LET OP, onder aan dit verhaal staat een foto-verhaal van Paco. Dus heb je geen zin om te lezen waar wel zin om plaatjes te kijken, ga dan snel door naar beneden!!!

En daar zitten we dan met tien man in een acht-persoons jeep. Gelukkig zijn we binnen een half uur bij de grenspost en kunnen we uitstappen. Ik heb tijdens de lange dagen in het saaie Uyuni al een exit-stamp voor Bolivia gehaald. Shatiya alleen nog niet waardoor we alsnog in de rij mogen aansluiten. Na wat moeilijk gedoe van een buschauffeur kunnen we eindelijk instappen. Deze chauffeur is gelukkig wel vriendelijk en geeft aan wat er gaat gebeuren. Hij grapt dat iedereen een uur de tijd heeft om zijn voorraad drugs achter in de strot te douwen, want het is niet bedoeling dat je dit Argentinië in neemt. Natuurlijk hebben we niks bij ons, de nacht ervoor was erbarmelijk koud waardoor de hele voorraad coke binnen notime was opgesnoven. Nu verliepen de grensovergangen over het algemeen erg soepeltjes. Normaal hoefden we alleen een exit stamp in het te verlaten land te halen en een entrance stamp in het te bezoeken land. In Chili denken ze daar anders over. Eerst moeten we met de schoenen door een soppende spons lopen, moeten we een exit stamp halen en mogen we al onze baggage uit de bus halen waarna elke tas gecontroleerd wordt. Na een uur is iedereen klaar en kunnen we eindelijk naar San Pedro de Atacama. San Pedro is een klein toeristisch dorpje net over de grens. Het dorpje vormt vanwege de gunstige locatie een goede uitvalsbasis voor toeristen en dit weten ze goed uit te buiten. De prijzen liggen veel hoger dan de afgelopen maanden. Wanneer we uit de bus stappen zorg ik voor de baggage en loopt Shatiya alvast naar een hotel om de hoek om te informeren naar een kamer. Ze vragen 50 dollar voor een kamer met prive badkamer, aiaiai, dat is best duur! Vooral als je het vergelijkt met de 20 dollar die we eerst betaalden voor een kamer met voorkamer en bad… Maar we hebben net drie dagen lopen touren over de zoutvlakte, zijn moe, vies en hebben zin in luxe. De gedachte dat we nu een uur moeten rondlopen met al onze zooi voordat we een goed en iets goedkoper hotel hebben gevonden verkort drastisch mijn bedenktijd. We nemen hem. Nadat we onze spullen hebben gedropt gaan we het dorpje verkennen. Overal langs de weg liggen honden die er voor het eerst tijdens mijn reis in Zuid-Amerika behoorlijk goed uit zien (geen wonden, smerige dreadlock vachten enz). Het centrumpje bestaat uit kleine straatjes met aan weerskanten lage primitieve huisjes met daarin winkeltjes, touragencies en restaurantjes. Alles ziet er rustig en vredig uit, heerlijk! Bovendien schijnt de zon volop, wat ook erg aangenaam is na dagen gevuld met koud weer en stevige winden. Shatiya wilt informeren naar een vlucht naar Buenos Aires aangezien ze eind van de week al weer naar huis moet vliegen. Na veel gepraat bij verschillende reisondernemingen blijkt dat de snelste optie is te vliegen vanuit Calama naar Santiago, om vanuit daar weer verder te vliegen naar Buenos Aires. Om hiervoor een ticket te boeken moeten we naar Calama, een stadje gelegen op een afstand van 103 km van San Pedro. Na anderhalf uur bussen komen we aan in Calama, regelen we een ticket en lopen we wat door het stadje. Binnen een dag is het verschil tussen Bolivia en Chili vrij duidelijk. Chili is welvarender, duurder en de mensen zijn vriendelijker en meer bereid je te helpen met wat dan ook (zonder achteraf geld te vragen). Fijn dus allemaal.

De volgende dag boeken we een excursie naar Valle de la Luna. De omgeving van San Pedro kent meerdere valeien die tijdens de excursie dan ook allemaal bezocht worden. Eerst gaan we naar een uitkijkpunt. Om ons heen zien we verschillende oneindige rotsformaties. Erg mooi! Hierna staat een wandeling door Valle de la Muerte op de planning. De tour eindigt bij een uitkijkpunt waar iedereen zelf wat mag rondlopen om een goed plekje te vinden om de zon onder te zien gaan. De zonsondergang is opzich niet erg bijzonder, maar de manier waarop de bergen en lucht aan de andere kant van de horizon kleuren is werkelijk prachtig!

