LET OP, onder aan dit verhaal staat een foto-verhaal van Paco. Dus heb je geen zin om te lezen waar wel zin om plaatjes te kijken, ga dan snel door naar beneden!!!

En daar zitten we dan met tien man in een acht-persoons jeep. Gelukkig zijn we binnen een half uur bij de grenspost en kunnen we uitstappen. Ik heb tijdens de lange dagen in het saaie Uyuni al een exit-stamp voor Bolivia gehaald. Shatiya alleen nog niet waardoor we alsnog in de rij mogen aansluiten. Na wat moeilijk gedoe van een buschauffeur kunnen we eindelijk instappen. Deze chauffeur is gelukkig wel vriendelijk en geeft aan wat er gaat gebeuren. Hij grapt dat iedereen een uur de tijd heeft om zijn voorraad drugs achter in de strot te douwen, want het is niet bedoeling dat je dit Argentinië in neemt. Natuurlijk hebben we niks bij ons, de nacht ervoor was erbarmelijk koud waardoor de hele voorraad coke binnen notime was opgesnoven. Nu verliepen de grensovergangen over het algemeen erg soepeltjes. Normaal hoefden we alleen een exit stamp in het te verlaten land te halen en een entrance stamp in het te bezoeken land. In Chili denken ze daar anders over. Eerst moeten we met de schoenen door een soppende spons lopen, moeten we een exit stamp halen en mogen we al onze baggage uit de bus halen waarna elke tas gecontroleerd wordt. Na een uur is iedereen klaar en kunnen we eindelijk naar San Pedro de Atacama. San Pedro is een klein toeristisch dorpje net over de grens. Het dorpje vormt vanwege de gunstige locatie een goede uitvalsbasis voor toeristen en dit weten ze goed uit te buiten. De prijzen liggen veel hoger dan de afgelopen maanden. Wanneer we uit de bus stappen zorg ik voor de baggage en loopt Shatiya alvast naar een hotel om de hoek om te informeren naar een kamer. Ze vragen 50 dollar voor een kamer met prive badkamer, aiaiai, dat is best duur! Vooral als je het vergelijkt met de 20 dollar die we eerst betaalden voor een kamer met voorkamer en bad… Maar we hebben net drie dagen lopen touren over de zoutvlakte, zijn moe, vies en hebben zin in luxe. De gedachte dat we nu een uur moeten rondlopen met al onze zooi voordat we een goed en iets goedkoper hotel hebben gevonden verkort drastisch mijn bedenktijd. We nemen hem. Nadat we onze spullen hebben gedropt gaan we het dorpje verkennen. Overal langs de weg liggen honden die er voor het eerst tijdens mijn reis in Zuid-Amerika behoorlijk goed uit zien (geen wonden, smerige dreadlock vachten enz). Het centrumpje bestaat uit kleine straatjes met aan weerskanten lage primitieve huisjes met daarin winkeltjes, touragencies en restaurantjes. Alles ziet er rustig en vredig uit, heerlijk! Bovendien schijnt de zon volop, wat ook erg aangenaam is na dagen gevuld met koud weer en stevige winden. Shatiya wilt informeren naar een vlucht naar Buenos Aires aangezien ze eind van de week al weer naar huis moet vliegen. Na veel gepraat bij verschillende reisondernemingen blijkt dat de snelste optie is te vliegen vanuit Calama naar Santiago, om vanuit daar weer verder te vliegen naar Buenos Aires. Om hiervoor een ticket te boeken moeten we naar Calama, een stadje gelegen op een afstand van 103 km van San Pedro. Na anderhalf uur bussen komen we aan in Calama, regelen we een ticket en lopen we wat door het stadje. Binnen een dag is het verschil tussen Bolivia en Chili vrij duidelijk. Chili is welvarender, duurder en de mensen zijn vriendelijker en meer bereid je te helpen met wat dan ook (zonder achteraf geld te vragen). Fijn dus allemaal.

