De laatste week Guayaquil is aangebroken. Ondanks alle liefde en mogelijkheden die we hier van de familie krijgen is het echt tijd om verder te gaan, want de tijd tikt door en er is nog genoeg te zien in Zuid-Amerika. De meest bijzondere gebeurtenis van deze week is het bezoek aan Isla de la Plata. Dit eiland is het makkelijkst met boot te bereiken vanuit het kleine vissersdorpje Puerto Lopez. Na een busrit van 4 uur komen we aan in een nogal armoedig dorpje. De laatste paar honderd meter van de reis zie ik wat hostels, waarvan er geeneen een raam heeft en het er net zo armoedig uitziet als de rest van de huizen in het dorp. Nu wil ik niet verwaand overkomen en bovendien wel integreren met de locals, maar we vinden het toch wel prettig om onze spullen achter te laten in een ruimte die je kan afsluiten…. We besluiten eerst wat te eten. Timo en Paco bestellen vol goede moed een gerecht die er uit blijkt te zien als een dikke matser met een hoopje koeienstront erop. Meestal zijn gerechten die vies ogen achteraf vaak super lekker, maar helaas, dit Mexicaanse culinaire hoogstandje is voor de heren erg moeilijk weg te werken. Zelf heb ik een pannekoek met broccoli en een soort van kaassaus besteld die heerlijk te vermalen is. Onderweg zoekend naar een hostel spreken we wat Belgen die ons een leuk hostel wijzen. We krijgen met z´n 3en de sleutel van een klein paalhuisje. In eerste instantie lijkt het geweldig, voor Paco valt het echter enorm tegen wanneer hij ziet dat een familie luizen zijn matras heeft geconfisceerd. Gelukkig heeft Timo een wat groter bed en vindt hij het geen probleem die te delen met Paco, waardoor iedereen toch nog wat nachtrust krijgt de komende dagen.

´s Avonds doen we een poging om een Italiaans restaurantje te vinden die volgens de plaatselijke informant ergens tussen de krotten en onwijs bevuilde onverharde wegen zou moeten liggen. Na wat zoekwerk vinden we een door kaarsen verlicht restaurant waar we in de zachte buitenlucht mogen genieten van een heerlijke maaltijd. Wanneer we weggaan komen we een Nederlands meisje tegen die we eerder in Quito hadden ontmoet. Ze is nu vergezeld door twee vriendinnen die haar voor een paar weekjes komen opzoeken. Na een extra drankje zoeken we een dranktentje vlak bij het strand waar we de avond verder besteden onder genot van wat cocktails en heerlijk lauw bier. De volgende dag worden we enigzins gebroken door een slechte nachtrust wakker en begeven we ons naar de agency waar we een excursie hebben geboekt. Samen met drie Duitsers en twee Denen betreden we onder begeleiding van een schipper, gids en assistent een boot en maken we vaart richting open zee. Na een half uur varen stopt de boot en begint het eerste hoogtepunt van de dag; walvis spotten! Woooooooooooow wat onwijs gaaf, helaas springen ze vandaag niet ver op uit het water zoals ze bij Seabert in de tekenfilms altijd deden, maar het zien van de spuitende walvissen, hun onwijs grote lichamen en de vinnen is adembenemend. Na een half uur varen we verder richting Isla de la Plata. Onderweg entertainen een Duitser en een Deen ons met een prachtige kotsdemonstratie…..fijn, want het turen naar de open zee gaat op een gegeven moment ook vervelen. Als rasechte Hollanders zijn we wel wat gewend met onze zeebenen en hebben we natuurlijk nergens last van! (lees: we hebben wat preventieve pilletjes ingenomen…alleen om er zeker van te zijn dat we ons ontbijt van die ochtend niet in zure vorm aan de zee zouden schenken)

Isla de la Plata wordt ook wel eens het Galápagos voor de armen genoemd, reden hiervoor is de prijs van 50 dollar die te verwaarlozen is met de snel al 1000 dollar die je voor de Galapagos kwijt bent. De letterlijke vertaling van Isla de la Plata is Zilvereiland. Het eiland draagt deze naam vanwege een legende die vertelt dat piraat Sir Francis Drake op dit eiland een schat heeft begraven….spannend! Op het eiland treffen we geen schat aan, maar zien we wel veel prachtige vogels zoals de karakteristieke blauwvoet Jan van Gent, de gemaskerde Jan van Gent, albatrossen, fregatvogels (herkenbaar aan de fel rood gekleurde zak onder de kin) en nog wat andere exotische variaties. Wat betreft vegetatie valt het tegen, eigenlijk is het simpelweg een dorre bedoeling. Wanneer we terugkomen bij de boot eten we wat en varen we al snel een stuk verder op langs het eiland waar we ten anker gaan. Uitgerust met snorkeluitrusting duiken we het water in. Ik had de verwachting dat snorkelen best mooi zou zijn, maar zóóóó mooi, dat had ik niet verwacht! De gekleurde vissen met rare vormen, het koraal, het lijkt alsof ik zwem door een vloeibare vorm van de National Geographic. Slechte snorkeluitrusting of waarschijnlijk mijn gebrek aan techniek zorgt ervoor dat ik tijdens het snorkelen een half zoutmeer in mijn maag krijg gepompt waardoor ik af en toe bijna over mijn nek ga….maar het maakt niet uit, snorkelen is tof!!! ´s Avonds gebeurt het zelfde als de vorige avond, we lopen weer een stuk van de ´boulevard´ van het dorpje af waar we wederom tussen de meest krakkemikkige huisjes een prachtig restaurant aantreffen. Voor het restaurant staat een grote wegwijzer met daarop de afstanden naar grote steden in de wereld. Amsterdam, bijna 10000 km, zozo, it´s a long way back to home…. In het restaurant hebben we een heerlijke maaltijd, een mooie afsluiting van een geweldige trip!

