LET OP, onder aan dit verhaal staat een foto-verhaal van Paco. Dus heb je geen zin om te lezen waar wel zin om plaatjes te kijken, ga dan snel door naar beneden!!!

En daar zitten we dan met tien man in een acht-persoons jeep. Gelukkig zijn we binnen een half uur bij de grenspost en kunnen we uitstappen. Ik heb tijdens de lange dagen in het saaie Uyuni al een exit-stamp voor Bolivia gehaald. Shatiya alleen nog niet waardoor we alsnog in de rij mogen aansluiten. Na wat moeilijk gedoe van een buschauffeur kunnen we eindelijk instappen. Deze chauffeur is gelukkig wel vriendelijk en geeft aan wat er gaat gebeuren. Hij grapt dat iedereen een uur de tijd heeft om zijn voorraad drugs achter in de strot te douwen, want het is niet bedoeling dat je dit Argentinië in neemt. Natuurlijk hebben we niks bij ons, de nacht ervoor was erbarmelijk koud waardoor de hele voorraad coke binnen notime was opgesnoven. Nu verliepen de grensovergangen over het algemeen erg soepeltjes. Normaal hoefden we alleen een exit stamp in het te verlaten land te halen en een entrance stamp in het te bezoeken land. In Chili denken ze daar anders over. Eerst moeten we met de schoenen door een soppende spons lopen, moeten we een exit stamp halen en mogen we al onze baggage uit de bus halen waarna elke tas gecontroleerd wordt. Na een uur is iedereen klaar en kunnen we eindelijk naar San Pedro de Atacama. San Pedro is een klein toeristisch dorpje net over de grens. Het dorpje vormt vanwege de gunstige locatie een goede uitvalsbasis voor toeristen en dit weten ze goed uit te buiten. De prijzen liggen veel hoger dan de afgelopen maanden. Wanneer we uit de bus stappen zorg ik voor de baggage en loopt Shatiya alvast naar een hotel om de hoek om te informeren naar een kamer. Ze vragen 50 dollar voor een kamer met prive badkamer, aiaiai, dat is best duur! Vooral als je het vergelijkt met de 20 dollar die we eerst betaalden voor een kamer met voorkamer en bad… Maar we hebben net drie dagen lopen touren over de zoutvlakte, zijn moe, vies en hebben zin in luxe. De gedachte dat we nu een uur moeten rondlopen met al onze zooi voordat we een goed en iets goedkoper hotel hebben gevonden verkort drastisch mijn bedenktijd. We nemen hem. Nadat we onze spullen hebben gedropt gaan we het dorpje verkennen. Overal langs de weg liggen honden die er voor het eerst tijdens mijn reis in Zuid-Amerika behoorlijk goed uit zien (geen wonden, smerige dreadlock vachten enz). Het centrumpje bestaat uit kleine straatjes met aan weerskanten lage primitieve huisjes met daarin winkeltjes, touragencies en restaurantjes. Alles ziet er rustig en vredig uit, heerlijk! Bovendien schijnt de zon volop, wat ook erg aangenaam is na dagen gevuld met koud weer en stevige winden. Shatiya wilt informeren naar een vlucht naar Buenos Aires aangezien ze eind van de week al weer naar huis moet vliegen. Na veel gepraat bij verschillende reisondernemingen blijkt dat de snelste optie is te vliegen vanuit Calama naar Santiago, om vanuit daar weer verder te vliegen naar Buenos Aires. Om hiervoor een ticket te boeken moeten we naar Calama, een stadje gelegen op een afstand van 103 km van San Pedro. Na anderhalf uur bussen komen we aan in Calama, regelen we een ticket en lopen we wat door het stadje. Binnen een dag is het verschil tussen Bolivia en Chili vrij duidelijk. Chili is welvarender, duurder en de mensen zijn vriendelijker en meer bereid je te helpen met wat dan ook (zonder achteraf geld te vragen). Fijn dus allemaal.

De volgende dag boeken we een excursie naar Valle de la Luna. De omgeving van San Pedro kent meerdere valeien die tijdens de excursie dan ook allemaal bezocht worden. Eerst gaan we naar een uitkijkpunt. Om ons heen zien we verschillende oneindige rotsformaties. Erg mooi! Hierna staat een wandeling door Valle de la Muerte op de planning. De tour eindigt bij een uitkijkpunt waar iedereen zelf wat mag rondlopen om een goed plekje te vinden om de zon onder te zien gaan. De zonsondergang is opzich niet erg bijzonder, maar de manier waarop de bergen en lucht aan de andere kant van de horizon kleuren is werkelijk prachtig!

