JAAAAAAAAAAAAAA. Daar zijn we weer. Sorry dat deze update zo lang op zich heeft laten wachten. Het blijkt helaas onmogelijk om vanuit Peru de site bij te werken. Anyway, de eviltwins zijn gelukkig weer gezond. Uiteindelijk zijn we in Guayaquil drie weken opgehouden. Toen ik na een week weer in staat was om te reizen kreeg Paco hetzelfde gedonder alleen dan in ergere mate waardoor het een extra twee weken kostte voordat hij ook in staat was verder te reizen. Gelukkig konden we voor deze periode weer terecht bij onze lieve familie. Aangezien ik de stad zo onderhand wel had gezien heb ik vooral de tijd gedood met gitaar spelen, hangen bij het zwembad, trainen, wat Spaanse dingen doornemen, stappen met neven enz…….. Best leuk allemaal, maar natuurlijk zijn deze 3 weken tijdverlies onwijs zonde en balen we flink omdat we nu onze planning moeten aanpassen en wat leuke dingen moeten skippen. Maar ja, genoeg hierover!!!

Donderdag 19 juli melden we ons om 11 uur braaf bij de touragency waar we een directe bus hebben geboekt naar Lima. De reis zal zo ongeveer 25 uur duren. Lekker dan….. Vliegen is te duur, dus er zit niks anders op. Ondanks dat we vegetarisch eten hebben aangevraagd hebben we toch maar voor de zekerheid een shitload aan eten ingeslagen wat later geen overbodige luxe blijkt te zijn. Een directe bus is dan wel bijna twee keer duurder dan een normale bus, maar stopt niet in elk gehucht en laat geen honderden straatverkopers de bus in wat ook wel eens lekker is voor de afwisseling. De stoelen zijn veel comfortabeler dan in een normale bus maar kunnen niet voorkomen dat ik het laatste deel van de reis onwijze pijn in mijn reet heb. De dubbeldekker bus heeft op de bovenverdieping voorin extra plaatsen waar je heerlijk van het uitzicht kan genieten. ´s Nachts wanneer iedereen in de bus ligt te pitten geniet ik uren lang van alle lichtjes en de kamikaze rijvaardigheden van de chauffeur. In de ochtend praat ik lang met een oudere man uit Ecuador die me over oude Incaruïnes langs de weg en andere wetenswaardigheden vertelt. In de jaren 80 heeft hij tien jaar lang rondgezworven door Zuid-Amerika, uitgerust met slechts een kleine rugtas, zijn gitaar en een vriendin. Het is waar, tijdens lange reizen ontmoet je de meest interessante mensen. Tijdens het onbijt biedt hij me een beurse bruinkleurige minibanaan aan. Ik wil niet onbeleefd zijn, maar heb echt geen zin om een vloeibare banana weg te werken, dus ik lieg hem maar voor dat ik geen bananen lust. De man begint te lachen en zegt niemand te kennen die geen bananen lust. Nou, nu dus wel. In Lima aangekomen brengt een geflipte Peruaanse taxichauffeur ons naar het van te voren uitgezochte hostel. Om het schorem buiten zijn taxi te houden presenteert hij met trots een flinke knuppel. De rest van de rit laat hij het complete familie fotoalbum zien incl. nog beschikbare dochters. Ik lieg dat ik ze prachtig vind, aangezien ik ongeschonden de taxi uit wil komen. Het verschil tussen Ecuador en Peru valt direct op. Peru is nog veel armoediger dan Ecuador. Vrijwel geen enkel huis ziet er bewoonbaar uit. Ons hostel bevindt zich tussen de vervallen huisjes, maar wel heel dicht bij het centrum. Na wat regelwerk gaan we de stad in, wat een grote teleurstelling blijkt te zijn. Lima is een grote, maar erg lelijke stad. Het oogt nogal depressief, de mensen kijken chagrijnig en een beetje sfeer is ver te zoeken. Wanneer we door het centrum lopen worden we verrast door de aanwezigheid van een kinkykapper. Aangezien ik nog geeneen keer mijn haren heb laten knippen in Zuid-Amerika lijkt het me een aardig idee hier maar eens onder het mes te gaan. Een alternatief vrouwtje vraagt me hoe ik het wil hebben… Na wat denken lijkt me een mohawk wel een goed plan. Het resultaat is als volgt:

