64 km van het plaatsje Coroico afgezet. Helaas heeft de grote bus motorpech waardoor er met de kleinere busjes op en neer moet worden gereden wat anderhalf uur vertraging oplevert. Gelukkig zitten wij in de kleinere busjes, zodat we dik een uur hebben om de fietsen wat uit te testen. Hierna krijgen we instructies en kan het feest beginnen. Het eerste deel van de route fietsen we op de nieuwe weg, gemaakt van asfalt. De zwaartekracht doet bijna al het werk, op veel stukken ga je zo snel dat je niet bij kan trappen. Helaas komen we ook een paar kilometer uphill tegen en dat valt niet mee op een fiets waarbij je trapkracht voor een deel wordt geabsorbeerd door de flinke achter en vooral voorvering. Omdat we beginnen op een vlakke ondergrond kunnen we goed wennen aan de fietsen, wat natuurlijk wel fijn is. Wanneer we aankomen bij het oude stuk wordt de groep opgesplitst in vier kleinere groepen. Deze indeling geschiedt naar te rijden snelheid. Paco en ik zijn angstig voor de weg, willen dus zo snel mogelijk beneden zijn en besluiten daarom plaats te nemen in de snelste groep. Hierna volgt een constante adrenaline-explosie van een aantal uren. De weg gaat erg stijl naar beneden, het pad van 3.5 meter breed ligt vol met losse stenen, soms rijd je niet meer dan wat centimeters verwijderd van de afgrond en door het stof van je voorganger wordt je zicht zo nu en dan ook belemmerd. Resultaat hiervan is een super unieke ervaring! Wat gaaf is dit! Je vergeet vaak de hoogte en trapt flink wat bij om nog meer vaart te maken. Onderweg passeren we aardig wat kruizen en een monument van een Israelisch meisje die wat jaren geleden met haar fiets naar beneden is geklettert. Daar wordt je wel even stil van. Ik was van plan om onderweg weer een filmpje te maken. Helaas lukt het niet om de camera goed genoeg aan mijn fiets vast te tapen. Daarnaast lijkt het me niet zo´n goed plan om net zoals bij het motorrijden de camera in mijn hand te houden, want die grap zou me nu wel erg duur kunnen komen te staan. Onderweg gaan vijf mensen onderuit. Twee ervan zitten in onze groep. De eerste krijgt na een half uur een lekke voorband en kan daarom een bocht niet redden. Gelukkig valt hij niet de verkeerde kant op. Het tweede ongeluk gebeurt een half uur later. Wanneer we even stoppen om het aantal groepsleden te tellen missen we een Brit die net daarvoor van de tweede groep naar onze groep is geswitcht. Onze gids neemt contact op met de andere gidsen en vraagt om zijn toestand. Het is allemaal ok. De gids grapt op zogenaamd bezorgde toon of de Brit naar beneden is gevallen, waarop een niet oplettende vriend van hem in paniek schiet. Hierdoor heeft iedereen zijn kop er weer bij en kunnen we de trip hervatten. Na een aantal uren fietsen komen we aan in het plaatsje Coroico, wat 3000 meter lager ligt dan het beginpunt, waar we wat wel verdiende biertjes wegslaan. Hierna gaan we met de busjes naar een hotel waar we eten en gebruik kunnen maken van douche/zwembad/sauna. Om 11 uur savonds komen we weer aan in La Paz waar we genieten van een heerlijke nachtrust.

De volgende dag bezoeken we het een en ander in La Paz en nemen we aan het eind van de middag de bus naar Sucre. De rit duurt een halve dag, waardoor we sochtends om 8 uur inchecken in het Grand Hotel. Hier hebben we voor 20 dollar een kamer met eigen salonkamer en uiteraard prive badkamer, lekker luxe voor een keer. Het stadje zelf is erg mooi, maar eigenlijk hetzelfde als Cuenca en wat andere steden die we eerder bezocht hebben.

Omdat we stadjes zoals Sucre dus al vaker hebben gezien besluiten we zo snel mogelijk naar Uyuni te gaan vanuit waar we een Jeep tour willen doen over de Zoutvlaktes. Er zijn maar twee bedrijven die een busrit naar Uyuni aanbieden. Het bedrijf Emperador belooft een directe bus waardoor we besluiten bij hen een ticket te kopen. De bus zou alleen even kort stoppen in Potosi en we hoefden niet van bus te ruilen. Valt dat even tegen……in Potosi moeten we wel van bus wisselen en kunnen we bovendien 3 uur wachten waardoor we pas na 1 uur snachts in Uyuni zullen aankomen. Wat een k*tzooi weer. Uiteraard worden we bij het kantoor van Mentirador boos, wat natuurlijk niks veranderd aan de situatie. De manier van zaken doen in Bolivia beginnen we goed zat te worden. Het voordeel is dat we nu wel tijd hebben om een restaurant op te zoeken en wat lekkers te eten. Potosi was tijdens het eind van de 18e eeuw het rijkste en welvarendste stadje in geheel Latijns Amerika. Dit komt omdat dit stadje leefde van de nabij gelegen zilver mijnen. Door deze oude welvaart ziet het stadje er bijzonder mooi uit, vol met koloniale gebouwen, kerken en monumenten. Nu de negatieve kant van het verhaal. In de lange beginperiode van de zilverwinning werden alle Indiaanse en Afrikaanse slaven boven de 18 jaar gedwongen om in 12 uur shifts in de mijnen te werken. Voor perioden van wel vier maanden moesten ze onder de grond blijven en konden ze geen zonlicht zien. In iets minder dan 300 jaar tijd overleden zo´n 8 miljoen slaven in deze mijnen….een trieste historie van een mooi ogend stadje. Na het overstappen op een andere bus volgt een constante hobbelweg van zes uur lang. Omdat het donker is zie ik de ondergrond niet, maar het lijkt alsof de stinkende bus over grote knikkers rijdt. Gelukkig is de chauffeur deze ondergrond gewend en geeft hij flink gas. Laat in de nacht komen in Uyuni aan en nemen we een taxi naar Hotel Kory Wasy. De Lonely Planet omschrijft dit hotel als zonnig en stijvol hotel. Weer klopt deze beschrijving voor geen meter. We belanden in een rot kamertje met twee bedden met vieze dekens en onze prive badkamer blijkt net ´aangelegd´ te zijn. Midden in het plafond van de badkamer hangt een electrische douchekop. Door het kleine oppervlakte van de badkamer (2 m2) komt het douchewater dus in de wasbak, wc en prullenbak terecht. Dat is natuurlijk best handig! Op deze manier kan je namelijk tijdens het douchen een bruine trui breien en je tanden poetsen. Multitasking, daar hebben die Bolivianen wel gevoel voor !

