Zo, de laatste week Quito. Dit betekent ook de laatste week Spaanse lessen. Paco en Timo hebben geluk, ze hebben deze week een mannelijke docent toegewezen (Jonathan en Carlos genaamd) en kunnen zich zonder afleiding richten op de Spaanse gramatica. Ik heb pech en moet het met Veronica doen….

Maandagavond is het tijd voor de salsales die door de school in een salsabar verzorgd wordt. Bij binnenkomst is een groep van 30 Yanken bezig. Een kleine, pittige negerin instrueert het stel. Wanneer een gringo weer eens dezelfde fout maakt wordt het teveel voor het vrouwtje en laat ze duidelijk haar ongenoegen blijken. Dit gebeurt meerdere malen, opzich niet gek aangezien de meeste mensen in de groep voor het eerst salsales krijgen, maar de negerin reageert nogal fel en heeft een houding alsof ze elk moment haar zelfbeheersing gaat verliezen om vervolgens wat ferme klappen uit te delen. Misschien kan ze beter bij het leger gaan werken dan als dansdocente….. na tien minuten kijken is ons groepje aan de beurt en goh wat hebben we er zin in! Binnen een uur ramt de docente er wat basispassen van de salsa doorheen en sluit ze af met de basis van de merengue. Timo begint met goede moed maar vindt het halverwege het uur welletjes geweest en begeeft zich richting de bar. Tijdens de laatste tien merengue minuten krijgt Paco een privebehandeling om de heupen wat los te krijgen. De docente duwt en trekt als een aapje aan de heupen van Paco en krijgt het geheel toch wat soepeler…..en dit zonder die chagrijnige blik, ze leert het wel. Na afloop worden er cocktails geschonken en is er gelegenheid om nog wat te dansen.

De volgende dag gebeurt er niks bijzonders… Woensdag gaan Paco en ik tijdens het tweede deel van de Spaanse les met onze docenten op excursie. Paco gaat met Jonathan naar het Museo del Banco Central, het grootste archeologische museum van Quito, en ik ga met Veronica naar een reptielenmuseum. Na een half uurtje lopen, Veronica heeft hele kleine beentjes en kan niet zo snel, komen we aan bij het museum. In het museum treffen we een grote variatie van slangen, kikkers, schildpadden en wat leguanen en kaaimannen aan. Bij elke kast met dieren vertelt Veronica het een en ander en staat er info over de desbetreffende dieren op een bord afgebeeld. Sommige slangen hebben prachtige schutkleuren waardoor het soms een hele tijd duurt voordat we de slang hebben gevonden. Bij mij vallen de felgekleurde giftige kikkers van zo´n 2.5 cm lengte het meest in de smaak. Aan het eind worden we gevraagd naar een apart kamertje te komen waar een gids flink wat informatie vertelt over het een en ander, waarna ze een slang uit een doos haalt die we vast mogen houden. Gaaf natuurlijk, maar bij het verlaten van het museum heb ik toch wat bedenkingen over de kleine kooitjes van de dieren en vooral over de afkomst van de dieren….

´s Avonds spreken we af met wat personeel van de Spaanse school om te gaan eten bij een net geopende NLse snackbar. Paco en ik zijn wegens onze eetgewoonten niet echt enthousiast maar gunnen Timo zijn felbegeerde kroket en frikandel natuurlijk wel. De snackbar is pas twee weken open en wordt door een NLse man en zijn Ecuadoriaanse chick gerund. De frikandellen blijken nog niet goed op smaak te zijn, maar er kan wel friet, krokketten en zelfs ´oma´s appeltaart´ besteld worden. Na flink wat vette zooi en gezellig geouwehoer verlaten we meer dan een uur later weer de toko. Een van de Spaanse docenten die mee is vertelt tijdens het eten dat hij erg goed is in Cuarenta, het Ecuadoriaanse kaartspel waar ik al eerder over heb verteld. We bluffen dat we het spel volledig onder de knie hebben en maken de afspraak om tijdens de pauze de volgende dag een wedstrijd te houden, NL tegen Ecuador. Na afloop kopen we wat bier en gaan we met een medewerker van de school twee tournooitjes pokeren. Uiteraard sturen we wat uur later de aardige medewerker met een leeggespeelde portemonnee naar huis.

Donderdag de dag van de Cuarentamatch! Stipt om 10.30 uur zitten we rond de tafel met twee Ecuadoriaanse docenten. We blijven goede kaarten krijgen en maken de mannen met de grond gelijk, dit onder groot genot van het overige personeel. Na de pauze is het enthousiasme van de mannen gezakt tot het nulniveau en horen we ze de hele dag niet meer. Dat zal ze leren, die schavuiten met hun te flinke praatjes! Timo vond de reptielenexcursie die ik de vorige dag had gedaan wel interessant waardoor we smiddags samen het museum bezoeken.