De volgende dag besteden we grotendeels op het kantoor van DHL. Mijn lieve vader heeft een nieuwe camera voor me gekocht en die via DHL naar Lima gestuurd. Aangezien het geen commerciële vracht is, maar persoonlijk eigendom werd ons verteld dat de douane niet moeilijk zou doen. Wel dus! Na uren gepraat en wat telefoontjes van mijn vader met het DHL personeel kunnen we uiteindelijk de camera meenemen, maar wel na betaling van 170 dollar. Lang leve de corruptie……

We besluiten nog een dag in Lima te besteden om daarna deze godverlaten stad de rug toe te keren. De laatste dag bezoeken we de boulevard, wat kerken, pleinen en twee musea. De twee musea zijn gehuisvest onder één dak. Eerst gaan we naar het grootste wapenmuseum ter wereld. De collectie aan wapens is zeer divers, primitieve vuurwapens, stokken vol punten en haken en complete samurai-uitrusting passeren de revue. In de kelder is een goudmuseum waar vooral de oude skeletten veel indruk maken. In de avond bezoeken we een film waar we lang naar uit hebben gekeken: The Transformers! De tekenfilmserie van vroeger, hoe tof was dat wel niet?! De film is aardig maar kan natuurlijk lang niet aan de hoge verwachtingen voldoen. De laatste dag besluiten we richting centrum te gaan. We passeren een politiebureau en blijven even staan bij een oude Harley die de oprit van het bureau opvrolijkt. Al snel komt een agent een praatje maken, nodigt ons uit het bureau in te gaan en stelt ons aan elke aanwezige collega voor. Hij vraagt ons honderduit of we nog zussen of nichten beschikbaar hebben voor uithuwelijking, waar we natuurlijk negatief op reageren. We maken een foto bij de Harley en gaan verder. Hierna bezoeken we een grote optocht door de straten van centraal Lima. De optocht is prachtig. De mooie kleren, karakteristieke muziek en traditionele dansen weten toch nog wat kleur aan de grijze stad te geven!

Die middag nemen we de bus naar Cusco, de stad waar vanuit we Machu Picchu gaan bezoeken. Cusco blijkt gelukkig wel een leuke stad te zijn. De mensen zijn vrolijk, het is altijd lekker weer en de straten zijn kleurrijk en vol met mensen. Het stadje is alleen misschien iets te toeristisch. Elke straat kent vele hostels, travel agencies, restaurantjes enz. Je wordt ook constant aangesproken door mensen die je een excursie, hun mobieltje, sigaretten, restaurant of een massage willen aanbieden, wat op een gegeven moment best gaat irriteren. Het is wel grappig, ze beginnen met het aanbieden van een gratis drankje, twee meter verder krijg je er een gratis maaltijd bij, wanneer je ze nog steeds negeert proberen ze met gratis vrouwen je hun zaak binnen te lokken. Na wat verschillende organisaties bezocht te hebben boeken we uiteindelijk een alternatieve Incatrail bij SAS travel, een organisatie die wel wat duur is, maar erg goed staat aangeschreven in de Lonely Planet en online. Na een uur praten en afdingen kunnen we uiteindelijk 150 dollar minder betalen dan twee Canadese meisjes die aan de tafel naast ons dezelfde reis hedden geboekt. Dat geeft je als Nederlander toch altijd een goed gevoel!

Een dag later ontmoeten we Thomas, een Engelse kerel, bij ons hostel en besluiten we die dag gezamelijk Cusco te verkennen. We lopen de hele stad af, bezoeken wat oude gebouwen en lopen door een straat die omgeven is met twee authentieke Incamuren.