De volgende dag boeken we een excursie naar Valle de la Luna. De omgeving van San Pedro kent meerdere valeien die tijdens de excursie dan ook allemaal bezocht worden. Eerst gaan we naar een uitkijkpunt. Om ons heen zien we verschillende oneindige rotsformaties. Erg mooi! Hierna staat een wandeling door Valle de la Muerte op de planning. De tour eindigt bij een uitkijkpunt waar iedereen zelf wat mag rondlopen om een goed plekje te vinden om de zon onder te zien gaan. De zonsondergang is opzich niet erg bijzonder, maar de manier waarop de bergen en lucht aan de andere kant van de horizon kleuren is werkelijk prachtig!

(more…)

De laatste week Guayaquil is aangebroken. Ondanks alle liefde en mogelijkheden die we hier van de familie krijgen is het echt tijd om verder te gaan, want de tijd tikt door en er is nog genoeg te zien in Zuid-Amerika. De meest bijzondere gebeurtenis van deze week is het bezoek aan Isla de la Plata. Dit eiland is het makkelijkst met boot te bereiken vanuit het kleine vissersdorpje Puerto Lopez. Na een busrit van 4 uur komen we aan in een nogal armoedig dorpje. De laatste paar honderd meter van de reis zie ik wat hostels, waarvan er geeneen een raam heeft en het er net zo armoedig uitziet als de rest van de huizen in het dorp. Nu wil ik niet verwaand overkomen en bovendien wel integreren met de locals, maar we vinden het toch wel prettig om onze spullen achter te laten in een ruimte die je kan afsluiten…. We besluiten eerst wat te eten. Timo en Paco bestellen vol goede moed een gerecht die er uit blijkt te zien als een dikke matser met een hoopje koeienstront erop. Meestal zijn gerechten die vies ogen achteraf vaak super lekker, maar helaas, dit Mexicaanse culinaire hoogstandje is voor de heren erg moeilijk weg te werken. Zelf heb ik een pannekoek met broccoli en een soort van kaassaus besteld die heerlijk te vermalen is. Onderweg zoekend naar een hostel spreken we wat Belgen die ons een leuk hostel wijzen. We krijgen met z´n 3en de sleutel van een klein paalhuisje. In eerste instantie lijkt het geweldig, voor Paco valt het echter enorm tegen wanneer hij ziet dat een familie luizen zijn matras heeft geconfisceerd. Gelukkig heeft Timo een wat groter bed en vindt hij het geen probleem die te delen met Paco, waardoor iedereen toch nog wat nachtrust krijgt de komende dagen.

´s Avonds doen we een poging om een Italiaans restaurantje te vinden die volgens de plaatselijke informant ergens tussen de krotten en onwijs bevuilde onverharde wegen zou moeten liggen. Na wat zoekwerk vinden we een door kaarsen verlicht restaurant waar we in de zachte buitenlucht mogen genieten van een heerlijke maaltijd. Wanneer we weggaan komen we een Nederlands meisje tegen die we eerder in Quito hadden ontmoet. Ze is nu vergezeld door twee vriendinnen die haar voor een paar weekjes komen opzoeken. Na een extra drankje zoeken we een dranktentje vlak bij het strand waar we de avond verder besteden onder genot van wat cocktails en heerlijk lauw bier. De volgende dag worden we enigzins gebroken door een slechte nachtrust wakker en begeven we ons naar de agency waar we een excursie hebben geboekt. Samen met drie Duitsers en twee Denen betreden we onder begeleiding van een schipper, gids en assistent een boot en maken we vaart richting open zee. Na een half uur varen stopt de boot en begint het eerste hoogtepunt van de dag; walvis spotten! Woooooooooooow wat onwijs gaaf, helaas springen ze vandaag niet ver op uit het water zoals ze bij Seabert in de tekenfilms altijd deden, maar het zien van de spuitende walvissen, hun onwijs grote lichamen en de vinnen is adembenemend. Na een half uur varen we verder richting Isla de la Plata. Onderweg entertainen een Duitser en een Deen ons met een prachtige kotsdemonstratie…..fijn, want het turen naar de open zee gaat op een gegeven moment ook vervelen. Als rasechte Hollanders zijn we wel wat gewend met onze zeebenen en hebben we natuurlijk nergens last van! (lees: we hebben wat preventieve pilletjes ingenomen…alleen om er zeker van te zijn dat we ons ontbijt van die ochtend niet in zure vorm aan de zee zouden schenken)