De volgende dag gaan we op zoek naar een Jeep-tour. In Uyuni zitten 65 bedrijven die een dergelijke tour aanbieden. Na veel geïnformeer blijkt dat twee bedrijven de eerste nacht een overnachting in een zouthotel aanbieden waardoor je niet in een plaatsje twee uur ten zuiden van de zoutvlakte van Uyuni overnacht. Hierdoor kan je meer tijd doorbrengen op de zoutvlakte van Uyuni. Bovendien zal je bij deze twee bedrijven de zonsopkomst en zonsondergang op de zoutvlakte zien, iets wat bij de andere bedrijven niet in het programma zit omdat deze bedrijven tijdens de zonsondergang en zonsopgang al de zoutvlakte van Uyuni gepasseerd zijn. Helaas zit de tour voor de volgende dag al vol waardoor we de tour voor een dag later boeken. ´s Avonds eten we wat bij een pizzeria. Net nadat we de pizza hebben gekregen komt een man uitgerust in traditionele kleding en gewapend met een fluit het restaurant binnen zetten. Hij doet zijn gewaad uit en begint fluitend en stampend door de toko te razen. Dit klinkt allemaal heel aardig, maar helaas is de beste vent niet in staat wat zuivere noten te spelen. Ik zou hem flink willen betalen om zo snel mogelijk op te donderen, maar ja, zo werkt het natuurlijk niet. Gelukkig kan de man zijn eigen spel na tien minuten niet meer aanhoren, gaat hij rond met de pet en trekt hij weer de duistere nacht in…. De volgende dag doen we niet veel. Wanneer we wat rondlopen door het dorpje zien we ineens een oude Toyota Landcruiser staan met Nederlandse kentekenplaat. Naast de auto is een man bezig zijn schoenen te repareren. We zijn geïnteresseerd naar het verhaal achter deze verschijning en krijgen te horen dat het koppel Coen en Karin-Marijke al vanaf 2003 aan het rondtrekken is in de auto. Ze zijn eerst richting Azië gegaan waarna Zuid-Amerika aan de beurt was. In totaal zijn ze dus al meer dan vier jaar onderweg, een indrukwekkend verhaal. (voor geïnteresseerden: check http://www.landcruising.nl) Voor het avondeten bezoeken we een andere pizzeria, krijgen in plaats van de bestelde pizza met champignons en groente een pizza met alleen maar kaas, krijgen in het restaurant een muzikale traktatie van dezelfde fluitspeler als de dag ervoor…..ik heb het echt helemaal gehad met Uyuni….

De dag erna is het dan zover, we gaan de zoutvlakte op! De touragency hanteert uiteraard Boliviaanse tijd waardoor we een half later dan afgesproken een Toyota Landcruiser in kunnen stappen. De auto kent een chauffeur- en bijrijderstoel voorin met daarachter twee banken waarop zes passagiers passen. Naast ons gaan met de tour mee; Owen en Gaynor, een koppeltje uit Wales, Andre, een Canadees en Shatiya, een Amerikaanse. De chauffeur komt gedurende het eerste deel van de dag nogal chagrijnig en ongeïnteresseerd over. Gelukkig verandert dat in de loop van de drie dagen. Als eerste staat het bezoek aan de Train Cementary op de agenda. Even buiten Uyuni ligt een stuk grond waar een flink aantal oude stoomlocomotieven hun laatste rustplaats hebben gevonden. De wielen van de stalen reuzen hebben zich half begraven in een massa zand en de zware geraamtes worden getrakteerd op een heerlijke Boliviaanse zon, stralend vanuit een prachtig blauwe hemel. Paco en ik moeten bij dit aanzicht direct aan onze opa van vaderskant denken, een onwijs lieve man die ons altijd wist te vermaken met spannende indianenverhalen. Hij had een grote collectie aan miniatuur treinen en bezocht graag treinbeurzen in Nederland. Jammer dat hij vele jaren geleden overleden is, want ik had maar al te graag foto’s van deze oude treinen laten zien. Na twintig minuten rondlopen duiken we weer de jeep in en gaan we richting de zoutvlakte van Uyuni. Onderweg halen we Lydia op die voor ons de komende dagen gaat koken. Gelukkig komt ze vriendelijk over wat er voor zorgt dat de chauffeur zich ook iets gezellig gaat gedragen. Al vrij snel naderen we een gigantische witte vlakte wat een bizar beeld oplevert. Het zout oogt namelijk als sneeuw en dit gecombineerd met het droge Zuid-Amerikaanse landschap toont nogal vreemd. Na het maken van veel foto’s zetten we de tour voort naar Isla de los Pescadores. Dit is een eiland die van afstand de vorm heeft van een liggende vis. (vandaar de naam) We beklimmen de top van dit eiland vol met caktussen vanuit waar we een prachtig zicht hebben. Rondom alleen maar zout en bergen, gaaf! De eerste nacht slapen we in een zouthotel. De muren, vloeren, stoelen en tafels in het hotel zijn gemaakt van blokken zout. Om het testen neem ik een grote lik van een van de muren…verekt, het klopt! Nadat ik de muur af heb gelebberd sta ik ineens stil bij het idee dat misschien iemand anders me voor is geweest en ik het speeksel van een andere backpacker op heb zitten likken, hopelijk niet. Volgens mij heb ik al eerder verteld dat men in Zuid-Amerika vrijwel geen tweelingen kent. Het woord gemelos kennen ze wel, maar vele hebben nog nooit een tweeling gezien, laat staan een eeneiige tweeling. De dames van het zouthotel vinden het blijkbaar nogal bijzonder, staren Paco en mij constant aan en reageren lachend en verlegen wanneer we met ze praten, erg grappig. Iedereen gaat vroeg naar bed. Ik heb nog geen slaap en ga nog een uurtje buiten zitten. Luisterend naar de cd van Jose González geniet ik van de onwijs heldere hemel. De Melkweg is zichtbaar en ik zie vier vallende sterren. Ik besluit niet te hebberig te zijn en doe maar één wens in de hoop dat deze bescheidenheid beloond wordt door middel van het uitkomen van mijn wens. Met een goed gevoel ga ik mijn koude zoutbedje in en val al snel in slaap.