´s Avonds hebben we een briefing van SAS waar we wat uitleg krijgen en onze medereizigers ontmoeten. Mauro, de tweede gids, heeft het woord en vertelt in gebrekkig Engels wat ons te wachten staat. We gaan de zogenaamde Salkantay Trek lopen en bezoeken op de laatste dag de Machu Picchu. De dagen beginnen over het algemeen om 6 uur in de ochtend en we om 5 uur smiddags aan op de campsite. Als niet wandelaar klinkt dat best wel heavy eigenlijk. De rondvraag is een moment van pure entertainment. Mauro begrijpt de vragen niet allemaal en geeft vaak tegenstrijdige antwoorden. Elke vraag vindt hij ´really important´ en hij zegt constant dat ´everything is possible´, ongeacht de vraag. Bij sommige groepsgenoten breekt enige paniek uit, maar na wat vertaalwerk blijkt het allemaal toch mee te vallen en kan iedereen een uur later gerustgesteld de briefing verlaten. We pikken Thomas op en gaan nog wat eten in het leuke centrum van Cusco. Thomas laat me wat filmpjes zien van een drie daagse offroad tocht die hij net heeft gemaakt. De filmpjes zien er onwijs gaaf uit, lekker scheuren op een crossmotor door de Andes, welke gezonde jongeman wilt dat niet!? Het plan om voor een dag hetzelfde te doen spookt door mijn hoofd…..maar ja, wel lastig. We hebben een week geleden besloten om het sandboarden in Ica over te slaan omdat we eigenlijk zo min mogelijk risico willen lopen op verdere vertraging van onze trip. En nou is offroad motorrijden nou ook niet helemaal zonder risico. Gelukkig heb ik 5 dagen tijdens de hike tijd om er over na te denken.

De volgende ochtend spreken we met volle bepakking om kwart voor 6 sochtends af. Een junglebus (vrachtwagen met personencabine achter) brengt ons naar Cruzpata waar we de horsemen en SAS-staf ontmoeten. De complete groep bestaat uit 15 reizigers, 4 horsemen die de tenten, voedsel en bagage van sommige deelnemers vervoeren, een kok met assistent en twee gidsen (Mauro en Orlando genaamd). De groep bestaat uit 4 Amerikanen, 4 Canadezen, 2 Denen, 4 Nederlanders en 1 Schot. Buiten ons reizen er dus twee andere Nederlanders mee, Bas en Esther, een onwijs leuk koppel waar we veel plezier mee gaan krijgen de komende dagen. De overige reizigers blijken ook erg sociaal en leuk te zijn waardoor er van begin tot eind een geweldige sfeer is, iets wat je echt nodig hebt wanneer je je voeten kapot hebt gelopen, je knieën het dreigen te begeven en je nog een paar dagen hebt te gaan….maar nu ga ik te snel, terug naar de eerste dag. Elke deelnemer draagt in principe al zijn eigen spullen behalve de tent en voedsel. Een groot gedeelte van de groep heeft ervoor gekozen 9 kg aan bagage te laten dragen door een paard. Iets wat achteraf gezien toch niet zo´n hele rare keuze is aangezien je een volle backpack op je rug op een gegeven toch wel begint te voelen. De eerste dag is een relatief makkelijke dag. We beginnen op 3200 meter en eindigen na 10 km en toch wel wat klimmen op 3850 meter waar onze campsite is. Het is stralend weer, de zonnebrand en DEET (tegen insecten) worden flink opgesmeerd. Manon, een Canadees meisje moet op de heenreis in de bus al overgeven en voelt zich de hele dag belabberd. Haar maag is flink overstuur, gelukkig toont ze veel doorzettingsvermogen en weet ze op een vrijwel lege maag de campsite te halen. Respect, want ook al is de eerste dag relatief goed te doen, op veel momenten heeft het toch flink stijle hellingen, iets wat voor ongetrainde voeten toch nog wat problemen kan veroorzaken. Later tijdens de hike hebben drie andere deelnemers dezelfde problemen als Manon en zetten ze gelukkig ook allemaal flink door. Eenmaal aangekomen op het kamp koop ik bij een local wat flessen bier zodat de eerste rustplaats goed ingewijd kan worden. Volgens Incagebruiken schenken we uit respect de eerste slok van het flesje op de grond waarna de rest een heerlijk verfrissend gevoel teweeg brengt. Iedereen is flink vermoeid na de eerste dag waardoor iedereen voor 21 uur al lekker in zijn tentje ligt. De nachten tijdens de hike zijn flink koud. Gelukkig hebben we een extra dikke slaapzak waardoor de kou geen probleem oplevert. Toch wordt ik vaak wakker en lukt het niet om super goed te slapen.

