Allereerst bedankt voor jullie lieve berichtjes en bezorgdheid die we mochten ontvangen na het nieuws over de aardbevingen in Lima. Ik hoorde net dat Raoul door zijn moeder om 3 uur in de nacht was wakker gebeld omdat ze het nieuws van Peru zag en bezorgd was, super lief! Maar wees niet ongerust, Paco zit op dit moment in La Paz, Bolivia en ik zit in San Pedro de Atacama, Chile en we maken het allebei bijzonder goed!!! Nu het nieuwe verhaaltje….

En weer konden we de bus in. Deze keer zal de bus ons over de grens van Peru naar Bolivia brengen. Omdat onze afkeer tegen busvervoer bij elke busreis kwadratisch toeneemt hebben we besloten ons zelf te trakteren op de beste plaatsen van de bus, twee keer een cama (vertaling: bed) in het onderste deel van de bus. De stoelen op de foto´s die de medewerkster ons toont zien er veelbelovend uit en bovendien kosten deze plaatsen slechts een paar stuivers meer, dus wat houdt ons tegen!? Eenmaal in de bus aangekomen zijn de stoelen nagenoeg hetzelfde als tijdens de eerdere busreizen. Als snel komt een jeugdig koppeltje voor ons in de bus zitten, gooien ze de stoelen naar achter en beginnen de tortelduifjes meteen al te kleffen, gatverdarrie, dat hebben wij weer. Gelukkig vallen ze snel in slaap zodat ik niet perongeluk een fles Inka Cola over ze heen gooi, liefde is mooi, maar 6 uur lang geklef voor je, dat is toch echt teveel van het goede. Het lijkt gebruikelijk te zijn savonds de bus niet te verwarmen, maar juist de airco op volle toeren te laten blazen. Hierdoor heb ik een paar uur na vertrek half bevroren voeten, slapen gaat er dus echt niet in zitten ben ik bang. Ja, ik weet dat ik eerder schreef dat onze ´problemen´ nogal luxeproblemen zijn en zwaar te verwaarlozen zijn bij de problemen van de bevolking in de Zuid-Amerikaanse landen. En ja, tot nu toe zit ik niet anders dan te klagen over een belachelijk klein probleem, maar ik heb gewoon echt een teringhekel gekregen aan die lange busreizen hier. Na 6,5 uur steunen, kreunen, muziek luisteren, pokeren op mijn ipod en voeten warmwrijven komen we aan in Puno, een Peruaans plaatsje vlak bij de grens. Hier kunnen we de bus verlaten om bijna 2 uur later weer in een andere bus te stappen die ons meeneemt naar Copacabana in Bolivia.

Een nieuwe bus, een nieuw land, weer nieuwe indrukken opdoen, een andere bevolking leren kennen, NICE! Vanaf Puno komt er verandering in mijn humeur, vanuit de koude bus hebben we namelijk vrijwel constant zicht op het prachtige Titicacameer. Dit meer ligt tussen Peru en Bolivia, heeft een afmeting van 230 km lengte bij 97 km breedte, ligt op bijna 4000 meter boven zeeniveau en is daarmee een van de hoogst gelegen meren ter wereld. De heerlijke ochtendzon schittert op het hemelsblauwe water. Dit zorgt ervoor dat ik mijn versteende tenen toch lijk te vergeten… De grensovergang zorgt voor geen problemen waardoor we binnen 30 minuten de grond van Peru kunnen verruilen voor Bolivia en dat is niet verkeerd! De mensen zijn vrolijker, zeuren niet constant aan je hoofd om geld los te peuteren, de sfeer is relaxter en bovendien kost alles een stuk minder dan in Ecuador en Peru, ook niet verkeerd op zo´n lange reis. Onze eindbestemming, Copacabana (niet te verwarren met het beroemde Braziliaanse Copacabana) is een klein en mooi stadje gelegen aan het Titicacameer en ligt gelukkig maar 8 km van de grensovergang. Wanneer we in Copacabana aankomen zien we vanuit de bus een weg vol staan met geparkeerde auto´s, taxi´s, bussen en vrachtwagens. Hiertussen loopt een heilige die wat water over de voertuigen sprenkelt. Het verbaast me dat hij alleen wat spettert en geen complete containers heilig water over de voertuigen stort aangezien de voertuigen met het roekeloze rijgedrag van hun chauffeurs flink wat extra goddelijke bescherming kunnen gebruiken.

(more…)