Allereerst; wat leuk dat jullie zoveel comments plaatsen! Voor ons is het erg leuk om te zien dat jullie de verhaaltjes lezen en af en toe aan ons denken…….getting a little bit emotional here…… Voor de rest hebben jullie gelijk; verhalen over vrouwen (volgens mij schrijf ik vrijwel niets over vrouwen….) komen rechtstreeks uit mijn grote duim, dus verwacht vooral geen foto´s. De dagen maandag tot en met donderdag worden voor een groot deel in beslag genomen door de Spaanse lessen. ´s Ochtends hebben we les en daarnaast hebben we dagelijks ook aardig wat huiswerk. Net zoals vroeger doe ik dat pas snachts, want overdag zijn er natuurlijk genoeg andere dingen te doen!

Maandagavond hebben we geen zin om te koken en gaan we op zoek naar een restaurantje. Omdat het onwijs hard regent zijn we genoodzaakt om iets in de buurt te vinden… de keuze valt op een Italiaans restaurant die eigenlijk iets te duur voor ons is…maar ja, beter wat dollars te veel betalen dan in een nat pak ergens goedkoop eten. Paco en Timo bestellen een pasta die niet weg te rammen is en ik besluit voor de afwisseling een pizza te bestellen die overigens prima smaakt. Tijdens het eten zet de ober ineens een glas rode wijn voor Paco neer, we willen zeggen dat we dat niet hebben besteld maar wat blijkt….Paco krijgt het glas van twee Ecuadoriaanse vrouwen (30 en dik 40 plus) kado die aan de tafel tegenover hem zitten. Wat nu!? Ten eerste heeft Paco zoals jullie weten een relatie met Linda, dus kunnen hier geen sterke verhalen (zonder foto´s ;)) geplaatst worden, ten tweede heeft Paco al in geen 10 jaar alhocol gedronken!!! De laatste keer was op een kerstavond tig jaren geleden toen ik hem voor 5 gulden een glas sherry heb laten atten… Beleefd als Paco is accepteert hij de wijn volledig. Na het eten gaat hij bij de dames aan tafel zitten om hen te bedanken. Na een kwartiertje besluiten Timo en ik te betalen en Paco daar achter te laten. Aan tafel drinkt Paco nog wat. Vervolgens stellen de dames voor naar een andere tent te gaan, maar aangezien Paco de alcohol al aardig begon te voelen bedankte hij en besloot hij naar het hostel te gaan.

´Leuk´ (:S) detail is dat de dames bij ons in het hostel blijken te verblijven. Wanneer ik op een avond rond een uurtje of twee snachts nog wat huiswerk aan het doen ben hoor ik de deurbel. Normaal gesproken doet een medewerker van het hostel de deur open, nu dus niet, want er wordt constant aangebeld. Ik besluit de deur open te doen en tref de oudste van de dames in aangeschoten toestand aan. Ze loopt mee naar boven, vraagt waar ik mee bezig bent en besluit me te overhoren. Ik raak geirriteerd door haar en de penetrante alcohollucht uit haar muil. Wanneer de oude graftak me over mijn bolletje probeert te strelen besluit ik dat het wel is en zeg ik haar dat ik echt mijn huiswerk wil af maken omdat ik flink moe ben. Gelukkig taait de ouwe af en zorg ik dat ik zo snel mogelijk in mijn bed lig waar ik niet lastig gevallen kan worden. Begrijp me niet verkeerd, sommige vrouwen op leeftijd kunnen best interessant zijn, helaas geldt dat niet voor dit geval….daarnaast is Sade de enige vrouw van die leeftijd die mijn hart zou kunnen winnen.

Dinsdag is de finale van de Champions League. Timo is een voetbalfanaat, dus rond kwart voor twee smiddags Ecuadoriaanse tijd bevinden we ons in een Mexicaans restaurant waar de wedstrijd uitgezonden wordt. Nu kan ik proberen een zware analyse van de wedstrijd te schetsen, maar ten eerste heb ik er geen verstand van, ten tweede interesseert voetbal me niks en ten derde hebben de liefhebbers zelf de wedstrijd gezien. Het was gezellig, onder het genot van bier en nacho´s kan een voetbalwedstrijd best leuk zijn! Na de wedstrijd lopen we via het Sportcafe terug waar we een paar uur daarvoor aardig wat Engelsen zagen zitten. Gelukkig hebben de schoften het café heel gehouden…..van de ene kant wel jammer, want ik denk dat de politie hier een zero-tollerance beleid voert en de supporsters flink wat klappen had gegeven…..