De volgende ochtend worden we om 6 uur gewekt met thee, ontbijten we om half 7 en vertrekken we een half uur later. De tweede dag is de zwaarste dag van de trip. De vorige nacht was het tijdens bedtijd prachtig helder weer, waardoor een mooie sterrenhemel zichtbaar was. Helaas begon het gedurende de nacht te regenen en blijft het tijdens de ochtend ook zo nu en dan druppen. De dag begint met een flinke klim. In een ruk klimmen we 700 meter tot een hoogte van 4600 meter. De klim is zwaar, het regent, het sneeuwt, het waait hard…. Paco heeft veel last van zijn heupen. Vroeger had hij bij hard lopen al snel last van de heupen, hij had er niet bij stilgestaan dat het klimmen gecombineerd met de zware backpack deze zwakke plek flink belast. Het laatste deel van de klim vraagt een horseman of Paco op het paard verder wilt. Dat ziet onze cowboy wel zitten. Wanneer blijkt dat hij daarna binnen twee minuten de top bereikt is Paco wat teleurgesteld. Hij had natuurlijk liever nog wat minuten pijn gehad en de top zelf bereikt dan dit….maar ja. Vanaf de top kan Paco zonder backpack de tocht verder zelf vervullen. Omhoog klimmen is natuurlijk erg vermoeiend, maar stijl afdalen, vooral met op glibberige stenen en paden werkt nogal flink in op de knieën. Uiteindelijk bereiken we onze campsite welke op een hoogte van 2900 meter ligt. Helaas kan de dag niet afgesloten worden met een heerlijk biertje. Afgelopen week is er een lokaal feest geweest waardoor de ´winkeltjes´ in de omgeving al het bier hebben afgestaan. Lekker dan….

De derde dag is easy. We hoeven niet veel te klimmen of af te dalen. Wel lekker, want iedereen heeft kapotte voeten en overbelaste knieën. Het leuke van de hike is dat elke dag echt anders is. De eerste dag hebben we veel zon en is het klimmen en dalen nog goed te doen. De tweede dag bestaat uit regen, wind, sneeuw en flinke hoogten. Vandaag lopen we grotendeels door de high jungle, genaamd Ceja de Selva. Hier zien we verschillende soorten planten, dieren, watervallen, bruggen enz. Onderweg komen we een half verrot, uitgevreten paard tegen. Het geraamte is gevuld met maden en ziet er flink ranzig uitziet. Een lokale berghond ziet dit anders en stopt menig maal zijn snuit compleet in de hoop doodvlees om wat happen te nemen. Uit medelijden geef ik het beest wat droge crackers, wat me wel een aangename afwisseling lijkt op zijn eentonige dieet. Even later maken we een rustpauze en kopen we wat snickers. Deze verslavende chocoladerepen smaakten in heel Peru al raar. Al snel komen we er achter waardoor dit komt. Esther is namelijk zo scherp om naar de houdbaarheid van de reep te kijken, 2002. Mmmmm, nice! Alle overgedateerd snoepgoed wordt blijkbaar in Zuid-Amerika gedropt en verkocht voor onwijs hoge prijzen. Omdat de hutjes die snacks verkopen in the middle of nowhere liggen hebben ze geen concurrentie en vraagt men 1.5 euro voor een beschimmeld snickertje. Zo dom zijn de Peruanen dus nog niet! Je hoeft de houdbaarheidsdatum niet zo nauw te nemen lijkt me, want de versnaperingen zijn goed weg te rammen. Begin van de middag komen we aan in het plaatsje La Playa wat op 2350 meter ligt. Vrijwel alle medereizigers gaan wat uitrusten in de tent, maar de Nederlanders natuurlijk niet. De schade van de vorige dag moet ingehaald worden, dus we leggen wat kaarten op tafel en beginnen onze koude lichamen op te warmen met Cusqueña, het lokale bier. Na een potje hartenjagen sluiten de andere mensen aan en spelen we tot in de avond vele potjes bullshit, een simpel, maar erg vermakelijk spelletje. De avond sluiten Paco en ik af met een workshop cuarenta voor de Peruaanse gidsen. Rond 23 uur is het toch echt genoeg geweest en besluiten we de tent in te duiken zorgt de alcohol ervoor dat we snel en goed slapen.