(more…)

Allereerst bedankt voor jullie lieve berichtjes en bezorgdheid die we mochten ontvangen na het nieuws over de aardbevingen in Lima. Ik hoorde net dat Raoul door zijn moeder om 3 uur in de nacht was wakker gebeld omdat ze het nieuws van Peru zag en bezorgd was, super lief! Maar wees niet ongerust, Paco zit op dit moment in La Paz, Bolivia en ik zit in San Pedro de Atacama, Chile en we maken het allebei bijzonder goed!!! Nu het nieuwe verhaaltje….

En weer konden we de bus in. Deze keer zal de bus ons over de grens van Peru naar Bolivia brengen. Omdat onze afkeer tegen busvervoer bij elke busreis kwadratisch toeneemt hebben we besloten ons zelf te trakteren op de beste plaatsen van de bus, twee keer een cama (vertaling: bed) in het onderste deel van de bus. De stoelen op de foto´s die de medewerkster ons toont zien er veelbelovend uit en bovendien kosten deze plaatsen slechts een paar stuivers meer, dus wat houdt ons tegen!? Eenmaal in de bus aangekomen zijn de stoelen nagenoeg hetzelfde als tijdens de eerdere busreizen. Als snel komt een jeugdig koppeltje voor ons in de bus zitten, gooien ze de stoelen naar achter en beginnen de tortelduifjes meteen al te kleffen, gatverdarrie, dat hebben wij weer. Gelukkig vallen ze snel in slaap zodat ik niet perongeluk een fles Inka Cola over ze heen gooi, liefde is mooi, maar 6 uur lang geklef voor je, dat is toch echt teveel van het goede. Het lijkt gebruikelijk te zijn savonds de bus niet te verwarmen, maar juist de airco op volle toeren te laten blazen. Hierdoor heb ik een paar uur na vertrek half bevroren voeten, slapen gaat er dus echt niet in zitten ben ik bang. Ja, ik weet dat ik eerder schreef dat onze ´problemen´ nogal luxeproblemen zijn en zwaar te verwaarlozen zijn bij de problemen van de bevolking in de Zuid-Amerikaanse landen. En ja, tot nu toe zit ik niet anders dan te klagen over een belachelijk klein probleem, maar ik heb gewoon echt een teringhekel gekregen aan die lange busreizen hier. Na 6,5 uur steunen, kreunen, muziek luisteren, pokeren op mijn ipod en voeten warmwrijven komen we aan in Puno, een Peruaans plaatsje vlak bij de grens. Hier kunnen we de bus verlaten om bijna 2 uur later weer in een andere bus te stappen die ons meeneemt naar Copacabana in Bolivia.

Een nieuwe bus, een nieuw land, weer nieuwe indrukken opdoen, een andere bevolking leren kennen, NICE! Vanaf Puno komt er verandering in mijn humeur, vanuit de koude bus hebben we namelijk vrijwel constant zicht op het prachtige Titicacameer. Dit meer ligt tussen Peru en Bolivia, heeft een afmeting van 230 km lengte bij 97 km breedte, ligt op bijna 4000 meter boven zeeniveau en is daarmee een van de hoogst gelegen meren ter wereld. De heerlijke ochtendzon schittert op het hemelsblauwe water. Dit zorgt ervoor dat ik mijn versteende tenen toch lijk te vergeten… De grensovergang zorgt voor geen problemen waardoor we binnen 30 minuten de grond van Peru kunnen verruilen voor Bolivia en dat is niet verkeerd! De mensen zijn vrolijker, zeuren niet constant aan je hoofd om geld los te peuteren, de sfeer is relaxter en bovendien kost alles een stuk minder dan in Ecuador en Peru, ook niet verkeerd op zo´n lange reis. Onze eindbestemming, Copacabana (niet te verwarren met het beroemde Braziliaanse Copacabana) is een klein en mooi stadje gelegen aan het Titicacameer en ligt gelukkig maar 8 km van de grensovergang. Wanneer we in Copacabana aankomen zien we vanuit de bus een weg vol staan met geparkeerde auto´s, taxi´s, bussen en vrachtwagens. Hiertussen loopt een heilige die wat water over de voertuigen sprenkelt. Het verbaast me dat hij alleen wat spettert en geen complete containers heilig water over de voertuigen stort aangezien de voertuigen met het roekeloze rijgedrag van hun chauffeurs flink wat extra goddelijke bescherming kunnen gebruiken.

