Na een welverdiende nachtrust worden we maandagochtend wakker en staat er nadat we ons gedoucht hebben een lekker ontbijt op ons te wachten. Broodjes, verschillende kazen, allerlei soorten fruit, wat eieren en andere lekkernijen vullen onze maag. Na het eten gaan we naar de onderste etage van het huis om wat te sporten waar na een tijdje Andreita verschijnt. Ons nichtje is een onwijs leuk, levendig en enthousiast figuur die meteen al begint te vertellen over duizend en een plannen die ze voor ons in petto heeft. Even later komen haar moeder en haar zusje ook langs. Haar moeder, Ana Maria, is pianist, heeft een eigen muziekacademie en laat wat van haar kunsten op de piano horen. Prachtig.

Een half uur later scheuren we samen met Andreita weg in haar kleine autootje richting Las Peñas. Les Peñas bestaat uit 444 traptreden die leiden tot een flinke hoogte waarvandaan je een ver zicht hebt op de stad Guayaquil. De karakterstieke huisjes langs de traptreden zijn een aantal jaren geleden gerenoveerd en zien er met hun felle kleuren schitterend uit. Wanneer we weer beneden zijn lopen we de Malecón op, een soort van boulevard die langs de rivierbedding van de brede rivier de Rio Guayas loopt. Op de Malecón bevinden zich monumenten, restaurants, parkjes, een muziekplaats en verschillende architectonische hoogstandjes. De flinke wandeling vreet energie waardoor we besluiten naar het huis van tia Anita en tio Efren terug te gaan om wat te eten. Eenmaal thuisgekomen werken we ons met moeite door een vier gangen lunch heen, damn, wat is dat backpacken toch zwaar! Het mooiste atribuut wat het huis van de familie kent is een klein draagbaar knopje. Wanneer de tante op het knopje drukt gaat er een bel in de keuken af en komt de bediende om de orders van de tante op te volgen. Zo´n magisch knopje wil ik in NL ook wel hebben zodat ik nooit meer naar de koelkast hoef te lopen om een biertje te pakken, er op elk gewenst tijdstip eten klaar gemaakt wordt en mijn huis steriel schoon blijft…..

´s Avonds gaan we met Andreita en een van haar vriendinnen naar de film Pirates of The Caribean 3. Wat een ***film! Het blijkt dus nogal een lange zit te zijn, gelukkig gaat voor Timo de tijd lekker aangezien hij de helft van de film aan het tukken is….het leven van een wereldreiziger valt dan ook niet mee.

De invulling van de dinsdag lijkt veel op die van de maandag, we bezoeken wat delen van de stad, gaan winkels / marktplaatsen af en bezoeken de praktijk van een van de kinderen van tia Anita en tio Efren, genaamd Efren jr. De flinke homeopaat oogt als een uitsmijter, maar komt over als een super zachtaardig persoon. Hij nodigt ons uit om zondag bij hem thuis te lunchen waar dan een groot deel van de familie zal zijn om te eten, muziek te maken en gezellige uurtjes door te brengen, dat klinkt goed!

Woensdag maken we een roadtrip naar El Morro. In dit armoedige plaatsje huren we een gids met boot en gaan we het water op, zoekend naar dolfijnen. Binnen een half uur zien we in de verte de eerste vinnen uit het water steken. Hierna volgt gedurende dik anderhalf uur een spel van het opsporen van de dolfijnen en het dichtbij proberen te komen. Soms verschijnen ze ineens op enkele centimeters afstand van de boot uit het water. Super gaaf! Helaas durven ze niet dichtbij te komen als we een duik nemen in het water, jammer, want zwemmen met dolfijnen lijkt ons geweldig. Na deze super ervaring pakken we de auto en gaan we bij Salinas, een stranddorpje, iets eten. Andreita en Timo kiezen een lekkere maaltijd met allerlei verschillende zeevruchten, Paco en ik moeten het doen met een bordje rijst gecombineerd met wat salade, een combinatie die moeilijk weg te werken is. Gelukkig krijg ik wanneer ik een biertje bestel een fles van .66 liter voorgezet waarmee ik de maaltijd toch zonder moeite weg spoel. Aan het eind van de dag komen we moe en voldaan weer aan in Guayaquil.

Ik wilde twee filmpjes van de dolfijnen online zetten. Helaas lukt het om de een of andere reden niet. Misschien dat ze later nog op de site komen.