De vierde dag bezoeken we tijdens de hike verschillende plantages. We zien hoe koffie, bananen en passievruchten verbouwd worden. Een lange klim van 4 uur brengt ons tot een hoogte van 2700 meter. De bierbenen zorgen ervoor dat we tijdens de klim extra zwaartekracht moeten verwerken, maar gelukkig bereiken we na flink wat gezweet de top. Hier bevindt zich een oude Incaruine en zouden we een prachtige uitzicht moeten hebben op de Machu Picchu. Helaas kunnen we slechts tientallen meters ver kijken vanwege mist. Na bijna een uur wachten vallen er wat gaten in de mist en hebben we af en toe zicht op Machu Picchu en de prachtige hoge bergen rondom Machu Picchu. Hierna zakken we 2 uur af tot het treinstation, gelegen op 1870 meter waar we onze lunch nuttigen. Gelukkig hoeven we vanaf nu niet meer te lopen, een 45 minuten durende treinreis brengt ons naar het dorpje Aguas Calientes. De treinreis verloopt nogal traag, er wordt meer gerancheerd dan gereden, maar we vinden het allemaal best, zolang we maar niet meer hoeven te lopen. Vanavond hoeven we niet in een tent te slapen maar hebben we een bed, douche en wc. Dit is echt een verademing. Douchen was de laatste dagen namelijk niet echt mogelijk. Elke ochtend was er de mogelijkheid om met wat warm water je schoon te maken. Zelf was ik een voorstander van het minimale, even tandenpoetsen, water sprenkelen, deo opspuiten en klaar is kees. Afgelopen nacht was er mogelijkheid koud te douchen. Sowieso heb ik een hekel aan kouwe douches en was ik al niet van plan te douchen. Daarnaast zat er tussen de wc en douche geen muurtje wat er neer kwam dat je moest douchen naast een grote hoop stront omdat men vergeten was de wc schoon te maken. In Aguas Calientes aangekomen lozen we de spullen in onze hostel en gaan we met de helft een bezoek brengen aan de zogenaamde Hot Spring Baths. Mmmmm, dat klinkt toch wel erg relaxed. Valt dat even tegen! De 5 baden zitten stampvol, het water is bruin gekleurd en stinkt naar urine en op de bodem van de baden ligt irritant grind. Binnen 5 minuten krijg ik ineens een bloedneus in het bad en ga ik het bad uit om een kwartier lang de zooi te dempen met wat papier. Tien minuten later heeft iedereen het wel gezien en vertrekken we weer richting ons hostel. Hier eten we en spelen en drinken we wat tot 23 uur, want de volgende dag moeten we er om half 5 uit, jippie!