(more…)

JAAAAAAAAAAAAAA. Daar zijn we weer. Sorry dat deze update zo lang op zich heeft laten wachten. Het blijkt helaas onmogelijk om vanuit Peru de site bij te werken. Anyway, de eviltwins zijn gelukkig weer gezond. Uiteindelijk zijn we in Guayaquil drie weken opgehouden. Toen ik na een week weer in staat was om te reizen kreeg Paco hetzelfde gedonder alleen dan in ergere mate waardoor het een extra twee weken kostte voordat hij ook in staat was verder te reizen. Gelukkig konden we voor deze periode weer terecht bij onze lieve familie. Aangezien ik de stad zo onderhand wel had gezien heb ik vooral de tijd gedood met gitaar spelen, hangen bij het zwembad, trainen, wat Spaanse dingen doornemen, stappen met neven enz…….. Best leuk allemaal, maar natuurlijk zijn deze 3 weken tijdverlies onwijs zonde en balen we flink omdat we nu onze planning moeten aanpassen en wat leuke dingen moeten skippen. Maar ja, genoeg hierover!!!

Donderdag 19 juli melden we ons om 11 uur braaf bij de touragency waar we een directe bus hebben geboekt naar Lima. De reis zal zo ongeveer 25 uur duren. Lekker dan….. Vliegen is te duur, dus er zit niks anders op. Ondanks dat we vegetarisch eten hebben aangevraagd hebben we toch maar voor de zekerheid een shitload aan eten ingeslagen wat later geen overbodige luxe blijkt te zijn. Een directe bus is dan wel bijna twee keer duurder dan een normale bus, maar stopt niet in elk gehucht en laat geen honderden straatverkopers de bus in wat ook wel eens lekker is voor de afwisseling. De stoelen zijn veel comfortabeler dan in een normale bus maar kunnen niet voorkomen dat ik het laatste deel van de reis onwijze pijn in mijn reet heb. De dubbeldekker bus heeft op de bovenverdieping voorin extra plaatsen waar je heerlijk van het uitzicht kan genieten. ´s Nachts wanneer iedereen in de bus ligt te pitten geniet ik uren lang van alle lichtjes en de kamikaze rijvaardigheden van de chauffeur. In de ochtend praat ik lang met een oudere man uit Ecuador die me over oude Incaruïnes langs de weg en andere wetenswaardigheden vertelt. In de jaren 80 heeft hij tien jaar lang rondgezworven door Zuid-Amerika, uitgerust met slechts een kleine rugtas, zijn gitaar en een vriendin. Het is waar, tijdens lange reizen ontmoet je de meest interessante mensen. Tijdens het onbijt biedt hij me een beurse bruinkleurige minibanaan aan. Ik wil niet onbeleefd zijn, maar heb echt geen zin om een vloeibare banana weg te werken, dus ik lieg hem maar voor dat ik geen bananen lust. De man begint te lachen en zegt niemand te kennen die geen bananen lust. Nou, nu dus wel. In Lima aangekomen brengt een geflipte Peruaanse taxichauffeur ons naar het van te voren uitgezochte hostel. Om het schorem buiten zijn taxi te houden presenteert hij met trots een flinke knuppel. De rest van de rit laat hij het complete familie fotoalbum zien incl. nog beschikbare dochters. Ik lieg dat ik ze prachtig vind, aangezien ik ongeschonden de taxi uit wil komen. Het verschil tussen Ecuador en Peru valt direct op. Peru is nog veel armoediger dan Ecuador. Vrijwel geen enkel huis ziet er bewoonbaar uit. Ons hostel bevindt zich tussen de vervallen huisjes, maar wel heel dicht bij het centrum. Na wat regelwerk gaan we de stad in, wat een grote teleurstelling blijkt te zijn. Lima is een grote, maar erg lelijke stad. Het oogt nogal depressief, de mensen kijken chagrijnig en een beetje sfeer is ver te zoeken. Wanneer we door het centrum lopen worden we verrast door de aanwezigheid van een kinkykapper. Aangezien ik nog geeneen keer mijn haren heb laten knippen in Zuid-Amerika lijkt het me een aardig idee hier maar eens onder het mes te gaan. Een alternatief vrouwtje vraagt me hoe ik het wil hebben… Na wat denken lijkt me een mohawk wel een goed plan. Het resultaat is als volgt:

(more…)