Rond een uurtje of tien in de avond komt Andreita ons weer ophalen om naar een feestje bij een vriend thuis te gaan. Deze vriend, Manuel, is beroepsfotograaf en vormt dus een prima gesprekspartner voor Paco. Ook is dit voor Paco misschien de mogelijkheid om zijn accu op te laden. In Quito is hij namelijk zijn lader kwijt geraakt waardoor hij nu geen foto´s meer kan maken. Op het feestje is helaas geen bier, dus er dient wat anders gedronken te worden. Een zeer gebruikelijk drankje is whiskey met water. Een combinatie die afschuwelijk klinkt, maar eigenlijk best meevalt. Voor de rest wordt er veel van een wit drankje gedronken. Deze zooi kost iets meer dan een dollar per fles en is absoluut niet weg te rammen. Laat ze zelf die zooi maar lekker opdrinken, Timo en ik houden het bij flink wat glazen whiskey. Twee vrienden van Manuel surfen professioneel. Een van de gasten belooft volgende week in een stranddorp ons surfles te geven en biedt zijn huis als slaapplaats aan. Handig zulke feestjes! Een paar uur later gaan we naar het uitgaanscentrum. Helaas speelt de politie bij aankomst in het centrum een vertragende factor. Een van de dames die mee is heeft zwarte folie over de autoramen van haar breezerbolide geplakt (sinds drie dagen is dat in Ecuador verboden). Gelukkig kunnen we na flink wat acteerwerk en geslijm van de dames eindelijk de auto´s zonder bekeuring achterlaten en een tent binnen gaan. Dik een uur lang wordt er de meest slechte dancemuziek in onze oren gepompt. Hierna peren we hem en zoeken we lekker ons bed op.

Donderdag spreken we negen uur in de avond met Andreita af. We gaan namelijk alvast naar het strandhuis van de familie zodat we vrijdag daar de hele dag kunnen spenderen. Voordat we naar het huis gaan moeten we nog naar een vriendin van Andreita waar ze met een volle eetkamertafel vriendinnen een damesavondje hebben. Bij binnenkomst wordt er nog druk gegourmet. Omdat de vriendin vegetarisch is worden de pannetjes gevuld met kaas en groente, het kan niet beter! Krap een uurtje later vertalen we het kakelende gezelschap.

Een rit van anderhalf uur brengt ons naar het strandhuis. Na wat biertjes, een duik in het zwembad en een potje cuarenta gaan we naar bed. De volgende ochtend is er een vrouw in de keuken bezig om wat tosti´s voor ons te maken en wat eitjes te koken, de familie heeft haar zaakjes weer confortabel geregeld. Na het ontbijt springen we de auto in om naar Salinas te gaan. Hier bezoeken we eerst de yachtclub waar de familie lid van is. Omdat de maanden juni en juli buiten het strandseizoen vallen is het erg rustig bij de club. Ideaal, want nu hebben we het zwembad, restaurant en de bediening voor ons alleen. Na wat uren relaxen, zwemmen, drinken en eten verlaten we de club weer. Aangezien je alleen kan betalen met de clubpas zijn we genoodzaakt de pas van Andreita te gebruiken die gekoppeld is aan de rekening van haar vader, wat kan het leven toch zwaar zijn! Een paar kilometer verderop parkeren we de auto langs het strand. Na een uur zout water happen vertrekken weer om koers te zetten naar Montañita, het stranddorpje waar we die avond overnachten. Een van de vrienden van Andreita heeft een hostal onwijs dicht bij het strand, waar we ons spullen lozen. Het dorpje zelf is afgeladen met surfers, hippies en straathonden. Omdat het de dag ervoor blijkbaar flink heeft geregend ligt de straat vol met modder. Als doorgewinterde festivalgangers trekken de bebaarde inwoners hier niks van aan en lopen ze met hun slippertjes door de drek….mmmmm okay! De avond bestaat uit het eten van sojaburgers en kip (waar Timo later nog onwijs last van krijgt), rondhangen met vrienden van Andreita waarvan er eentje zijn verjaardag viert en het bezoeken van de plaatselijke discotheek. Sorry maar ik kan het niet laten even een vieze anekdote te vertellen; de discotheek is afgeladen en het bier vloeit rijkelijk, een combinatie die de enige toilet in het gebouw blijkbaar niet kan verwerken. Wanneer ik namelijk met een overvolle blaas na tien minuten wachten in de rij eindelijk de toilet in kan tref ik een wcpot aan die tot de nok gevuld is en waar wat boomstammen in drijven. De nood is onwijs hoog waardoor ik maar besluit om de prullenbak voor de helft te vullen. Wel goed van mezelf dat ik scherp genoeg was om niet in de wc te plassen aangezien anders mijn schoenen doordrenkt zouden zijn met urine en andere resten…..