De volgende dag breng ik Shatiya aan het eind van de dag naar het vliegveld. Ze gaat naar Buenos Aires om daar nog drie dagen tango lessen te volgen en de stad te zien. Mijn volgende reisbestemming is Salta in Argentinië. Toen ik maandag in San Pedro aankwam zat de eerstvolgende bus die woensdag zou gaan al vol. Ik was genoodzaakt de bus van vrijdag te boeken. Dit betekent dat ik nog anderhalve dag in San Pedro moet blijven, geen straf natuurlijk, maar ik heb dit kleine stadje zo onderhand wel gezien. Ik vermaak me met chillen in het park, boekjes lezen, eten in lekkere restaurantjes en het bijwerken van mijn vorige verhaal wat ook langer duurde dan verwacht. Lekker als je verhaal bijna af is en ineens het complete centrum van het stadje donker wordt en de computer er ook mee stopt. Gelukkig duurt de stroomstoring niet super lang en heb ik net een backup naar Paco gemaild, waardoor er gelukkig weinig tijd verloren gaat….

Op vrijdag vertrekt mijn bus om 11.30 uur naar Salta. Ik besluit om 11 uur dat ik vanaf Salta een vlucht pak naar Buenos Aires. Aangezien ik nog niet weet welke site ik wil gebruiken en hoe dit online boeken werkt red ik het allemaal maar net. Tien minuten te laat kom ik aan bij het kantoor van de busmaarschappij en zie net een groep mensen vertrekken richting vertrekplaats van de bus, poeh, dat heb ik gelukkig gehaald. In de bus zit ik naast een Frans meisje en achter me zit een Nederlands koppel die ik bij de tour naar Valle de la Luna was tegengekomen. De busreis duurt over de 10 uur, maar door het aangename gezelschap vliegt de tijd voorbij. We komen iets over middenacht in Salta aan. Omdat mijn vliegtuig vroeg in de ochtend vertrekt besluit ik niet een hotel te nemen maar wat uren te doden op het vliegveld van Salta. Wanneer ik afscheid neem van wat medereizigers hoor ik een Engelsman uit dezelfde bus het plan opperen nog een biertje te drinken. Omdat ik geen zin heb om 6 uur lang op het vliegveld te wachten besluit ik hem te vergezellen. Tot mijn grote verbazing verkoopt de brasserie op de busterminal liter flessen Heineken, en daar heb ik na die lange busreis wel zin in. Na vier flessen en 2 uur boeiende conversaties gaat de Engelsman op zoek naar een hotel en neem ik de taxi naar het vliegveld. Ondanks dat Salta bijna een half miljoen inwoners telt tref ik bij aankomst een uitgestorven vliegveld aan. Buiten een handje vol beveiligsagenten is er werkelijk niemand te bekennen. Na wat gepraat met deze mensen beland ik op de tweede verdieping van het vliegveld waar een beveiligsagent me een bank aanwijst in het restaurant. Na een uur knikkenbollen pak ik mijn slaapzak en doe ik een poging toch wat nachtrust te pakken. Anderhalf uur later word ik wakker door het geluid van wat servies. Als ik om heen kijk zie ik wat serveersters werken en wat mensen hun ontbijt nuttigen aan omliggende tafels. Ik kan een glimlach niet onderdrukken, ik zie er met mijn halve baard en liggend in een slaapzak uit als een smerige crust en besluit mijn boeltje bij elkaar te pakken om richting in-check balie te gaan.

Een paar uur later landt het vliegtuig in Buenos Aires. De stad is anders dan ik had verwacht. Buenos Aires klinkt als een stad vol fel gekleurde gebouwen, muziek op straat, veel zon en vriendelijke mensen. Tijdens de taxirit door Buenos Aires is de zon nergens te bekennen en ziet alles er grijs uit, best een tegenvaller eigenlijk. Aangezien Shatiya de afgelopen twee nachten op een dormroom (slaapzaal) heeft geslapen moeten we op zoek naar een nieuw onderkomen. Tijdens de hele reis heb ik nog geen nacht in een dormroom geslapen. Aangezien een eigen kamer vaak maar een paar dollar duurder is wil ik dat ook zo houden. Het blijkt nogal moeilijk te zijn een normale slaapplek in Buenos Aires te vinden. Zelfs de duurdere hotels zitten vol en het is zonde van de tijd om een complete dag naar een hotel te zoeken. Als laatste gaan we nog bij een adres langs die Shatiya in Peru van iemand had gekregen. Bij aankomst zien we nergens een bordje maar bellen we toch maar aan. Iemand doet open en laat ons verder binnen. We zijn verbaast, alles ziet er als nieuw uit! De hotels die we deze dag hebben gezien zagen er uit als kerkerkamertjes met verrotte bedden en afgebladerde muren, wat nogal een constrast is met wat we nu zien! Het hotel blijkt net klaar te zijn. Er moeten nog wat kleine dingetjes gebeuren, maar morgen is de grote opening en moet alles klaar zijn. Als we willen mogen we hier deze nacht verblijven en betalen we gewoon wat we willen. Dat klinkt als een goede deal! Nadat we onze spullen in de kamer hebben gedumpt gaan we de stad in om wat te eten en drinken.