Isla de la Plata wordt ook wel eens het Galápagos voor de armen genoemd, reden hiervoor is de prijs van 50 dollar die te verwaarlozen is met de snel al 1000 dollar die je voor de Galapagos kwijt bent. De letterlijke vertaling van Isla de la Plata is Zilvereiland. Het eiland draagt deze naam vanwege een legende die vertelt dat piraat Sir Francis Drake op dit eiland een schat heeft begraven….spannend! Op het eiland treffen we geen schat aan, maar zien we wel veel prachtige vogels zoals de karakteristieke blauwvoet Jan van Gent, de gemaskerde Jan van Gent, albatrossen, fregatvogels (herkenbaar aan de fel rood gekleurde zak onder de kin) en nog wat andere exotische variaties. Wat betreft vegetatie valt het tegen, eigenlijk is het simpelweg een dorre bedoeling. Wanneer we terugkomen bij de boot eten we wat en varen we al snel een stuk verder op langs het eiland waar we ten anker gaan. Uitgerust met snorkeluitrusting duiken we het water in. Ik had de verwachting dat snorkelen best mooi zou zijn, maar zóóóó mooi, dat had ik niet verwacht! De gekleurde vissen met rare vormen, het koraal, het lijkt alsof ik zwem door een vloeibare vorm van de National Geographic. Slechte snorkeluitrusting of waarschijnlijk mijn gebrek aan techniek zorgt ervoor dat ik tijdens het snorkelen een half zoutmeer in mijn maag krijg gepompt waardoor ik af en toe bijna over mijn nek ga….maar het maakt niet uit, snorkelen is tof!!! ´s Avonds gebeurt het zelfde als de vorige avond, we lopen weer een stuk van de ´boulevard´ van het dorpje af waar we wederom tussen de meest krakkemikkige huisjes een prachtig restaurant aantreffen. Voor het restaurant staat een grote wegwijzer met daarop de afstanden naar grote steden in de wereld. Amsterdam, bijna 10000 km, zozo, it´s a long way back to home…. In het restaurant hebben we een heerlijke maaltijd, een mooie afsluiting van een geweldige trip!

(more…)

Na een welverdiende nachtrust worden we maandagochtend wakker en staat er nadat we ons gedoucht hebben een lekker ontbijt op ons te wachten. Broodjes, verschillende kazen, allerlei soorten fruit, wat eieren en andere lekkernijen vullen onze maag. Na het eten gaan we naar de onderste etage van het huis om wat te sporten waar na een tijdje Andreita verschijnt. Ons nichtje is een onwijs leuk, levendig en enthousiast figuur die meteen al begint te vertellen over duizend en een plannen die ze voor ons in petto heeft. Even later komen haar moeder en haar zusje ook langs. Haar moeder, Ana Maria, is pianist, heeft een eigen muziekacademie en laat wat van haar kunsten op de piano horen. Prachtig.