Zaterdag bezoeken we twee huizen waar mijn opa en oma hebben gewoond. Het eerste huis is in de barrio Las Peñas, de oudste wijk van Guayaquil. De huizen zien er prachtig uit. Tia Anita gidst ons langs de oude huizen en laat een nog gedeeltelijk in aanbouw zijnde nieuwbouw project zien wat er nu al indrukwekkend mooi uitziet. Binnen een jaar moet het voltooid zijn en zal het een nieuw bruisend deel van de stad vormen. Omdat het aan het water ligt zal het een verlenging worden van de nu al prachtige Malecon. Hierna bezoeken we het tweede huis waar mijn opa en oma met hun kinderen hebben gewoond. Hier maakt Paco veel foto´s. Het gezin vertrok naar Nederland toen onze vader twaalf jaar was. Aangezien hij nog veel herinneringen aan die tijd heeft maakt Paco veel foto´s van het huis en de omgeving. Helaas is in de afgelopen 50 jaar de wijk veranderd in een achterstandsbuurt, de muren van de huizen zijn verkleurd en er ligt overal rotzooi op straat. Tegenover het huis bevindt zich een bedrijfsterrein waar op de kade (het huis staat 50 meter van de rivier) een oud verrot schip ligt. Na wat gepraat met de aanwezige arbeiders blijkt dat dit geen kerkhof voor schepen is maar dat dit bedrijf deze roestende schuiten opknapt. Dit project zou binnen twee weken totaal gerenoveerd worden wat 25000 dollar kost, indrukwekkend!

´s Avonds hebben we weer een feestje in het huis van Ana Maria, de dochter van tio Efren en tia Anita. Het is weer een gezellige bedoeling. Helaas kom ik er te laat achter dat mijn lichaam niet gediend is van een avond gevuld met wisselend whiskey, champagne en bier. Wanneer iedereen al is vertrokken slaat in een splitsecond de alcohol bij me in als een bom waardoor het voor mij beter is richting bed te gaan. Jammer, want ik hou van lange nachten, maar ja… shit happens. Het merendeel van de familie gaat vervolgens naar het huis van Efren jr. waar tot laat in de nacht muziek wordt gemaakt. Efren jr. had een Colombiaanse pianist ingehuurd die de meest prachtige kunsten op de piano liet horen, zo laten Paco en Timo me de volgende dag weten. Zonde!!!

Zondag is iedereen moe van de afgelopen nacht en besluiten we lekker rustig aan te doen. Er staat nog een ding op de planning voordat we Guayaquil kunnen verlaten, namelijk het bezoeken van het graf van de vader van mijn oma en tia Anita. Guayaquil kent een onwijs grote gemeentelijke begraafplaats. Hier bevinden zich honderden graven, monumenten en gigantische mausoleums, een indrukwekkend geheel. Tia Anita bezoekt elke dag de begraafplaats om de tientallen katten eten te geven en, als de tijd het toelaat, een poes mee te nemen om te laten steraliseren. De begraafplaats wordt door de inwoners van Guayaquil gebruikt om ongewenste katten te dumpen en deze planten zich natuurlijk erg snel voort wat de overlevingskans alleen maar kleiner maakt. Wanneer we tia Anita tijdens een van de eerdere bezoeken aan de begraafplaats vergezellen lopen we alle drie individueel wat rond over de grote locatie. Achterin bevindt zich een grote heuvel waar tussen de bomen en struiken honderden oude graven liggen. Een fascinerend gezicht!. Bij het beklimmen van de heuvel kom ik na een tijdje een groep jongeren tegen die er niet helemaal kosjer uitzien. Ze zijn wat aan het kaarten en drinken… Ik begroet ze, krijg wat rare blikken als antwoord, waarna ik verder loop. Wanneer ik al snel andere groepen schorriemorrie tegenkom besluit ik toch maar terug te keren. Een potje cuarenta en een glaasje drank lust ik best, maar met deze makkers zal het een vuil spelletje worden ben ik bang… Dinsdag kopen we bloemen voor twee graven van de familie, maken we een laatste ronde en keren we huiswaarts om onze spullen te pakken zodat we richting Cuenca kunnen gaan.