Woensdagavond gaan we een filmpje pakken. Na de filmladder door te nemen besluiten we 300 te bezoeken. Een medewerker van de Spaanse school brengt ons naar de bioscoop die een stuk van ons hostel blijkt te liggen. Misschien komt het door het ongekende aantal armoedige huizen, de gare bakken die je rond ziet rijden en de smerigheid van de stad, op de een of andere manier verwacht ik een gaar zaaltje met een lullige projector… Natuurlijk wordt mijn vooroordeel niet bevestigd, de bioscoop kent vele zalen en ziet er keurig uit. Wat betreft eetgedrag lijken de Ecuadorianen best wat op Amerikanen, het is niet ongewoon een container stinkende popcorn en een container vol cola weg te werken tijdens de film……

Donderdag 24 mei is onze laatste lesdag van de week. De school voert het beleid dat studenten maximaal een week dezelfde docent hebben. Dit betekent dat we vandaag afscheid nemen van onze goede docentes, wel jammer, want we waren alledrie uitermate tevreden…

(more…)

Het is vrijdagochtend…….we staan voor een dilemma; blijven we bij dezelfde Spaanse school of switchen we. Na veel denkwerk besluiten we de duurdere Spaanse school te nemen. De laatste les bij onze vriend Pablo was weer erg leuk. We hebben de week afgesloten met een potje Cuarenta. Dit is een typisch Ecuadoriaans kaartspel wat in teams van twee gespeeld wordt. Uiteraard is het niet nodig te vermelden dat Pablo en ik alle potjes hebben gewonnen, ik zal daar dan ook niks over typen…. Laat ik al maar helemaal niet beginnen over de potjes poker bij ons hostel he Timo!

(more…)

De dinsdagochtend begint met een mooi verhaal aan de ontbijttafel. Wanneer Timo en Paco al hun tanden aan het poetsen zijn spreek ik een stelletje uit Noorwegen. Ze gaan vandaag door naar Caracas (Venezuala) en vertellen over hun reis die in januari van dit jaar begon. In Ecuador hebben ze een treinrit gedaan waarbij je op het dak van de trein kan. Bij ons stond deze rit ook op de planning, want dat treinsurfen klinkt te gek! Helaas voor het stelletje waren net een paar dagen geleden twee Japanners onthoofd tijdens het surfen (waarschijnlijk stonden ze foto´s te maken van het uitzicht richting de achterkant van de trein en hadden ze de aankomende brug over het hoofd gezien). Hierdoor is het treinsurfen nu verboden. Hopelijk verandert dat nog….

Tijdens de lessen hebben we met Pablo weer veel lol en leren we ook nog wat Spaans….een ideale combinatie! Na de lessen gaan we weer naar de oude stad. Paco heeft besloten zijn schapencoupe bij te laten werken, dus we zetten koers naar de kapsalon waar Timo al eerder gescalpeerd was. De kapsters herkennen ons en beginnen meteen al te lachen. Paco neemt plaatst en onderneemt een gewaagde actie. Met de oneindige knipsessies van Timo in het achterhoofd wijst hij uit wanhoop een traditioneel Ecuadoriaans kapsel op de muur aan. Zo gezegd, zo gedaan, 20 minuten later staat meneer weer buiten, kwa coupe total geïntegreerd met de rest van het volk op straat, het resultaat is hier onder te zien!

(more…)

Zo, het is alweer een paar dagen geleden dat we een update hebben geplaatst, dus het is de hoogste tijd om de nieuwste ontwikkelingen met jullie te delen. 

Allereerst wat over de gezondheid van deze drie amigos. Timo had een dag voor vertrek al last van zijn maag, niet echt pijnlijk, maar vooral een irritant gevoel. Gister was het zeurderig gevoel eindelijk even weg, maar helaas pindakaas, dit was voor korte duur…  Paco heeft twee dagen flinke koppijn gehad. Gelukkig heeft hij er sinds een dag geen last meer van. Laten we ervan uit gaan dat dit allemaal door de hoogte komt (Quito ligt op een hoogte van 2850 meter). Normaal gesproken moet dit binnen een paar dagen afgelopen zijn. Ik ben niet zo´n jankerd en heb uiteraard nergens last van. De afgelopen dagen heb ik meer geslapen dan de afgelopen maanden bij elkaar en de flink gematigde alcohol consumptie voelt ook niet verkeerd! 