Een half uur later scheuren we samen met Andreita weg in haar kleine autootje richting Las Peñas. Les Peñas bestaat uit 444 traptreden die leiden tot een flinke hoogte waarvandaan je een ver zicht hebt op de stad Guayaquil. De karakterstieke huisjes langs de traptreden zijn een aantal jaren geleden gerenoveerd en zien er met hun felle kleuren schitterend uit. Wanneer we weer beneden zijn lopen we de Malecón op, een soort van boulevard die langs de rivierbedding van de brede rivier de Rio Guayas loopt. Op de Malecón bevinden zich monumenten, restaurants, parkjes, een muziekplaats en verschillende architectonische hoogstandjes. De flinke wandeling vreet energie waardoor we besluiten naar het huis van tia Anita en tio Efren terug te gaan om wat te eten. Eenmaal thuisgekomen werken we ons met moeite door een vier gangen lunch heen, damn, wat is dat backpacken toch zwaar! Het mooiste atribuut wat het huis van de familie kent is een klein draagbaar knopje. Wanneer de tante op het knopje drukt gaat er een bel in de keuken af en komt de bediende om de orders van de tante op te volgen. Zo´n magisch knopje wil ik in NL ook wel hebben zodat ik nooit meer naar de koelkast hoef te lopen om een biertje te pakken, er op elk gewenst tijdstip eten klaar gemaakt wordt en mijn huis steriel schoon blijft…..

(more…)

Zo, de laatste week Quito. Dit betekent ook de laatste week Spaanse lessen. Paco en Timo hebben geluk, ze hebben deze week een mannelijke docent toegewezen (Jonathan en Carlos genaamd) en kunnen zich zonder afleiding richten op de Spaanse gramatica. Ik heb pech en moet het met Veronica doen….

Maandagavond is het tijd voor de salsales die door de school in een salsabar verzorgd wordt. Bij binnenkomst is een groep van 30 Yanken bezig. Een kleine, pittige negerin instrueert het stel. Wanneer een gringo weer eens dezelfde fout maakt wordt het teveel voor het vrouwtje en laat ze duidelijk haar ongenoegen blijken. Dit gebeurt meerdere malen, opzich niet gek aangezien de meeste mensen in de groep voor het eerst salsales krijgen, maar de negerin reageert nogal fel en heeft een houding alsof ze elk moment haar zelfbeheersing gaat verliezen om vervolgens wat ferme klappen uit te delen. Misschien kan ze beter bij het leger gaan werken dan als dansdocente….. na tien minuten kijken is ons groepje aan de beurt en goh wat hebben we er zin in! Binnen een uur ramt de docente er wat basispassen van de salsa doorheen en sluit ze af met de basis van de merengue. Timo begint met goede moed maar vindt het halverwege het uur welletjes geweest en begeeft zich richting de bar. Tijdens de laatste tien merengue minuten krijgt Paco een privebehandeling om de heupen wat los te krijgen. De docente duwt en trekt als een aapje aan de heupen van Paco en krijgt het geheel toch wat soepeler…..en dit zonder die chagrijnige blik, ze leert het wel. Na afloop worden er cocktails geschonken en is er gelegenheid om nog wat te dansen.

De volgende dag gebeurt er niks bijzonders… Woensdag gaan Paco en ik tijdens het tweede deel van de Spaanse les met onze docenten op excursie. Paco gaat met Jonathan naar het Museo del Banco Central, het grootste archeologische museum van Quito, en ik ga met Veronica naar een reptielenmuseum. Na een half uurtje lopen, Veronica heeft hele kleine beentjes en kan niet zo snel, komen we aan bij het museum. In het museum treffen we een grote variatie van slangen, kikkers, schildpadden en wat leguanen en kaaimannen aan. Bij elke kast met dieren vertelt Veronica het een en ander en staat er info over de desbetreffende dieren op een bord afgebeeld. Sommige slangen hebben prachtige schutkleuren waardoor het soms een hele tijd duurt voordat we de slang hebben gevonden. Bij mij vallen de felgekleurde giftige kikkers van zo´n 2.5 cm lengte het meest in de smaak. Aan het eind worden we gevraagd naar een apart kamertje te komen waar een gids flink wat informatie vertelt over het een en ander, waarna ze een slang uit een doos haalt die we vast mogen houden. Gaaf natuurlijk, maar bij het verlaten van het museum heb ik toch wat bedenkingen over de kleine kooitjes van de dieren en vooral over de afkomst van de dieren….

(more…)