De volgende dag slenteren we wat door de stad. Tijdens het eten van een heerlijk ijsje wordt mijn aandacht getrokken door het geluid van een blazende saxofoon. Wanneer we de hoek omlopen zien we twee mannen aan het musiceren. Een wat dikke man bespeelt de saxofoon en een andere man speelt gitaar en zingt verschillende Bossa Nova nummers. Na een tijdje luisteren koop ik de cd en lopen we weer richting het hotel omdat Shatiya haar vlucht en ik mijn avondbus moet pakken. Volgens de dame bij de busterminal ligt het vliegveld dicht bij het busstation waardoor ik besluit Shatiya weg te brengen naar het vliegveld. Halverwege de taxirit check ik het bij de chauffeur en word ik onaangenaam verrast, de busterminal ligt aan de andere kant van de stad, iets van 40 minuten rijden vanuit het vliegveld. Dat is mooi kl*te! De vlucht van Shatiya vertrekt over 50 minuten en mijn bus een kwartier later, dat gaan we nooit redden. Bij het vliegveld snelt Shatiya zich naar binnen en pak ik direct dezelfde taxi richting de busterminal Onderweg laat de chauffeur trots foto´s van zijn twee prachtige kindjes zien. Helaas is zijn tank bijna leeg waardoor er even gestopt moet worden, een mooie gelegenheid voor mij om even wat drinken en eten voor in de bus te kopen. Wanneer ik weer in de taxi stap geef ik de beste man twee kindersurprises voor zijn kindjes. Hij vindt het te gek en bedankt me vele malen en belangrijker nog drukt nog verder het gaspedaal in! Na vele rode stoplichten en goede rallymanouvres van de chauffeur kom ik tien minuten voor vertrek aan bij de bus aan, geef ik mijn backpack af en plof ik neer in de meest luxe busstoel die ik ooit heb gezien waarna ik al snel mijn ogen sluit….

De volgende dag kom ik in Mendoza, nog steeds Argentinië, aan. De kettingrokende taxichauffeur vertelt me dat het vandaag de eerste dag in twee weken is dat de zon schijnt. Omdat Mendoza omgeven is door besneeuwde Bergen trekt het plaatstje veel wintersporters aan. Wanneer ik bij de receptie van mijn hostel wacht zie ik ineens dat ik word aangestaard door een pijprokende oude man. De man heet Don Paco, heeft een indrukwekkend geleefd gezicht en vindt het niet erg als ik een foto van hem maak. Mijn kamer doet me denken aan de slaapkamer van de twee broers in Boondock Saints, zwaar minimaal dus, maar met heet water en dat is het geen wat belangrijk is! Vandaag is een nationale rouwdag, waardoor er niemand op straat is en alle bezienswaardigheden dicht zijn. Ik bezoek wat pleinen en het oude deel van de stad. Helaas heb ik sinds een dag weer last van mijn keel en is een van mijn amandelen weer opgezet. Hierdoor gaat het eten en drinken nogal moeizaam en voel ik me wat zwakjes. Ik besluit die avond lekker vroeg mijn nest in te duiken zodat het de volgende dag hopelijk wat beter is.

Paco heeft me een paar weken geleden getipt dat de deathmetal band Cannibal Corpse donderdag 22 augustus in Santiago optreedt. Aangezien ik de dag erna van Santiago naar Guayaquil vlieg is dit de ultieme gelegenheid om mijn eerste concertje in vier maanden te pakken. Een week geleden heb ik geprobeerd om met mijn creditcard online een ticket voor dit concert te bemachtigen, maar zonder resultaat. Ik besluit een dagje eerder de bus naar Santiago te pakken met de hoop op tijd te zijn om nog een kaartje te kunnen bemachtigen. De busreis van Mendoza naar Santiago is prachtig. Onderweg hebben we uitzicht over besneeuwde bergtoppen, wintersport locaties, ravijnen en haarspeldbochten. In Santiago schaf ik direct een ticket voor het concert aan en vind ik een goede kamer in het oude centrum. Zoals in elke grote stad bezoek ik de oude stadskern. Ook ga ik naar een museum waar ze allemaal oude religieuze objecten hebben. Nu ben ik niet echt een gelovig type, maar op de een of andere manier heb ik een obsessie voor oude kruizen met of zonder Jezus er aan en oude prenten en schilderijen met bijbelse taferelen. De laatste nacht van mijn verblijf bezoek ik het concert van Cannibal Corpse. Omdat de taxichauffeur niet weet waar het Teatro Novedades is kom ik bijna dertig minuten na aanvang binnen. Al snel zie ik dat ik de enige blanke ben, ook wel eens leuk voor de afwisseling. Aangezien het voor grote bands niet echt super winstgevend is om door wat armere landen te touren slaan ze de continenten Afrika en Zuid-Amerika vrijwel altijd over. Cannibal Corpse gelukkig niet. Na veertig minuten headbangen zonder haar verlaat ik voldaan de zaal, pik ik mijn spullen op en neem ik een taxi naar het vliegveld waar ik tot zeven uur sochtends mag wachten voordat mijn vlucht naar Guayaquil, Ecuador, vertrekt.