De volgende dag gaan we er om 6 uur uit om de zonsopkomst mee te maken. De zonsondergang van de avond ervoor viel wat tegen, de zonsopgang is gelukkig beter! Het is koud buiten, vooral wanneer je net uit je warme bedje komt, vandaar dat we al snel naar binnen gaan. Paco heeft meer geduld en blijft een kwartier langer buiten en vertelt ons bij binnenkomst dat we het mooiste deel van de zonsopkomst hebben gemist. Dat is even dom, maar ja, de warme thee in mijn buik voelt goed genoeg om die opmerking snel weer te vergeten. De tweede dag van de trip bezoeken we vijf meren waarvan de eerste twee bewoond worden door flamingo’s. Deze vogels zijn op de bovenkant van het lichaam roze gekleurd op de onderkant zwart, hebben lange dunne poten en vliegen heel langzaam en krachtig. Af en toe steken ze hun koppen in het ijskoude water om wat te eten te pakken, wat een gekke vogels! De meren zijn prachtig, maar na de derde vind ik ze allemaal maar op elkaar lijken. Gelukkig stopt de jeep niet bij alle meren en bezoeken we een paar uur later de ’�?rbol de Piedra’. (vertaling: boom van steen) Vele jaren lang heeft de wind stukjes steen van de onderkant van het geheel afgesnoept waardoor de steen een nogal merkwaardige boomvorm heeft. Uiteindelijk zal de onderkant zo dun zijn dat de steen omvalt, maar dat zal nog vele jaren duren. Deze avond slapen we niet in een zouthotel, maar in koude schuur. Wanneer we hier aankomen zien we een gemeenschappelijke ruimte met een kleine houtkachel en drie koude slaapkamers met elk zes bedden er in. De kamers zijn nu al koud, laat staan midden in de nacht. Aangezien de meest aangename techniek om je lichaam warm te houden het drinken van alcohol is besluiten we een paar barakken verder de bierkast leeg te kopen. Uiteraard gaat het drinken weer gepaard met kaarten. Vanavond wordt er geblackjackt en gebullshit. Tijdens een nachtelijke plaspauze in de buitenlucht komen we een stuk massief hout tegen. Onze kachel wilt het niet echt goed doen dus we besluiten het blok hout in de kachel te proppen. Een uur later komt een Boliviaanse vrouw binnen, ziet het blok in de kachel en pakt ze het met haar handen uit het vuur. Het blok blijkt gebruikt te worden om achter de banden van de jeeps te steken als extra rem……foutje, bedankt. Niemand heeft zin om in de koude slaapkamers te gaan slapen waardoor het flink wat later wordt dan de avond ervoor. Shatiya heeft geen slaapzak meegenomen en klaagt dat ze het koud gaat hebben die avond. Ze ziet er met haar bruine huid ook niet echt als een doorgewinterde noordeling uit. Omdat ik medelijden met haar heb bied ik haar aan die nacht wat lichaamswarmte te delen. Het resultaat hiervan is dat ik in een veels te klein bedje slaap en niet meer dan een uur echt slaap…..maar ik heb het deze nacht iig niet koud, dat scheelt!

De volgende dag worden we om 5 uur gewekt. De kachel wordt weer warm gestookt, we ontbijten wat en rijden de nog donkere ochtend in. Onze chauffeur ziet zijn werk als een sport, elke keer wanneer er een andere jeep in zicht komt neemt hij een shortcut en zet hij een extra tandje bij om zijn voorganger te passeren. Omdat de beste man erg goed kan rijden levert dit geen gevaarlijke momenten op en genieten we mee van zijn overwinningen. Net na zonsopkomst arriveren we bij de geisers. Een groot oppervlak is gevuld met kokende modderpoelen, stoom spuitende gaten in de grond en kleine heuveltjes. Deze elementen, gecombineerd met de zonsopkomst, zorgen voor een indrukwekkende plaat. Tijdens een korte wandeling tussen het stoom maken we voor mij persoonlijk de gaafste foto tot nu van de trip, de Paco=Jezus foto. Toch moeten we bij het rondlopen wat oppassen, het water heeft een temperatuur van 100 graden Celcius en de gids vertelt dat er elk jaar een aantal toeristen in de modderpoelen verdwijnen. Een warm modderbad schijnt gezond te zijn, dit is natuurlijk teveel van het goede. Twintig minuten later stappen we weer in de auto en gaan we naar een locatie waar we allemaal naar uitkijken; de Termas de Polques (hot springs) . Een beetje klungelig gebruiken we een handdoek om in de buitenlucht onder het zicht van vele toeristen de zwembroek aan te trekken. Andre, de merkwaardige maar vooral grappige Canadees doet niet zo moeilijk. Hij trekt zijn kleren uit, staat even zonder te blozen met zijn plassert bloot en trekt rustig zijn zwembroek aan. Daar kan de jonge generatie nog wat van leren! Na een half uur chillen in het heerlijke water trekken we de kleren weer aan en bezoeken we de laatste meren van de tocht. Aangekomen bij het laatste meer doet de chauffeur zijn overall aan en begint hij de voorkant van de jeep op te krikken…..aiaiai, dat belooft weinig goeds. Vooral wanneer hij de linker voorwiel in opgekrikte positie alle kanten op kan bewegen denken we even voor een nacht te moeten stranden. Omdat de reparatie aardig wat tijd gaat lijken te kosten zorgt de chauffeur ervoor dat Shatiya en ik met een andere jeep mee mogen reizen zodat we nog op tijd in Chili aankomen. Tijd om afscheid te nemen van de groep dus. Omdat ik gewend ben om met Paco te reizen omhels ik iedereen behalve Paco. Wanneer hij me hier terecht op aanspreekt volgt een kort moment van schaamte en geven we elkaar een hele uitgebreide Weekenstroo rugklop! Best raar, om nu even zonder elkaar te reizen. Paco gaat deze avond naar La Paz. Vanaf hier vliegt hij een aantal dagen later naar Quito waar hij weer zijn lieve Linda gaat zien. Ik heb 11 dagen om naar Santiago te komen. Ik reis waarschijnlijk via Salta en Mendoza, Argentinië, naar Santiago, Chili. Vanuit Santiago waar ik vlieg naar Guayaquil. Hier gaan Paco en Linda tegen die tijd ook heen, hebben we gezamelijk een weekend bij de familie waarna we naar de Galapagos gaan! SYKED!!!!!!!!

