JAAAAAAAAAAAAAA. Daar zijn we weer. Sorry dat deze update zo lang op zich heeft laten wachten. Het blijkt helaas onmogelijk om vanuit Peru de site bij te werken. Anyway, de eviltwins zijn gelukkig weer gezond. Uiteindelijk zijn we in Guayaquil drie weken opgehouden. Toen ik na een week weer in staat was om te reizen kreeg Paco hetzelfde gedonder alleen dan in ergere mate waardoor het een extra twee weken kostte voordat hij ook in staat was verder te reizen. Gelukkig konden we voor deze periode weer terecht bij onze lieve familie. Aangezien ik de stad zo onderhand wel had gezien heb ik vooral de tijd gedood met gitaar spelen, hangen bij het zwembad, trainen, wat Spaanse dingen doornemen, stappen met neven enz…….. Best leuk allemaal, maar natuurlijk zijn deze 3 weken tijdverlies onwijs zonde en balen we flink omdat we nu onze planning moeten aanpassen en wat leuke dingen moeten skippen. Maar ja, genoeg hierover!!!

Donderdag 19 juli melden we ons om 11 uur braaf bij de touragency waar we een directe bus hebben geboekt naar Lima. De reis zal zo ongeveer 25 uur duren. Lekker dan….. Vliegen is te duur, dus er zit niks anders op. Ondanks dat we vegetarisch eten hebben aangevraagd hebben we toch maar voor de zekerheid een shitload aan eten ingeslagen wat later geen overbodige luxe blijkt te zijn. Een directe bus is dan wel bijna twee keer duurder dan een normale bus, maar stopt niet in elk gehucht en laat geen honderden straatverkopers de bus in wat ook wel eens lekker is voor de afwisseling. De stoelen zijn veel comfortabeler dan in een normale bus maar kunnen niet voorkomen dat ik het laatste deel van de reis onwijze pijn in mijn reet heb. De dubbeldekker bus heeft op de bovenverdieping voorin extra plaatsen waar je heerlijk van het uitzicht kan genieten. ´s Nachts wanneer iedereen in de bus ligt te pitten geniet ik uren lang van alle lichtjes en de kamikaze rijvaardigheden van de chauffeur. In de ochtend praat ik lang met een oudere man uit Ecuador die me over oude Incaruïnes langs de weg en andere wetenswaardigheden vertelt. In de jaren 80 heeft hij tien jaar lang rondgezworven door Zuid-Amerika, uitgerust met slechts een kleine rugtas, zijn gitaar en een vriendin. Het is waar, tijdens lange reizen ontmoet je de meest interessante mensen. Tijdens het onbijt biedt hij me een beurse bruinkleurige minibanaan aan. Ik wil niet onbeleefd zijn, maar heb echt geen zin om een vloeibare banana weg te werken, dus ik lieg hem maar voor dat ik geen bananen lust. De man begint te lachen en zegt niemand te kennen die geen bananen lust. Nou, nu dus wel. In Lima aangekomen brengt een geflipte Peruaanse taxichauffeur ons naar het van te voren uitgezochte hostel. Om het schorem buiten zijn taxi te houden presenteert hij met trots een flinke knuppel. De rest van de rit laat hij het complete familie fotoalbum zien incl. nog beschikbare dochters. Ik lieg dat ik ze prachtig vind, aangezien ik ongeschonden de taxi uit wil komen. Het verschil tussen Ecuador en Peru valt direct op. Peru is nog veel armoediger dan Ecuador. Vrijwel geen enkel huis ziet er bewoonbaar uit. Ons hostel bevindt zich tussen de vervallen huisjes, maar wel heel dicht bij het centrum. Na wat regelwerk gaan we de stad in, wat een grote teleurstelling blijkt te zijn. Lima is een grote, maar erg lelijke stad. Het oogt nogal depressief, de mensen kijken chagrijnig en een beetje sfeer is ver te zoeken. Wanneer we door het centrum lopen worden we verrast door de aanwezigheid van een kinkykapper. Aangezien ik nog geeneen keer mijn haren heb laten knippen in Zuid-Amerika lijkt het me een aardig idee hier maar eens onder het mes te gaan. Een alternatief vrouwtje vraagt me hoe ik het wil hebben… Na wat denken lijkt me een mohawk wel een goed plan. Het resultaat is als volgt:

(more…)