Yes, weer terug naar de familie in Ecuador! Omdat we er flink wat weken hebben verbleven en de familie onwijs gastvrij is geweest voelt het als thuis komen! Op het vliegveld word ik onverwachts besprongen door Paco en Linda, erg leuk, vooral omdat ik niemand had verwacht. Super cool om Linda weer te zien!!! Het weerzien met Tia Anita en Tio Efren is ook hartverwarmend, ze vertellen dat ze ons hebben gemist en blij zijn dat we er weer zijn. Na een goede douche, het afscheren van mijn redbeard en een goede lunch gaan we eerst langs Efren jr. om mijn keel te laten onderzoeken om daarna naar de Malecon te gaan. ‘s Avonds is er een muzikaal feestje bij dezelfde Efren jr. Hij heeft een Colombiaanse pianist uitgenodigd die een groot gedeelte van de avond en nacht met prachtig pianospel vult. Om vijf uur in de ochtend lig ik helemaal kapot in mijn bed. Vooral het overslaan van een nacht slapen door mijn vlucht hakt er flink in.

Wanneer ik de volgende middag om twee uur wakker wordt hebben Paco en Linda al Las Penas, Iguana Park en de Malecon bezocht. In de middag komt een groot deel van de familie langs voor de gebruikelijke zaterdagmiddag lunch. ‘s Avonds kijken we met Tio Efrén de prachtige film Vengo, welke mijn vader hem kado heeft gedaan. De volgende dag bezoeken we het huis van Ana Maria waar we de dag doorbrengen met hangen in het zwembad, eten en drinken. Wat is het leven toch zwaar!

Maandag ochtend brengt Tia Anita ons naar het vliegveld. We gaan naar de Galapagos! Hier hebben we straks drie vrije nachten voordat we een vijf daagse cruise gaan maken langs verschillende eilanden. We kijken hier alledrie onwijs naar uit! De volgende aflevering kunnen jullie hier meer over verwachten en bovendien zal de omgeving voor prachtige foto’s zorgen lijkt me.

—————————————

Aangezien ik waarschijnlijk niet zo talentvol ben als Ramón in het schrijven van lappen teksten en bovendien er totaal geen zin in heb houd ik het voornamelijk bij foto’s. 19 september kwam Linda eindelijk richting Zuid-Amerika. Super om haar weer te zien. Na het scheiden van Ramón na de zoutvlakte tour in Uyuni heb ik nog een paar dagen in La Paz vertoefd, waarna ik terug vloog naar Quito. In Quito heb ik Lin veel mooie plekjes van de stad laten zien zoals de Basilica (gothische kerk), Teleferico (kabelbaan de heuvels in) en een uitstapje naar Otavalo. Tijdens ons verblijf in Quito hebben we geslapen in het vrij luxe ‘Hotel Quito’. Een aantal nachten verbleef hier ook het nationale team van Ecuador, wat wel een beetje aangeeft dat het andere koek was dan een backpackershostel. Echt heerlijk om na veel shitty trasherige uitgewoonde ranzige hostels weer in een normaal bed te slapen en gebruik te kunnen maken van een schone douche zonder ongedierte etc. Na Quito zijn we per bus richting Guayaquil vertrokken. Ramón vloog daar een dag later ook heen. Aangezien Ramón in zijn verhaal vast ook wel het 1 en ander over gaat vertellen sla ik dat over. Zonder Ramón hebben Lin en ik nog wat mooie plekjes aangedaan, zie foto’s hieronder. Dat was hem wel voor nu. Laterzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzz

xxx
Linda & Paco

Weer gezellig samen.

Uitzicht vanaf kamer ‘Hotel Quito’.

Onderweg naar Otavalo.

Teleferico.

Teleferico.

Basilica.

Basilica, uitzicht op Panecillo.

Basilica.

Veel traptredes in de Basilica.

Guayaquil - Las Penas.

Guayaquil - Las Penas.

Guayaquil - Malecon 2000.

Guayaquil - Malecon 2000.

This entry was posted on Thursday, August 30th, 2007 at 8:47 pm and is filed under Ecuador, Guayaquil, Quito. You can follow any responses to this entry through the RSS 2.0 feed. You can leave a response, or trackback from your own site.