Donderdag 19 juli melden we ons om 11 uur braaf bij de touragency waar we een directe bus hebben geboekt naar Lima. De reis zal zo ongeveer 25 uur duren. Lekker dan….. Vliegen is te duur, dus er zit niks anders op. Ondanks dat we vegetarisch eten hebben aangevraagd hebben we toch maar voor de zekerheid een shitload aan eten ingeslagen wat later geen overbodige luxe blijkt te zijn. Een directe bus is dan wel bijna twee keer duurder dan een normale bus, maar stopt niet in elk gehucht en laat geen honderden straatverkopers de bus in wat ook wel eens lekker is voor de afwisseling. De stoelen zijn veel comfortabeler dan in een normale bus maar kunnen niet voorkomen dat ik het laatste deel van de reis onwijze pijn in mijn reet heb. De dubbeldekker bus heeft op de bovenverdieping voorin extra plaatsen waar je heerlijk van het uitzicht kan genieten. ´s Nachts wanneer iedereen in de bus ligt te pitten geniet ik uren lang van alle lichtjes en de kamikaze rijvaardigheden van de chauffeur. In de ochtend praat ik lang met een oudere man uit Ecuador die me over oude Incaruïnes langs de weg en andere wetenswaardigheden vertelt. In de jaren 80 heeft hij tien jaar lang rondgezworven door Zuid-Amerika, uitgerust met slechts een kleine rugtas, zijn gitaar en een vriendin. Het is waar, tijdens lange reizen ontmoet je de meest interessante mensen. Tijdens het onbijt biedt hij me een beurse bruinkleurige minibanaan aan. Ik wil niet onbeleefd zijn, maar heb echt geen zin om een vloeibare banana weg te werken, dus ik lieg hem maar voor dat ik geen bananen lust. De man begint te lachen en zegt niemand te kennen die geen bananen lust. Nou, nu dus wel. In Lima aangekomen brengt een geflipte Peruaanse taxichauffeur ons naar het van te voren uitgezochte hostel. Om het schorem buiten zijn taxi te houden presenteert hij met trots een flinke knuppel. De rest van de rit laat hij het complete familie fotoalbum zien incl. nog beschikbare dochters. Ik lieg dat ik ze prachtig vind, aangezien ik ongeschonden de taxi uit wil komen. Het verschil tussen Ecuador en Peru valt direct op. Peru is nog veel armoediger dan Ecuador. Vrijwel geen enkel huis ziet er bewoonbaar uit. Ons hostel bevindt zich tussen de vervallen huisjes, maar wel heel dicht bij het centrum. Na wat regelwerk gaan we de stad in, wat een grote teleurstelling blijkt te zijn. Lima is een grote, maar erg lelijke stad. Het oogt nogal depressief, de mensen kijken chagrijnig en een beetje sfeer is ver te zoeken. Wanneer we door het centrum lopen worden we verrast door de aanwezigheid van een kinkykapper. Aangezien ik nog geeneen keer mijn haren heb laten knippen in Zuid-Amerika lijkt het me een aardig idee hier maar eens onder het mes te gaan. Een alternatief vrouwtje vraagt me hoe ik het wil hebben… Na wat denken lijkt me een mohawk wel een goed plan. Het resultaat is als volgt:

De volgende dag besteden we grotendeels op het kantoor van DHL. Mijn lieve vader heeft een nieuwe camera voor me gekocht en die via DHL naar Lima gestuurd. Aangezien het geen commerciële vracht is, maar persoonlijk eigendom werd ons verteld dat de douane niet moeilijk zou doen. Wel dus! Na uren gepraat en wat telefoontjes van mijn vader met het DHL personeel kunnen we uiteindelijk de camera meenemen, maar wel na betaling van 170 dollar. Lang leve de corruptie……

We besluiten nog een dag in Lima te besteden om daarna deze godverlaten stad de rug toe te keren. De laatste dag bezoeken we de boulevard, wat kerken, pleinen en twee musea. De twee musea zijn gehuisvest onder één dak. Eerst gaan we naar het grootste wapenmuseum ter wereld. De collectie aan wapens is zeer divers, primitieve vuurwapens, stokken vol punten en haken en complete samurai-uitrusting passeren de revue. In de kelder is een goudmuseum waar vooral de oude skeletten veel indruk maken. In de avond bezoeken we een film waar we lang naar uit hebben gekeken: The Transformers! De tekenfilmserie van vroeger, hoe tof was dat wel niet?! De film is aardig maar kan natuurlijk lang niet aan de hoge verwachtingen voldoen. De laatste dag besluiten we richting centrum te gaan. We passeren een politiebureau en blijven even staan bij een oude Harley die de oprit van het bureau opvrolijkt. Al snel komt een agent een praatje maken, nodigt ons uit het bureau in te gaan en stelt ons aan elke aanwezige collega voor. Hij vraagt ons honderduit of we nog zussen of nichten beschikbaar hebben voor uithuwelijking, waar we natuurlijk negatief op reageren. We maken een foto bij de Harley en gaan verder. Hierna bezoeken we een grote optocht door de straten van centraal Lima. De optocht is prachtig. De mooie kleren, karakteristieke muziek en traditionele dansen weten toch nog wat kleur aan de grijze stad te geven!

Die middag nemen we de bus naar Cusco, de stad waar vanuit we Machu Picchu gaan bezoeken. Cusco blijkt gelukkig wel een leuke stad te zijn. De mensen zijn vrolijk, het is altijd lekker weer en de straten zijn kleurrijk en vol met mensen. Het stadje is alleen misschien iets te toeristisch. Elke straat kent vele hostels, travel agencies, restaurantjes enz. Je wordt ook constant aangesproken door mensen die je een excursie, hun mobieltje, sigaretten, restaurant of een massage willen aanbieden, wat op een gegeven moment best gaat irriteren. Het is wel grappig, ze beginnen met het aanbieden van een gratis drankje, twee meter verder krijg je er een gratis maaltijd bij, wanneer je ze nog steeds negeert proberen ze met gratis vrouwen je hun zaak binnen te lokken. Na wat verschillende organisaties bezocht te hebben boeken we uiteindelijk een alternatieve Incatrail bij SAS travel, een organisatie die wel wat duur is, maar erg goed staat aangeschreven in de Lonely Planet en online. Na een uur praten en afdingen kunnen we uiteindelijk 150 dollar minder betalen dan twee Canadese meisjes die aan de tafel naast ons dezelfde reis hedden geboekt. Dat geeft je als Nederlander toch altijd een goed gevoel!

Een dag later ontmoeten we Thomas, een Engelse kerel, bij ons hostel en besluiten we die dag gezamelijk Cusco te verkennen. We lopen de hele stad af, bezoeken wat oude gebouwen en lopen door een straat die omgeven is met twee authentieke Incamuren.

