Linda, Paco en Ramón zitten in een vliegtuig. Ze zijn namelijk op reis. Het vliegtuig is onderweg naar de Galápagos. Dat is een moeilijke naam voor een groepje eilanden ergens aan de andere kant van de wereld. Op deze eilanden wonen veel grappige dieren en zijn veel planten en stenen die er heel raar uit zien. Linda, Paco en Ramón vinden het leuk om rare dingen te zien. Grote steden met straten vinden ze maar stom. Behalve als Linda wilt winkelen, dan wordt ze juist weer blij van grote steden. Meisjes zijn eigenlijk best raar. Maar dat mag ik niet hardop zeggen want dan worden ze boos op me en krijg ik geen zoentjes meer van ze en dat wil ik niet. Oja, ik heb ooit van Paco gehoord dat Linda nooit raar is, maar altijd lief. Maar ik weet niet of dat klopt want ik vind Paco soms een liegebeest.

Na een klein stukje vliegen komt de stewardes (een mevrouw die in het vliegtuig als serveerster werkt) eten brengen. Ramón is gek op eten en begint te glimlachen. Wanneer Ramón zijn bakje open doet moet hij huilen. Er zit namelijk een dood dier in zijn eten en dat vindt Ramón niet leuk! Hij vindt alleen levende dieren lief, dode dieren vindt hij maar niks aan. Paco en Linda denken er hetzelfde over en beginnen ook te huilen. Paco en Linda troosten elkaar en Ramón troost zichzelf met een blikje appelsap met schuim en prikkels. Daar is Ramón echt gek op. Het is namelijk een toverdrankje. Als je het teveel drinkt denken grote mensen dat je raar gaat doen, maar dat is helemaal niet zo. Ineens gaat het vliegtuig naar beneden. Als dat maar goed gaat denken Linda, Paco en Ramón. Op de grond gaat het vliegtuig veel hard remmen. Hierdoor krijg je een raar gevoel in je en moet je lachen. Het is net als in de botjesautootjes, best vet cool dus! Wanneer ze van de trap lopen zien ze een geel zebrapad op de grond. Een mevrouw van het vliegveld kijkt boos en wijst er naar. Ik denk dat we op het rare zebrapad moeten lopen zegt Linda tegen Paco en Ramón die aan het donderjagen zijn op verboden terrein. Snel rennen de kwajongens naar het rare zebrapad. De mevrouw doet iets met haar hand en duim, net zoals mensen weleens doen langs de snelweg. Misschien wilt ze met het vliegtuig meeliften. Slim van de mevrouw, want dat is lekker goedkoop. In het vliegtuiggebouw moeten er centjes betaald worden. Erg veel centjes zelfs, meer dan een jaar zakgeld! Maar dat vinden Linda, Paco en Ramón niet erg, want met dit geld zorgen de meneren in stropdas van het eiland er voor dat de rare dieren en struiken in leven blijven en dat is goed!

Na een lange reis met eerst een bus daarna een boot en als laatst weer een bus komen Linda, Paco en Ramón aan op het eiland Santa Cruz. Hier logeren ze bij eilandmensen, best wel spannend! Grote mensen noemen dit een hotel. Een dag gaan ze naar het strand waar ze stoere ninjatrappen op het strand doen en ook wat verbranden door de zon. Dat is niet leuk, want dat doet au. Paco en Linda troosten elkaar weer en Ramón krijgt een lauwe appelsap, ook goed. Na drie nachten logeren bij de eilandmensen gaan Linda, Paco en Ramón varen met een boot, en dat vijf dagen lang, wat een feest!

De eerst dag is Paco ziek. De snoepkont heeft de dag ervoor teveel ijsjes gegeten en heeft au aan de buik. Paco blijft op de boot en Linda en Ramón gaan op bezoek bij reuze schildpadden en maken een wandeling door een enge tunnel. De baas van de wandelgroep noemt deze tunnel een lavatunnel, Linda en Ramón vinden het maar een moeilijk woord.