Het is vrijdag, er moet veel geregeld worden. We hebben vandaag twee targets, ten eerste het vinden van een Spaanse school, ten tweede het vinden van een nieuw slaapadres aangezien ons mooie hotel in de oude stad een killer is voor ons lage budget. In de nieuwe stad gaan we als eerst op zoek naar een Spaanse school die Mirjam (vriendin van studievriend Don Marnix) ons adviseerde. Winkeliers kunnen ons de juiste weg niet wijzen, maar na een tijdje spreek ik wat blanke meisjes in het Engels aan met resultaat, ze weten de weg en zijn er toevallig net naar op weg. Na een paar zinnen blijken ze uit NL te komen. Ze zijn positief over de school en vertellen dat ze in een studentenhuis een paar straten verderop wonen waar plaats vrij komt en we welkom zijn. Nou, dat klinkt leuk, nu nog even kijken wat ze bij de Spaanse school te melden hebben. We krijgen Annet te spreken, een aardige NLse vrouw die een mooi verhaal vertelt over de Spaanse school. Als rasechte Hollanders proberen we met behulp van verschillende argumenten af te dingen op de cursusprijs. Allereerst willen we met z´n 3en tegelijk les krijgen zonder een aantal uren priveles. Dit levert ons een aanzienlijke korting op van 5 dollar per persoon per week, mmmm dat schiet niet op! Dit teleurstellende afdingresultaat sterkt onze drang naar een bodemprijs. Omdat we niet alleen Spaanse les willen krijgen, maar ook misschien in het studentenhuis willen verblijven leek ons een flinke combikorting ook wel op z´n plaats. Helaas denkt Annet hier anders over…. Na deze afdingpogingen delen we Annet mee dat we nog wat andere scholen gaan bezoeken en verlaten we toch enigzins trots het pand. 

Om de hoek bevindt zich een andere school. Eenmaal binnen krijgen we uiteindelijk een charmante Deense chick te spreken. Om een lang verhaal kort te maken, de wekelijkse cursuskosten bedragen hier 50 dollar minder per week. Beide scholen werken met Ecuadoriaanse docenten die gecertificeerd zijn, in principe zou dit dus vergelijkbaar moeten zijn. Toch oogde de eerste school wat professioneler en gezelliger… Uiteindelijk besluiten we met de goedkopere school in zee te gaan voor een week. Wanneer dit niet bevalt switchen we… De Spaanse school werkt samen met een hostel om de hoek waar we met korting een kamer met eigen badkamer en toilet kunnen krijgen. Prima dus! Lekker snel geregeld. Na wat eten, drinken en het bezoeken van een outdoor zaak gaan we weer naar de oude stad. ´s Avonds gaan we nog op pad om wat te eten te scoren. Bij het Plaza Grande vinden we een tent waar we pizza kunnen eten. Paco en ik hebben besloten dat we de komende maanden onze principes wat laten verslappen en wel kaas met normaal stremsel gaan eten. Goede voeding is belangrijk, vegetarische burgers en tofu zijn niet te verkrijgen in dit vleescontinent, dus het binnen krijgen van kaas vormt geen overbodige luxe. Hierna gaan we nog een rondje lopen. Paco kan de mooie donkere straatjes met de ontelbare lichtjes niet weerstaan en pakt al snel zijn camera om wat mooie platen te schieten. Al gauw komt een Ecuadoriaans stelletje langslopen die Paco waarschuwt dat het gevaarlijk is om met zo´n dure unit s´avonds foto´s te maken. Paco ruimt zijn camera snel op en haalt hem pas in het hotel weer uit zijn tas. De volgende dag pakken we onze backpack in en gaan we op weg naar ons nieuwe hostel.  

(more…)

Wakker worden na een goede nachtrust, naar buiten kijken en allemaal Ecuadoriaantjes zien rondstruinen op een zonovergoten koloniaal plein, een rommelende buik… het plan is snel gemaakt. Zo snel mogelijk eten en zorgen dat we met onze gringodonders naar buiten kunnen.

Op de bovenste verdieping van ons hotel bevindt zich het restaurant. Een keurige heer wijst ons een tafel en vraagt of we koffie willen. Natuurlijk niet, want we vinden koffie alledrie niet weg te rammen. Wel mooi, voor de rest ken ik niemand die geen koffie lust, behalve mijn reishermanos dus. Vervolgens krijgen we heerlijke verse grapefruit sap, toast met jam en scrumbled eggs, een beter ontbijt kan je niet wensen!

Na het ontbijt snel de zooi die we in een paar uur hebben weten te creeren opgeruimd zodat de schoonmaaksters goed hun werk kunnen doen en naar buiten gegaan. Vandaag hebben we een paar doelen, ten eerste heeft Timo schoenen nodig. Het lopen op Scapino slippers begint na een tijdje namelijk behoorlijk irritant te worden, vooral met de oneffe straatjes en gaten in de weg. Timo is ook van plan zijn lange blonde lokken weg te halen, misschien wel zonde aangezien de vrouwen hier daar gek op zijn….maar ja, die hitte onder die marmot op zijn hoofd is natuurlijk ook niet alles.  Daarnaast willen we de oude stad wat verkennen waar ons hotel in ligt en New Town bekijken waar veel Spaanse scholen zitten en backpackers hostels.

Na een tijdje struinen horen we harde ´fanfare´ muziek wat van het Plaza Grande af blijkt te komen. Er is daar een soort van ceremonie bezig met allerlei mannen in uniform en de fanfare muziek blijkt bij nader inzien het Ecuadoriaanse volkslied te zijn wat Paco en ik herkennen van thuis.

Na een beetje rondlopen op het plein (more…)