´s Avonds hebben we een briefing van SAS waar we wat uitleg krijgen en onze medereizigers ontmoeten. Mauro, de tweede gids, heeft het woord en vertelt in gebrekkig Engels wat ons te wachten staat. We gaan de zogenaamde Salkantay Trek lopen en bezoeken op de laatste dag de Machu Picchu. De dagen beginnen over het algemeen om 6 uur in de ochtend en we om 5 uur smiddags aan op de campsite. Als niet wandelaar klinkt dat best wel heavy eigenlijk. De rondvraag is een moment van pure entertainment. Mauro begrijpt de vragen niet allemaal en geeft vaak tegenstrijdige antwoorden. Elke vraag vindt hij ´really important´ en hij zegt constant dat ´everything is possible´, ongeacht de vraag. Bij sommige groepsgenoten breekt enige paniek uit, maar na wat vertaalwerk blijkt het allemaal toch mee te vallen en kan iedereen een uur later gerustgesteld de briefing verlaten. We pikken Thomas op en gaan nog wat eten in het leuke centrum van Cusco. Thomas laat me wat filmpjes zien van een drie daagse offroad tocht die hij net heeft gemaakt. De filmpjes zien er onwijs gaaf uit, lekker scheuren op een crossmotor door de Andes, welke gezonde jongeman wilt dat niet!? Het plan om voor een dag hetzelfde te doen spookt door mijn hoofd…..maar ja, wel lastig. We hebben een week geleden besloten om het sandboarden in Ica over te slaan omdat we eigenlijk zo min mogelijk risico willen lopen op verdere vertraging van onze trip. En nou is offroad motorrijden nou ook niet helemaal zonder risico. Gelukkig heb ik 5 dagen tijdens de hike tijd om er over na te denken.

De volgende ochtend spreken we met volle bepakking om kwart voor 6 sochtends af. Een junglebus (vrachtwagen met personencabine achter) brengt ons naar Cruzpata waar we de horsemen en SAS-staf ontmoeten. De complete groep bestaat uit 15 reizigers, 4 horsemen die de tenten, voedsel en bagage van sommige deelnemers vervoeren, een kok met assistent en twee gidsen (Mauro en Orlando genaamd). De groep bestaat uit 4 Amerikanen, 4 Canadezen, 2 Denen, 4 Nederlanders en 1 Schot. Buiten ons reizen er dus twee andere Nederlanders mee, Bas en Esther, een onwijs leuk koppel waar we veel plezier mee gaan krijgen de komende dagen. De overige reizigers blijken ook erg sociaal en leuk te zijn waardoor er van begin tot eind een geweldige sfeer is, iets wat je echt nodig hebt wanneer je je voeten kapot hebt gelopen, je knieën het dreigen te begeven en je nog een paar dagen hebt te gaan….maar nu ga ik te snel, terug naar de eerste dag. Elke deelnemer draagt in principe al zijn eigen spullen behalve de tent en voedsel. Een groot gedeelte van de groep heeft ervoor gekozen 9 kg aan bagage te laten dragen door een paard. Iets wat achteraf gezien toch niet zo´n hele rare keuze is aangezien je een volle backpack op je rug op een gegeven toch wel begint te voelen. De eerste dag is een relatief makkelijke dag. We beginnen op 3200 meter en eindigen na 10 km en toch wel wat klimmen op 3850 meter waar onze campsite is. Het is stralend weer, de zonnebrand en DEET (tegen insecten) worden flink opgesmeerd. Manon, een Canadees meisje moet op de heenreis in de bus al overgeven en voelt zich de hele dag belabberd. Haar maag is flink overstuur, gelukkig toont ze veel doorzettingsvermogen en weet ze op een vrijwel lege maag de campsite te halen. Respect, want ook al is de eerste dag relatief goed te doen, op veel momenten heeft het toch flink stijle hellingen, iets wat voor ongetrainde voeten toch nog wat problemen kan veroorzaken. Later tijdens de hike hebben drie andere deelnemers dezelfde problemen als Manon en zetten ze gelukkig ook allemaal flink door. Eenmaal aangekomen op het kamp koop ik bij een local wat flessen bier zodat de eerste rustplaats goed ingewijd kan worden. Volgens Incagebruiken schenken we uit respect de eerste slok van het flesje op de grond waarna de rest een heerlijk verfrissend gevoel teweeg brengt. Iedereen is flink vermoeid na de eerste dag waardoor iedereen voor 21 uur al lekker in zijn tentje ligt. De nachten tijdens de hike zijn flink koud. Gelukkig hebben we een extra dikke slaapzak waardoor de kou geen probleem oplevert. Toch wordt ik vaak wakker en lukt het niet om super goed te slapen.

De volgende ochtend worden we om 6 uur gewekt met thee, ontbijten we om half 7 en vertrekken we een half uur later. De tweede dag is de zwaarste dag van de trip. De vorige nacht was het tijdens bedtijd prachtig helder weer, waardoor een mooie sterrenhemel zichtbaar was. Helaas begon het gedurende de nacht te regenen en blijft het tijdens de ochtend ook zo nu en dan druppen. De dag begint met een flinke klim. In een ruk klimmen we 700 meter tot een hoogte van 4600 meter. De klim is zwaar, het regent, het sneeuwt, het waait hard…. Paco heeft veel last van zijn heupen. Vroeger had hij bij hard lopen al snel last van de heupen, hij had er niet bij stilgestaan dat het klimmen gecombineerd met de zware backpack deze zwakke plek flink belast. Het laatste deel van de klim vraagt een horseman of Paco op het paard verder wilt. Dat ziet onze cowboy wel zitten. Wanneer blijkt dat hij daarna binnen twee minuten de top bereikt is Paco wat teleurgesteld. Hij had natuurlijk liever nog wat minuten pijn gehad en de top zelf bereikt dan dit….maar ja. Vanaf de top kan Paco zonder backpack de tocht verder zelf vervullen. Omhoog klimmen is natuurlijk erg vermoeiend, maar stijl afdalen, vooral met op glibberige stenen en paden werkt nogal flink in op de knieën. Uiteindelijk bereiken we onze campsite welke op een hoogte van 2900 meter ligt. Helaas kan de dag niet afgesloten worden met een heerlijk biertje. Afgelopen week is er een lokaal feest geweest waardoor de ´winkeltjes´ in de omgeving al het bier hebben afgestaan. Lekker dan….