De volgende dag eten we wat in het dorpje. Daarna gaan we nog even het water in. Dat had ik achteraf beter niet kunnen doen omdat een kwal het nodig vindt zich vast te plakken op mijn linkerbovenarm, borst en rechterarm. Snel trek ik het plakkerig geheel van me af. Timo vertelt dat je het beste over een kwallenbeet heen kan plassen om de zwelling te beperken, Monica van Friends was hetzelfde overkomen waarna ze Chandler er overheen had laten plassen. Mmmmm als ze het bij Friends doen zal het wel kloppen. Zo gezegd zo gedaan, na een golden shower (gelukkig zonder hulp van reisgenoten) ben ik weer helemaal het mannetje en heb ik naast een bijtend gevoel geen last meer van de beet. ´s Avonds rijden we weer terug naar Guayaquil omdat we naar de bruiloft van een van de vriendinnen van Andreita moeten gaan. Thuis aangekomen douchen we en trekken we de gehuurde smokings aan. Bij het zwembad maken we wat foto´s waarna Andreita en een vriendin ons ophaalt. Het bruiloftsfeest vindt plaats in een van de beste clubs van Guayaquil. Binnen treffen we een sjieke bedoeling aan. De dames hebben prachtige jurken aan, de band klinkt goed en er is een flinke voorraad drank en eten aanwezig. In eerste instantie ben ik bang dat er alleen maar kouwe kak op de party is, maar gelukkig valt het mee. Een van de vrienden van Andreita heeft voor zijn werk 2-3 jaar in NL en DL gewerkt en kan goed NLs praten. De avond wordt gevuld met gepraat, muziek en danslessen van Andreita´s vriendinnen. Helaas was de kip die Timo de dag ervoor had gegeten zeer slecht gevallen, de hele dag had hij al last van zijn maag en savonds werd dit erger. Hierdoor kan hij helaas niet echt van deze avond genieten…. Af en toe gaat hij naar buiten om wat frisse lucht te scheppen, maar het helpt helaas niet bijster veel. Nadat we besluiten weg te gaan raak ik aan de praat met een adembenemend mooie Ecuadoriaanse schone, beland ik met haar op de dansvloer en word ik voorgesteld aan de hele familie. Maar helaas staat iedereen al een tijdje buiten te wachten en moet ik er echt vandoor gaan. Rond een uurtje of half 5 zijn we thuis, doen we onze apenpakkies uit en gaan we lekker het bed in.

De dag erna, zondag, voelt Timo zich nog steeds niet lekker. Hij besluit dan ook niet mee te gaan naar het huis van Efren jr. waar de familie die dag samen komt. Na de lunch verplaatsen we ons naar het muziekdeel van de woonkamer waar een mengtafel, een zanginstalatie en een versterker voor de semi-akoestisch gitaar staat. De hele familie is muzikaal. Efren jr. kan geweldig gitaar spelen, van muziek van Led Zepelin tot traditionele muziek. Bovendien speelt hij alles op gehoor, dat wil ik ook kunnen! Tio Efren speelt op bongo´s, de box (een kist met binnenin snaren gespannen) en sambaballen (dit instrument heeft een mooie naam die ik ben vergeten). De vrouw van Efren jr. zingt prachtig en vormt samen met haar man een geweldig muzikaal koppel. Vele uren worden gevuld met muziek, puur genieten dus! Het liefst zou ik willen dat vanaf nu elke zondag op deze manier wordt ingevuld. Lekker wat eten met vrienden / familie en muziek maken. Na vele kippenvel momenten willen ze dat Paco en ik wat spelen en zingen. Het gitaar spelen is geen probleem, maar het zingen….. dat lijkt me niet zo´n goed idee. Een maand voor vertrek naar Zuid-Amerika heb ik namelijk met wat vrienden in Den-Haag een avondje singmaster gespeeld (soort van karaoke spel voor PS2) en kon ik geen noot zuiver zingen en om nou zo zwaar voor paal te staan, daar heb ik natuurlijk geen zin in. Na veel aandringen zingt Paco Layla van Erik Clapton en ik Yesterday van the Beatles en waarempel, het ging nog goed ook! Er wordt tot laat in de avond muziek gemaakt waarna we afscheid nemen en weer richting huis gaan. Dezelfde avond spreekt Timo met een chick uit Canada af die we eerder in Quito tegen waren gekomen. Ik kan er niet veel over uitweiden want ik was er natuurlijk niet bij, maar de volgende dag verschijnt hij eind van de ochtend met een lach op zijn gezicht weer bij het huis van de familie, dus hij zal het wel leuk hebben gehad!