De laatste dag, toch wel het toppunt van de reis, namelijk het bezoek aan Machu Picchu. Wat een gekkenhuis zeg! Al in Aguas Calientes staat een lange rij backpackers te wachten bij de bussen. Gelukkig hebben onze gidsen al kaarten gekocht en kunnen we de complete rij passeren. Eenmaal bij Machu Picchu aangekomen staan er al vele toeristen in de rij te wachten. Gelukkig kunnen we na een dik kwartier naar binnen waarna we een rondleiding krijgen van een uur. Hierna hebben we een paar uur vrij te besteden. Naast het ronddwalen op de prachtige Incaplaats is er de mogelijkheid om een tegenoverliggende berg, de Huayna Picchu, te beklimmen. In verband met de veiligheid mogen maar 400 personen per dag de berg beklimmen. Gelukkig weten alle geïnteresseerden van onze groep een kaartje te bemachten waardoor we na 1.5 uur de berg mogen beklimmen. Nu hadden we de afgelopen dagen veel kilometers geklommen en afgedaald, maar deze laatste tocht valt best wat tegen. De paden zijn smal, glibberig en tweerichting verkeer. Hierdoor moet je soms wachten op een klein stukje aarde om iemand te laten passeren. Als die persoon je een duwtje geeft of uitglijdt val je zo tientallen meters of meer naar beneden. Boven aangekomen maken we een groepsfoto en veel uitzichts foto´s. Het uitzicht is prachtig. Aan het begin van de dag was de Machu Picchu nog omgeven door een dikke deken van mist. Gelukkig is de mist in de tussentijd opgelost waardoor we een prachtig ver zicht hebben boven op de berg. Na de afdaling lunchen we en gaan we met de bus weer terug naar Aguas Calientes waar we even tijd hebben om in het park een drankje weg te hakken. De trein zou om half 3 vertrekken waardoor we anderhalf later een SAS-bus konden pakken die ons weer naar Cusco zou brengen. Voor 6 uur zouden we in Cusco zijn. Helaas zijn de Peruaanse spoorwegen nog vele malen lakser dan de NS waardoor we een vertraging oplopen van 2.5 uur. De tussentijd wordt gevuld met het standaard recept van de afgelopen week, kaarten en bier. Aangekomen in Cusco lopen Paco en ik naar het hostel waar we eerder hadden verbleven en van te voren een kamer hadden gereserveerd. Nu hadden ze de reservering wel opgeschreven, maar kijken ze blijkbaar niet in het reserveringsboekje waardoor onze kamer was weggeven en het hostel vol zat. Damn, hier wordt ik dus echt pissig van. Je bent helemaal verrot van de afgelopen dagen en hoopt snel te kunnen douchen en te relaxen, krijg je dit gedonder. Kwaad worden blijkt niet te helpen, want de medewerker kan niet een extra kamer toveren. We besluiten verder op in de straat in een afthans hostel te gaan zitten voor een nacht. Hier hebben we voor het eerst en het laast van de trip een gedeelde badkamer, wat een ranzige bedoeling. Haren overal, vieze oude zeepjes in stoffige hoeken van de douche, twee douches die van elkaar gescheiden zijn door middel van een gordijntje, wat een ellende. Na snel te douchen en een lekkere vette pizza gegeten te hebben gaan we naar de Irish Pub waar we met de groep hebben afgesproken. Ondanks de vermoeidheid vond iedereen van de groep het de moeite waard nog even het slapen uit te stellen en aanwezig te zijn. Het geeft goed aan hoe geweldig de groep was, kapsones of arrogant gedrag was nergens te bekennen, er werd flink wat lol gemaakt en zelfs de Amerikanen in de groep blijken erg ok te zijn!