De derde dag is easy. We hoeven niet veel te klimmen of af te dalen. Wel lekker, want iedereen heeft kapotte voeten en overbelaste knieën. Het leuke van de hike is dat elke dag echt anders is. De eerste dag hebben we veel zon en is het klimmen en dalen nog goed te doen. De tweede dag bestaat uit regen, wind, sneeuw en flinke hoogten. Vandaag lopen we grotendeels door de high jungle, genaamd Ceja de Selva. Hier zien we verschillende soorten planten, dieren, watervallen, bruggen enz. Onderweg komen we een half verrot, uitgevreten paard tegen. Het geraamte is gevuld met maden en ziet er flink ranzig uitziet. Een lokale berghond ziet dit anders en stopt menig maal zijn snuit compleet in de hoop doodvlees om wat happen te nemen. Uit medelijden geef ik het beest wat droge crackers, wat me wel een aangename afwisseling lijkt op zijn eentonige dieet. Even later maken we een rustpauze en kopen we wat snickers. Deze verslavende chocoladerepen smaakten in heel Peru al raar. Al snel komen we er achter waardoor dit komt. Esther is namelijk zo scherp om naar de houdbaarheid van de reep te kijken, 2002. Mmmmm, nice! Alle overgedateerd snoepgoed wordt blijkbaar in Zuid-Amerika gedropt en verkocht voor onwijs hoge prijzen. Omdat de hutjes die snacks verkopen in the middle of nowhere liggen hebben ze geen concurrentie en vraagt men 1.5 euro voor een beschimmeld snickertje. Zo dom zijn de Peruanen dus nog niet! Je hoeft de houdbaarheidsdatum niet zo nauw te nemen lijkt me, want de versnaperingen zijn goed weg te rammen. Begin van de middag komen we aan in het plaatsje La Playa wat op 2350 meter ligt. Vrijwel alle medereizigers gaan wat uitrusten in de tent, maar de Nederlanders natuurlijk niet. De schade van de vorige dag moet ingehaald worden, dus we leggen wat kaarten op tafel en beginnen onze koude lichamen op te warmen met Cusqueña, het lokale bier. Na een potje hartenjagen sluiten de andere mensen aan en spelen we tot in de avond vele potjes bullshit, een simpel, maar erg vermakelijk spelletje. De avond sluiten Paco en ik af met een workshop cuarenta voor de Peruaanse gidsen. Rond 23 uur is het toch echt genoeg geweest en besluiten we de tent in te duiken zorgt de alcohol ervoor dat we snel en goed slapen.

De vierde dag bezoeken we tijdens de hike verschillende plantages. We zien hoe koffie, bananen en passievruchten verbouwd worden. Een lange klim van 4 uur brengt ons tot een hoogte van 2700 meter. De bierbenen zorgen ervoor dat we tijdens de klim extra zwaartekracht moeten verwerken, maar gelukkig bereiken we na flink wat gezweet de top. Hier bevindt zich een oude Incaruine en zouden we een prachtige uitzicht moeten hebben op de Machu Picchu. Helaas kunnen we slechts tientallen meters ver kijken vanwege mist. Na bijna een uur wachten vallen er wat gaten in de mist en hebben we af en toe zicht op Machu Picchu en de prachtige hoge bergen rondom Machu Picchu. Hierna zakken we 2 uur af tot het treinstation, gelegen op 1870 meter waar we onze lunch nuttigen. Gelukkig hoeven we vanaf nu niet meer te lopen, een 45 minuten durende treinreis brengt ons naar het dorpje Aguas Calientes. De treinreis verloopt nogal traag, er wordt meer gerancheerd dan gereden, maar we vinden het allemaal best, zolang we maar niet meer hoeven te lopen. Vanavond hoeven we niet in een tent te slapen maar hebben we een bed, douche en wc. Dit is echt een verademing. Douchen was de laatste dagen namelijk niet echt mogelijk. Elke ochtend was er de mogelijkheid om met wat warm water je schoon te maken. Zelf was ik een voorstander van het minimale, even tandenpoetsen, water sprenkelen, deo opspuiten en klaar is kees. Afgelopen nacht was er mogelijkheid koud te douchen. Sowieso heb ik een hekel aan kouwe douches en was ik al niet van plan te douchen. Daarnaast zat er tussen de wc en douche geen muurtje wat er neer kwam dat je moest douchen naast een grote hoop stront omdat men vergeten was de wc schoon te maken. In Aguas Calientes aangekomen lozen we de spullen in onze hostel en gaan we met de helft een bezoek brengen aan de zogenaamde Hot Spring Baths. Mmmmm, dat klinkt toch wel erg relaxed. Valt dat even tegen! De 5 baden zitten stampvol, het water is bruin gekleurd en stinkt naar urine en op de bodem van de baden ligt irritant grind. Binnen 5 minuten krijg ik ineens een bloedneus in het bad en ga ik het bad uit om een kwartier lang de zooi te dempen met wat papier. Tien minuten later heeft iedereen het wel gezien en vertrekken we weer richting ons hostel. Hier eten we en spelen en drinken we wat tot 23 uur, want de volgende dag moeten we er om half 5 uit, jippie!

De laatste dag, toch wel het toppunt van de reis, namelijk het bezoek aan Machu Picchu. Wat een gekkenhuis zeg! Al in Aguas Calientes staat een lange rij backpackers te wachten bij de bussen. Gelukkig hebben onze gidsen al kaarten gekocht en kunnen we de complete rij passeren. Eenmaal bij Machu Picchu aangekomen staan er al vele toeristen in de rij te wachten. Gelukkig kunnen we na een dik kwartier naar binnen waarna we een rondleiding krijgen van een uur. Hierna hebben we een paar uur vrij te besteden. Naast het ronddwalen op de prachtige Incaplaats is er de mogelijkheid om een tegenoverliggende berg, de Huayna Picchu, te beklimmen. In verband met de veiligheid mogen maar 400 personen per dag de berg beklimmen. Gelukkig weten alle geïnteresseerden van onze groep een kaartje te bemachten waardoor we na 1.5 uur de berg mogen beklimmen. Nu hadden we de afgelopen dagen veel kilometers geklommen en afgedaald, maar deze laatste tocht valt best wat tegen. De paden zijn smal, glibberig en tweerichting verkeer. Hierdoor moet je soms wachten op een klein stukje aarde om iemand te laten passeren. Als die persoon je een duwtje geeft of uitglijdt val je zo tientallen meters of meer naar beneden. Boven aangekomen maken we een groepsfoto en veel uitzichts foto´s. Het uitzicht is prachtig. Aan het begin van de dag was de Machu Picchu nog omgeven door een dikke deken van mist. Gelukkig is de mist in de tussentijd opgelost waardoor we een prachtig ver zicht hebben boven op de berg. Na de afdaling lunchen we en gaan we met de bus weer terug naar Aguas Calientes waar we even tijd hebben om in het park een drankje weg te hakken. De trein zou om half 3 vertrekken waardoor we anderhalf later een SAS-bus konden pakken die ons weer naar Cusco zou brengen. Voor 6 uur zouden we in Cusco zijn. Helaas zijn de Peruaanse spoorwegen nog vele malen lakser dan de NS waardoor we een vertraging oplopen van 2.5 uur. De tussentijd wordt gevuld met het standaard recept van de afgelopen week, kaarten en bier. Aangekomen in Cusco lopen Paco en ik naar het hostel waar we eerder hadden verbleven en van te voren een kamer hadden gereserveerd. Nu hadden ze de reservering wel opgeschreven, maar kijken ze blijkbaar niet in het reserveringsboekje waardoor onze kamer was weggeven en het hostel vol zat. Damn, hier wordt ik dus echt pissig van. Je bent helemaal verrot van de afgelopen dagen en hoopt snel te kunnen douchen en te relaxen, krijg je dit gedonder. Kwaad worden blijkt niet te helpen, want de medewerker kan niet een extra kamer toveren. We besluiten verder op in de straat in een afthans hostel te gaan zitten voor een nacht. Hier hebben we voor het eerst en het laast van de trip een gedeelde badkamer, wat een ranzige bedoeling. Haren overal, vieze oude zeepjes in stoffige hoeken van de douche, twee douches die van elkaar gescheiden zijn door middel van een gordijntje, wat een ellende. Na snel te douchen en een lekkere vette pizza gegeten te hebben gaan we naar de Irish Pub waar we met de groep hebben afgesproken. Ondanks de vermoeidheid vond iedereen van de groep het de moeite waard nog even het slapen uit te stellen en aanwezig te zijn. Het geeft goed aan hoe geweldig de groep was, kapsones of arrogant gedrag was nergens te bekennen, er werd flink wat lol gemaakt en zelfs de Amerikanen in de groep blijken erg ok te zijn!