——————————————————————————————————
* omdat ik bijna twee weken niks op de site heb gepost is dit verhaal nogal lang. Ik poog het geheel nog een beetje leesbaar te houden door afgelopen week in sneltreinvaart te beschrijven.
——————————————————————————————————

De laatste week heeft Timo nog steeds last van de buik en Paco op momenten last van racekak. Uiteindelijk wordt besloten toch maar antibiotica te gebruiken wat tot nu toe lijkt te helpen. Paco is nu (18 juni) zo goed als in orde en bij Timo ziet het er ook naar uit dat hij er binnenkort echt volledig van af is. Laten we het hopen! De komende mogen ze geen alcohol drinken en mag Timo geen vlees (wel vis) eten. Dit wordt een zware uitdaging aangezien Timo gek is op vlees en Paco niet vies is van een lekker wijntje….

Persoonlijke hoogtepunten van deze week zijn, een avondje zwaar doorzakken met een neef, het bezoek aan Iguanapark en de dag erna aan het Park Historic, een feestje bij de dochter van tia Anita en tio Efren en de vaderdag hier in huis.

Vrijdag bezoeken we Iguanapark. Dit openbare park ligt midden in het centrum, vlakbij de Malecón van Guayaquil. De iguana´s zijn overal te bekennen, op het gras, de looppaden en zelfs hoog in de bomen. Wel gevaarlijk, want deze beesten doen vanuit de boom hun behoefte, dus het kan erg link zijn om op de bankjes onder de bomen te zitten. Helaas wordt niemand van de onwetende bezoekers van het park geraakt door omlaag vallende ontlasting….wat mooi fotomateriaal had opgeleverd. Het Park Historic ligt aan de andere kant van de grote rivier waarlangs de eerder bezochte Malecón ligt. In dit natuurlijke park bevinden zich vogels, apen, wilde zwijnen, krokodillen, iguana´s, kleine luipaarden en nog vele andere dieren.

Na het bezoek aan dit park gaan we naar een feestje bij het huis van Ana Maria. Eenmaal aangekomen zit het huis vol met familie en vrienden. Met een bord eten belanden we al snel in de tuin waar neven / nichten en wat vrienden zitten. Zoals bijna alle Ecuadorianen zijn ze nogal geinteresseerd in alles wat Amsterdam (deze stad is onder de buitenlanders bekender dan het land Nederland zelf) te bieden heeft. Uiteindelijk belanden we in het verwarmde zwembad waar we onder het genot van whiskey en bier nog lang praten. De gastvrijheid van de familie kent bijna geen grenzen. Zowel Efren jr. als de man van Ana Maria geven aan dat we hun huis als het onze moeten beschouwen. Het doet me herinneren aan een bordje wat naast de huisdeur van mijn ouders hangt met de woorden ´mi casa es su casa´, een mooi uitgangspunt. Timo is nog niet helemaal hersteld en gaat rond een uurtje of half 11 richting huis om te slapen. Paco en ik volgen later waarna we weer opgepikt worden om bij iemand thuis nog wat na te drinken….

Zondag is vaderdag. Halverwege de dag bellen Paco en ik met vaderlief om lekker wat bij te praten. De complete familie van tia Anita en tio Efren verzamelt zich in ons logeeradres om te eten en muziek te maken. Naast de familie zijn er ook vrienden van de familie langs gekomen waaronder een beroemde zangeres uit Guayaquil. Onlangs heeft ze in Egypte een internationale zangwedstrijd gewonnen waar rond de 4000 kandidaten aan mee deden, daarnaast heeft ze de tweede prijs behaald bij de Pavarotti-contest, niet verkeerd dus, de zangkunsten van deze dame. Ze wordt begeleid door Efren jr. de gitaar en tio Efren op percussie. Later op de avond speelt Paco wat nummers van Satie en Beethoven op de piano. Na vele uren muziek komt het relaxte dagje tot een eind.