De dag erna is Paco beter geworden, wat fijn! Een andere meneer op de boot eet drie dagen de andere kant op. Wel een knappe truc van die meneer. Het eten ruikt alleen zuur en de meneer kijkt verdrietig, dus de truc is niet helemaal goed. Met z´n drieen doen ze een pak aan wat heel strak zit. Hierdoor kunnen ze zwemmen in koud water, wat gaaf! In het water spelen ze met zeeleeuwen en vissen, best spannend maar wel vet cool. Met een dikke bril en een lang rietje kunnen ze zelfs zwemmen met het hoofd onder water. Hierna gaan ze wandelen op het eiland Santa Maria. Hier wonen zeeleeuwen. Bij een groep mevrouwen zeeleeuwen loopt een meneer zeeleeuw druk heen en weer te lopen en rare geluiden te maken. Wat een gekke meneer zeg. Hij zal wel niet zo slim en aardig zijn en met zijn drukke geschreeuw indruk proberen te maken. Andere meneren zeeleeuwen zijn slimmer en liggen op afstand in de zon lekker te luieren. Op het midden van het eiland is een meer waar rare roze vogels rondlopen. Het lijken net struisvogels, want ze steken vaak hun hoofd in het water. Aan de andere kant van het eiland zien Linda, Paco en Ramón een klein schildpadje het water in proberen te komen. Het lieve beestje wordt alleen steeds door de golven terug op het strand gegooid, best zielig.

De derde dag bezoeken Linda, Paco en Ramón een andere gekke lavatunnel. Onderweg komen ze een rare plek tegen. In het midden van allemaal stukken hout staat een grote ton waar allemaal brieven inzitten. Iedereen kan een brief meenemen om hem thuis te posten. Op die manier kan je lekker gratis je vakantiekaarten op de post doen. Linda vindt het maar niks. Haar broer Stefan is een postbodemeneer en ze wilt niet dat hij geen werk meer heeft. Boos gooit ze de ton in de zee, dat zal die gemenerikken leren!

Na het wandelen gaan ze weer snorkels spelen. Net wanneer ze willen stoppen komen ze onder water een paar zeeschildpadden tegen, echt te gek gaaf cool! Vlak bij het strand zien ze platte vissen op de bodem van de zee. Volgens een meneer zijn het stingrays en spuiten ze gif met de staart. Linda, Paco en Ramón worden bang en zwemmen snel ver weg van de rare prikkebeesten.

De bijna laatste dag van de bootreis gaan Linda, Paco en Ramón de slimmerik uithangen. Ze bezoeken een museum. Paco blijft bij elk bord met woorden lang wachten en doet net alsof hij alles leest. Ramón vindt het maar raar, want Paco kan geeneens lezen. Ramón weet dat hij een stommerik is en kijkt lekker alleen maar plaatjes. Linda pakt het woudlopershandboek er bij waar in kindertaal verteld wordt over Charles Darwin, natuurlijke selectie, de gevaren voor de eilanden en waarom bescherming van het eiland zo onwijs belangrijk is. Wat een mooi verhaal! Linda, Paco en Ramón vinden het vet stoer dat ze slimmer zijn geworden! Op het eiland kopen ze een lekker ijsje, mmm jammie! Hierna gaat iedereen snorkelen in een baai met vet helder water. Af en toe vinden Linda, Paco en Ramón het een beetje eng om tussen een grote groep met vissen te zwemmen. Maar omdat ze dapper zijn doen ze het toch en zwemmen ze lang in de droomwereld die de oceaan heet.

De allerallerlaatste dag moeten alle mensen van de boot vroeg hun bedje uit. Om 6 uur vertrekken namelijk de kleine bootjes en wordt het laatste eiland, Sante Fé, bezocht. Hier zien ze roodzakvogels en hele gevaarlijke planten met enge punten. Op dit eiland wonen ook veel albatrossen. Deze vogels zijn heel dik, zo dik dat ze geeneens kunnen vliegen. Dit kan alleen als ze eerst lopen naar een hoge berg om zich naar beneden te laten vallen. Wat een luie vogels zeg, maar toch wel slim eigenlijk! Even later zien Linda, Paco en Ramón hoe het water van de zee tegen de rotsen aan klapt. Wooow, dat gaat hard. Zo hard zelfs dat het water omhoog spuit in een kier van de rotsen. Het lijkt net een walvis. Linda, Paco en Ramón zijn het er over eens, spuitgateiland is vet gaaf!

Na dit avontuur blijven Linda, Paco en Ramón nog twee dagen logeren bij de eilandmensen. Daarna gaan Linda en Paco naar huis en blijft Ramón nog even wat langer in de verre landen. Hij vindt Mowgli namelijk vet stoer en hoopt in de jungle Baloe tegen te komen. Als hij maar niet Shere Kan of Kaa tegen komt, want die vindt hij echt eng! Dat wordt nog spannend de komende tijd!!!

This entry was posted on Wednesday, September 12th, 2007 at 2:56 pm and is filed under Ecuador, Galapagos. You can follow any responses to this entry through the RSS 2.0 feed. You can leave a response, or trackback from your own site.