Na een late nacht worden Paco en ik rond 8 uur wakker omdat een of andere ongewassen trut het nodig vindt om in de gemeenschappelijke ruimte op hoog volume een film te kijken. Zo erg is het niet, we willen uitchecken en snel een normaal hostel vinden. Bovendien heb ik besloten toch lekker te gaan crossen. Ik zal niet snel weer de mogelijkheid hebben om in de prachtige omgeving van de Andes te crossen en een beetje risico op zijn tijd is best gezond. Na ingecheckt te hebben in een prima familiehostelletje regel ik de zaken bij Peru Mototours. Een paar uur later stap ik op een Honda crossmotor. Natuurlijk heb ik een Honda uitgezocht, want dat zit natuurlijk in het bloed. Wat ook leuk was is dat vanaf de grensovergang mijn oren verblijd worden door het geluid van oude viertaktjes, vooral C-tjes rijden hier rond, maar ook enkele Daxen en Chalys, cool! Samen met een Deen, Kristian genaamd, en een gids geven we gas de stad uit. Kristian krijgt het voor elkaar om al binnen een kwartier in de stad op het asfalt te klappen, dat begint lekker! Gelukkig is de motor niet zwaar beschadigd en fijn dat hij zelf ook niks heeft natuurlijk, waardoor we gelukkig snel door kunnen gaan. Na een krap half uurtje op asfalt te hebben gereden nemen we een zijpad en kan de echte fun beginnen! In het begin rijdt het best onwennig, ik heb namelijk helemaal geen ervaring met offroad rijden en die grote losse stenen op de weg zien er in eerste instantie best link uit. Na verloop van tijd merk je dat de motor veel kan hebben, waardoor het lukt om tijdens het laatste deel van de tocht in de bochten te driften en er flink tegenaan te gaan. Tijdens het eerste deel maak ik wat foto´s en filmpjes. Best lastig met je fotocamera in je linkerhand waarmee je ook moet koppelen, maar het lukt toch nog wat goed materiaal te schieten. De ondergrond is variërend, van zand tot gravel tot losse stenen en hardere bosgrond. Tijdens de tocht maken we twee stops. De eerste stop is bij de Inca ruïne van Moray. Deze ruïne bestaat uit een terrassensysteem waardoor de Inca´s toch op bergen gewassen konden verbouwen. De gids vraagt of we beneden willen rondlopen, nee natuurlijk willen we dat niet! Binnen een paar minuten zitten we weer op de motor op richting de zoutmijnen van Maras te crossen. Tijdens de hele route komen we veel landwerkers en kindertjes tegen. Wanneer ze het geronk van de motoren horen rennen ze richting de weg om ons zwaaiend te begroeten, erg leuk. Onderweg komen we meer kuddes schapen dan motorvoertuigen tegen, wat ook wel leuk is voor het oog. Na 132 km rijden komen we wanneer het net donker is weer aan bij het kantoor van Peru Mototours. We eten savonds met vier dames van de groep wat, die die avond vertrekken en pakken daarna nog een kroeg met Esther en Bas die de dag erna gaan raften.

De dag erna regelen we onze bustickets naar Copacabana, Bolivia, voor dezelfde avond en werk ik aan mijn verhaal omdat ik veel weken achter loop. In de avond spreken we met Ashley af. We eten wat in een super cool restaurant. Het werkt volgens een soort van charityconcept. De opbrengsten gaan grotendeels naar een opvanghuis voor kinderen in Cusco. Daarnaast is het erg kleurvol, liggen er overal spelletjes en is het eten buitengewoon lekker.

Over een paar uur stappen we in de nachtbus naar Copacabana (Bolivia) om het Titicacameer te bezoeken. Ik vind het leuk weer wat nieuws te zien, maar heb absoluut geen zin in de busrit. Maar laat ik vooral niet klagen. De afgelopen week was echt een van de gaafste weken ooit. De zware hike omgeven met super coole mensen, het motorcrossen, lekker eten en drinken…….mij hoor je niet klagen!

PS. We hebben inmiddels twee websites waar nog veel andere video´s en foto´s op staan.

Foto´s: www.flickr.com/photos/pacoramon
Video´s: www.youtube.com/ramonovietsj

´s Avonds doen we een poging om een Italiaans restaurantje te vinden die volgens de plaatselijke informant ergens tussen de krotten en onwijs bevuilde onverharde wegen zou moeten liggen. Na wat zoekwerk vinden we een door kaarsen verlicht restaurant waar we in de zachte buitenlucht mogen genieten van een heerlijke maaltijd. Wanneer we weggaan komen we een Nederlands meisje tegen die we eerder in Quito hadden ontmoet. Ze is nu vergezeld door twee vriendinnen die haar voor een paar weekjes komen opzoeken. Na een extra drankje zoeken we een dranktentje vlak bij het strand waar we de avond verder besteden onder genot van wat cocktails en heerlijk lauw bier. De volgende dag worden we enigzins gebroken door een slechte nachtrust wakker en begeven we ons naar de agency waar we een excursie hebben geboekt. Samen met drie Duitsers en twee Denen betreden we onder begeleiding van een schipper, gids en assistent een boot en maken we vaart richting open zee. Na een half uur varen stopt de boot en begint het eerste hoogtepunt van de dag; walvis spotten! Woooooooooooow wat onwijs gaaf, helaas springen ze vandaag niet ver op uit het water zoals ze bij Seabert in de tekenfilms altijd deden, maar het zien van de spuitende walvissen, hun onwijs grote lichamen en de vinnen is adembenemend. Na een half uur varen we verder richting Isla de la Plata. Onderweg entertainen een Duitser en een Deen ons met een prachtige kotsdemonstratie…..fijn, want het turen naar de open zee gaat op een gegeven moment ook vervelen. Als rasechte Hollanders zijn we wel wat gewend met onze zeebenen en hebben we natuurlijk nergens last van! (lees: we hebben wat preventieve pilletjes ingenomen…alleen om er zeker van te zijn dat we ons ontbijt van die ochtend niet in zure vorm aan de zee zouden schenken)