Voordat we weggaan hebben we een eerlijk, natuurlijk niet leuk, maar noodzakelijk gesprek. Het is gebleken dat het verschil in persoonlijkheden tussen ons drieën steeds vaker tot irritaties leidt. Aangezien deze onderlinge irritaties steeds meer de overhand krijgen zijn we het met elkaar eens dat de beste oplossing is om onze wegen te laten scheiden. De insteek voor de reis was natuurlijk dat we met z´n drieën de complete reis zouden doorlopen. Helaas zal dit niet gebeuren. Bij zulke mogelijke problemen sta je van te voren niet stil, maar zaken zijn zoals ze zijn… het is niet anders. Ik vergezel Paco de komende tijd en zoek Timo misschien het eind van de reis nog op in Argentinië als onze beide plannen en wensen dat toelaten. We besluiten gezamelijk naar Cuenca te reizen waar we de volgende dag de nodige zaken regelen. De ochtend er na nemen we afscheid. De plannen zijn nu al volgt: (onder voorbehoud natuurlijk)

- Timo wilt wat sneller door Peru en Bolivia reizen om vervolgens helemaal af te dalen tot het zuiden van Chili (Vuurland) waarna hij richting Buenos Aires, Argentinië trekt.

- Paco en ik zullen de komende zes weken door Peru en Bolivia trekken. Hierna vliegt Paco terug naar Quito om met Linda wat van Ecuador te zien. In de tussentijd wil ik via Argentinië naar Santiago, Chili, reizen. Vanuit hier vlieg ik via Guayaquil naar de Galápagos eilanden waar ik Paco en Linda tref. That´s right, ik ga toch naar de Galápagos! Het idee dat ik tijdens deze reis niet de Galápagos eilanden zou bezoeken zat me toch onwijs dwars. En ja, inclusief extra vliegtickets kost het een berg met geld, maar ik ben ervan overtuigd dat het het dubbel en dwars waard is. (goed plan hè Mir?) Nadat ik naar de Galapagos ben geweest vlieg ik via Quito naar Buenos Aires waar ik het laatste deel van mijn trip zal besteden. Een stad die echt te gek moet zijn als ik de verhalen mag geloven!

Paco en ik verlaten vroeg in de ochtend Cuenca om weer richting Guayaquil te gaan. We willen namelijk zo snel mogelijk Peru in omdat we nu al bijna twee maanden in Ecuador zitten. Vanuit Cuenca is dat mogelijk, alleen is de reis zwaar oncomfortabel, moet je meerdere malen overstappen, kan je aardig wat vertraging oplopen bij de grens en zal de reis lang duren. Vanuit Guayaquil is het mogelijk om een 25 urige busreis te maken naar Lima. Het plan is om de volgende ochtend om 6 uur de bus te pakken vanuit downtown Guayaquil. Helaas gooit mijn gezondheid roet in het eten. Waarschijnlijk moest ik afgestraft worden wegens mijn grote mond dat ik nooit ziek wordt…want aangekomen in Guayaquil volgen 7 dagen gevuld met diaree, gebrek aan energie, terugkomende koorts, ontstoken keelamandelen tandvlees en slokdarm, aften en andere crap. Na drie soorten antibiotica, pillen, gorgeldrankjes en een flinke penicillinespuit in mijn achterste is er nog geen progressie. Daarom hebben we gister besloten te stoppen met het innemen van de complete apotheek en sindsdien gaat het een stuk beter. Ik ben blij dat ik die medicijnen niet meer hoef te nemen, ik voelde me een levende drugstore met al die troep en werd gek van de inneemschema´s voor medicijnen. Hopelijk kunnen we een dezer dag toch de bus naar Lima pakken. Ik wordt zwaar chagrijnig van ziek zijn, vooral hier waar we onze tijd natuurlijk veel beter kunnen gebruiken. Gelukkig zijn we vanaf de tweede dag in Guayaquil terug gegaan naar de familie, een beter ziekenhuis kan je niet wensen! Hopelijk tot snel vanuit Peru!

Hasta luego!

P.S.: Timo heeft uiteraard gewoon toegang tot de site. Misschien dat hij tijdens zijn reis nog iets post hier.

P.P.S.: Helaas is mijn camera aan het eind van de trip naar Isla de la Plata gejat. Hierdoor zijn de foto´s van die dagen verloren gegaan. Gelukkig hebben we van het merendeel van de eerdere foto´s een backup gemaakt en is de schade beperkt. Daarnaast heeft Paco de afgelopen tijd ook wat foto´s gemaakt die ik in dit verhaaltje heb gebruikt. Als het goed is heb ik vanaf Lima weer een camera, dus de volgende keer komen er weer meer foto´s! (wel van mindere kwaliteit dan de foto´s hierboven natuurlijk…)

This entry was posted on Thursday, July 5th, 2007 at 10:00 am and is filed under Ecuador, Guayaquil. You can follow any responses to this entry through the RSS 2.0 feed. You can leave a response, or trackback from your own site.