Na een late nacht worden Paco en ik rond 8 uur wakker omdat een of andere ongewassen trut het nodig vindt om in de gemeenschappelijke ruimte op hoog volume een film te kijken. Zo erg is het niet, we willen uitchecken en snel een normaal hostel vinden. Bovendien heb ik besloten toch lekker te gaan crossen. Ik zal niet snel weer de mogelijkheid hebben om in de prachtige omgeving van de Andes te crossen en een beetje risico op zijn tijd is best gezond. Na ingecheckt te hebben in een prima familiehostelletje regel ik de zaken bij Peru Mototours. Een paar uur later stap ik op een Honda crossmotor. Natuurlijk heb ik een Honda uitgezocht, want dat zit natuurlijk in het bloed. Wat ook leuk was is dat vanaf de grensovergang mijn oren verblijd worden door het geluid van oude viertaktjes, vooral C-tjes rijden hier rond, maar ook enkele Daxen en Chalys, cool! Samen met een Deen, Kristian genaamd, en een gids geven we gas de stad uit. Kristian krijgt het voor elkaar om al binnen een kwartier in de stad op het asfalt te klappen, dat begint lekker! Gelukkig is de motor niet zwaar beschadigd en fijn dat hij zelf ook niks heeft natuurlijk, waardoor we gelukkig snel door kunnen gaan. Na een krap half uurtje op asfalt te hebben gereden nemen we een zijpad en kan de echte fun beginnen! In het begin rijdt het best onwennig, ik heb namelijk helemaal geen ervaring met offroad rijden en die grote losse stenen op de weg zien er in eerste instantie best link uit. Na verloop van tijd merk je dat de motor veel kan hebben, waardoor het lukt om tijdens het laatste deel van de tocht in de bochten te driften en er flink tegenaan te gaan. Tijdens het eerste deel maak ik wat foto´s en filmpjes. Best lastig met je fotocamera in je linkerhand waarmee je ook moet koppelen, maar het lukt toch nog wat goed materiaal te schieten. De ondergrond is variërend, van zand tot gravel tot losse stenen en hardere bosgrond. Tijdens de tocht maken we twee stops. De eerste stop is bij de Inca ruïne van Moray. Deze ruïne bestaat uit een terrassensysteem waardoor de Inca´s toch op bergen gewassen konden verbouwen. De gids vraagt of we beneden willen rondlopen, nee natuurlijk willen we dat niet! Binnen een paar minuten zitten we weer op de motor op richting de zoutmijnen van Maras te crossen. Tijdens de hele route komen we veel landwerkers en kindertjes tegen. Wanneer ze het geronk van de motoren horen rennen ze richting de weg om ons zwaaiend te begroeten, erg leuk. Onderweg komen we meer kuddes schapen dan motorvoertuigen tegen, wat ook wel leuk is voor het oog. Na 132 km rijden komen we wanneer het net donker is weer aan bij het kantoor van Peru Mototours. We eten savonds met vier dames van de groep wat, die die avond vertrekken en pakken daarna nog een kroeg met Esther en Bas die de dag erna gaan raften.

De dag erna regelen we onze bustickets naar Copacabana, Bolivia, voor dezelfde avond en werk ik aan mijn verhaal omdat ik veel weken achter loop. In de avond spreken we met Ashley af. We eten wat in een super cool restaurant. Het werkt volgens een soort van charityconcept. De opbrengsten gaan grotendeels naar een opvanghuis voor kinderen in Cusco. Daarnaast is het erg kleurvol, liggen er overal spelletjes en is het eten buitengewoon lekker.

Over een paar uur stappen we in de nachtbus naar Copacabana (Bolivia) om het Titicacameer te bezoeken. Ik vind het leuk weer wat nieuws te zien, maar heb absoluut geen zin in de busrit. Maar laat ik vooral niet klagen. De afgelopen week was echt een van de gaafste weken ooit. De zware hike omgeven met super coole mensen, het motorcrossen, lekker eten en drinken…….mij hoor je niet klagen!

PS. We hebben inmiddels twee websites waar nog veel andere video´s en foto´s op staan.

Foto´s: www.flickr.com/photos/pacoramon
Video´s: www.youtube.com/ramonovietsj

This entry was posted on Thursday, August 2nd, 2007 at 4:17 am and is filed under Cusco, Peru. You can follow any responses to this entry through the RSS 2.0 feed. You can leave a response, or trackback from your own site.