Wees gerust! Het eind van dit lange verhaal komt eindelijk in zicht. Over vier uurtjes moeten we ons bed uit om de bus te pakken naar Puerto Lopez. Vanuit deze plaats nemen we de boot naar Isla de la Plata, een eiland die ook weleens klein Galapagos genoemd wordt. Op dit eiland zijn vele dieren te zien…..ik ben benieuwd! Na twee of drie dagen komen we weer terug naar Guayaquil om waarschijnlijk een paar dagen later koers te zetten richting Peru.

Tot slot even een serieuze noot. Het land Ecuador kent vele contrasten. Vooral de kloof tussen arm en rijk is ongekend. Vanavond stond ik een tijd vanaf ons balkon om me heen te kijken. Wanneer ik naar beneden kijk zie ik een prachtig zwembad in een mooi aangelegde tuin. Leuk en aardig natuurlijk, maar honderd meter verderop zie ik daarentegen een druk verkeerskruispunt waar een klein meisje met haar broertje/zusje op haar arm langs wachtende auto´s loopt om geld te vragen. Dit is geen uitzondering. In Quito zie je kinderen midden in de nacht snoepjes verkopen of bedelen om geld voor het gezin te verdienen. Een ander voorbeeld; toen we een paar weken geleden aan het eind van de middag door Quito liepen zag ik een volwassen man in een rolstoel op de weg. Ik drukte hem wat losgeld in de hand en begreep na een aantal seconden zijn vraag pas; hij wilde dat ik hem de hoge stoeprand op duwde. Zijn dochtertje die naast de rolstoel liep was iets van 8 jaar oud en bij lange na niet in staat om de rolstoel, waarvan de kwaliteit erbarmelijk was, de stoep op te krijgen…. Op zulke momenten realiseer ik me dat we veel dingen in Nederland veel beter hebben geregeld. Natuurlijk bestaat er ook in Nederland armoede, maar dat is in de verste verte niet te vergelijken met de situatie hier. Daarnaast zijn er voor mindervaliden in Nederland prachtige opvangmogelijkheden (ook al worden die de laatste jaren ook flink gekort). Aangezien de politiek in Ecuador grotendeels bestaat uit zakkenvullers zal er helaas niet snel iets veranderen aan deze problematiek. De nieuwe president, Correa, is een man met vreemde kuren. Eergister bezocht hij Guayaquil. Een burger stak voor de stoet de straat over en maakt een weggooi beweging met zijn hand richting de stoet. De president heeft hem laten oppakken en een gevangenisstraf voor 2 jaar gegeven. Reden; belediging van de president, belachelijk natuurlijk. Van de week toonde de TV op het journaal beeldmateriaal waarop twee dieven te zien waren. De lokale bevolking had weinig vertrouwen in de rechtsgang en nam het recht zelf in hand. De twee mannen werden eerst met zwepen gepijnigd, daarna met takken geslagen die flinke irritaties op de huid veroorzaken (soort van brandnetel) en vervolgens met een bijtende vloeistof overgoten. Mijn tante vertelde me nog extremere verhalen waarbij de lokale bevolking misdadigers zoals kinderverkrachters in brand steekt. (ook al kan ik laatst genoemde actie goed begrijpen) Het spelen van eigen rechter is een duidelijke aanwijzing dat de bevolking niet echt veel vertrouwen heeft in de (rechts)staat…………….

Het eind van dit bericht klinkt misschien wat negatief. Natuurlijk genieten we in volle mate van alles wat ons hier wordt geboden, dat maakt soms dat je vergeet hoe de werkelijke situatie in het land is…..een beetje bewustzijn op zijn tijd kan geen kwaad lijkt me.

X!

Uitzicht balkon:

This entry was posted on Wednesday, June 20th, 2007 at 10:08 am and is filed under Ecuador, Guayaquil. You can follow any responses to this entry through the RSS 2.0 feed. You can leave a response, or trackback from your own site.