Isla de la Plata wordt ook wel eens het Galápagos voor de armen genoemd, reden hiervoor is de prijs van 50 dollar die te verwaarlozen is met de snel al 1000 dollar die je voor de Galapagos kwijt bent. De letterlijke vertaling van Isla de la Plata is Zilvereiland. Het eiland draagt deze naam vanwege een legende die vertelt dat piraat Sir Francis Drake op dit eiland een schat heeft begraven….spannend! Op het eiland treffen we geen schat aan, maar zien we wel veel prachtige vogels zoals de karakteristieke blauwvoet Jan van Gent, de gemaskerde Jan van Gent, albatrossen, fregatvogels (herkenbaar aan de fel rood gekleurde zak onder de kin) en nog wat andere exotische variaties. Wat betreft vegetatie valt het tegen, eigenlijk is het simpelweg een dorre bedoeling. Wanneer we terugkomen bij de boot eten we wat en varen we al snel een stuk verder op langs het eiland waar we ten anker gaan. Uitgerust met snorkeluitrusting duiken we het water in. Ik had de verwachting dat snorkelen best mooi zou zijn, maar zóóóó mooi, dat had ik niet verwacht! De gekleurde vissen met rare vormen, het koraal, het lijkt alsof ik zwem door een vloeibare vorm van de National Geographic. Slechte snorkeluitrusting of waarschijnlijk mijn gebrek aan techniek zorgt ervoor dat ik tijdens het snorkelen een half zoutmeer in mijn maag krijg gepompt waardoor ik af en toe bijna over mijn nek ga….maar het maakt niet uit, snorkelen is tof!!! ´s Avonds gebeurt het zelfde als de vorige avond, we lopen weer een stuk van de ´boulevard´ van het dorpje af waar we wederom tussen de meest krakkemikkige huisjes een prachtig restaurant aantreffen. Voor het restaurant staat een grote wegwijzer met daarop de afstanden naar grote steden in de wereld. Amsterdam, bijna 10000 km, zozo, it´s a long way back to home…. In het restaurant hebben we een heerlijke maaltijd, een mooie afsluiting van een geweldige trip!

Zaterdag bezoeken we twee huizen waar mijn opa en oma hebben gewoond. Het eerste huis is in de barrio Las Peñas, de oudste wijk van Guayaquil. De huizen zien er prachtig uit. Tia Anita gidst ons langs de oude huizen en laat een nog gedeeltelijk in aanbouw zijnde nieuwbouw project zien wat er nu al indrukwekkend mooi uitziet. Binnen een jaar moet het voltooid zijn en zal het een nieuw bruisend deel van de stad vormen. Omdat het aan het water ligt zal het een verlenging worden van de nu al prachtige Malecon. Hierna bezoeken we het tweede huis waar mijn opa en oma met hun kinderen hebben gewoond. Hier maakt Paco veel foto´s. Het gezin vertrok naar Nederland toen onze vader twaalf jaar was. Aangezien hij nog veel herinneringen aan die tijd heeft maakt Paco veel foto´s van het huis en de omgeving. Helaas is in de afgelopen 50 jaar de wijk veranderd in een achterstandsbuurt, de muren van de huizen zijn verkleurd en er ligt overal rotzooi op straat. Tegenover het huis bevindt zich een bedrijfsterrein waar op de kade (het huis staat 50 meter van de rivier) een oud verrot schip ligt. Na wat gepraat met de aanwezige arbeiders blijkt dat dit geen kerkhof voor schepen is maar dat dit bedrijf deze roestende schuiten opknapt. Dit project zou binnen twee weken totaal gerenoveerd worden wat 25000 dollar kost, indrukwekkend!

´s Avonds hebben we weer een feestje in het huis van Ana Maria, de dochter van tio Efren en tia Anita. Het is weer een gezellige bedoeling. Helaas kom ik er te laat achter dat mijn lichaam niet gediend is van een avond gevuld met wisselend whiskey, champagne en bier. Wanneer iedereen al is vertrokken slaat in een splitsecond de alcohol bij me in als een bom waardoor het voor mij beter is richting bed te gaan. Jammer, want ik hou van lange nachten, maar ja… shit happens. Het merendeel van de familie gaat vervolgens naar het huis van Efren jr. waar tot laat in de nacht muziek wordt gemaakt. Efren jr. had een Colombiaanse pianist ingehuurd die de meest prachtige kunsten op de piano liet horen, zo laten Paco en Timo me de volgende dag weten. Zonde!!!

Zondag is iedereen moe van de afgelopen nacht en besluiten we lekker rustig aan te doen. Er staat nog een ding op de planning voordat we Guayaquil kunnen verlaten, namelijk het bezoeken van het graf van de vader van mijn oma en tia Anita. Guayaquil kent een onwijs grote gemeentelijke begraafplaats. Hier bevinden zich honderden graven, monumenten en gigantische mausoleums, een indrukwekkend geheel. Tia Anita bezoekt elke dag de begraafplaats om de tientallen katten eten te geven en, als de tijd het toelaat, een poes mee te nemen om te laten steraliseren. De begraafplaats wordt door de inwoners van Guayaquil gebruikt om ongewenste katten te dumpen en deze planten zich natuurlijk erg snel voort wat de overlevingskans alleen maar kleiner maakt. Wanneer we tia Anita tijdens een van de eerdere bezoeken aan de begraafplaats vergezellen lopen we alle drie individueel wat rond over de grote locatie. Achterin bevindt zich een grote heuvel waar tussen de bomen en struiken honderden oude graven liggen. Een fascinerend gezicht!. Bij het beklimmen van de heuvel kom ik na een tijdje een groep jongeren tegen die er