Vrijdag is alweer de laatste lesdag. Omdat ik de lessen met Veronica erg leuk vond spreek ik met haar op het eind van deze laatste lesdag af in een barretje dicht bij het hostel. Na vele uurtjes gezelligheid breng ik haar savonds naar het station. Aangezien het vrijdag is en we nog maar een paar dagen in Quito zitten besluiten Timo en ik nog lekker op stap te gaan. We beginnen bij een bar dat gelegen is aan een pleintje. Eenmaal binnen valt het tegen, maar we nemen toch maar even een drankje. Tegenover onze tafel worden oude rockvideoclips van Bon Jovi, Queen enz. Ondanks de legendarische kapsels van de muzikanten vinden we het al snel welletjes en willen we weggaan. Omdat er geen personeel langs onze tafels komt gaat Timo naar de bar om af te rekenen. Met de mededeling dat er zo iemand langs komt gaat hij weer zitten, maar de rekening wordt nog steeds niet gebracht. Wanneer ik na een tijd een passerende werknemer aanspreek en totaal genegeerd wordt is het tijd voor actie….we verlaten de tent zonder te betalen. De rest van de nacht bestaat uit whiskey, bier en verschillende leuke en drukke uitgaansgelegenheden. Rond 5-6 uur liggen we in ons bed….gelukkig.

De volgende dag zijn we niet ons bed uit te krijgen. Timo heeft de dag ervoor een meisje in een bar ontmoet met wie hij met z´n dronken hoofd heeft afgesproken misschien vandaag op stap te gaan. Hij heeft om 11 uur afgesproken, maar gezegd dat hij misschien met ons ergens heen ging en dan niet thuis zou zijn. Het meisje is keurig op tijd en besluit meer dan een uur te wachten wanneer ze hoort dat Timo er niet is. Hij heeft absoluut geen zin in de date en blijft in zijn bed liggen. Na dik een uur vertrekt ze om menig wat keren later weer terug te komen om te checken of Timo al terug is. Door dit freaky gedrag heeft Timo nog minder zin om het meisje te zien…wat dan uiteindelijk ook niet gebeurt. Ondanks de impact van de afgelopen nacht gaan we begin van de middag toch onderweg naar Teleferico, een kabellift die je tot een hoogte van 4100 meter brengt, vanuit waar je over bijna heel de stad Quito uit kan kijken. We hebben geen zin om uit te zoeken met welke bus we moeten gaan en nemen een taxi. De chauffeur heeft een 90jaren muziekzender op staan die oude bekende plaatjes uit de boxen knalt. In de taxi wordt de klompendans, de astronaut, de robot en nog wat andere vage danspassen geshowt, dit onder groot genot en medewerken van de chauffeur. Voordat we het weten zijn we bij de kabelbaan waar we een cabine pakken en boven belanden. Onze timing blijkt perfect te zijn, gedurende 20 minuten zijn er vrijwel geen laag hangende wolken en kunnen we een groot deel van de stad zien. Nadat we in een restaurantje wat hebben gegeten is het verrezicht compleet verdwenen…..bij ons hostel aangekomen pakken we onze tassen in omdat we de volgende dag richting Guayaquil gaan. Natuurlijk begin ik mijn tas pas na 2 uur snachts in te pakken…..het is ook altijd hetzelfde liedje….

Zondag nemen we afscheid van de kleine Ecuadoriaantjes die werken in ons hostel. Na drie weken verblijf hebben we een hele leuke band met ze opgebouwd…maar niet getreurd, misschien zien we ze over drie weken weer! Ze willen ons 23 juni namelijk meenemen naar een traditioneel feest in Otavalo, het marktdorpje waar veel familie van ze woont. Natuurlijk is het uniek om met lokale mensen zo´n feest te bezoeken, dus als het ook maar enigzins mogelijk is zullen we hiervoor terug reizen.

De dag ervoor had ik tia Anita gebeld om aan te geven dat we zondag naar Guayaquil wilden komen. Wel een beetje kort dag, maar dat was niet anders omdat we niet zeker wisten of we wel/niet de jungle vanuit Quito gingen bezoeken…. Ze vraagt me om zondagochtend de tijd van aankomst door te bellen zodat ze haar chauffeur kan instrueren, hmmmm dat klinkt goed! De busreis van 8 uur lang laat ons een grote verscheidenheid aan views zien. Helaas heeft men hier de gewoonte om tijdens lange busreizen films te vertonen met het geluid zo hard mogelijk. Erg irritant, muziek luisteren is lastig, laat staan het voeren van een gesprek. Toch heb ik onderweg een leuk gesprek met een oudere vrouw die helemaal onder de indruk was van de mogelijkheden van mijn Ipodvideo, kon Timo weer flink lullen over voetbal (bijna iedere Ecuadoriaan houdt van voetbal) en hadden Paco en ik een zeer vermakelijk gesprek met de tweede buschauffeur (ze wisselen elkaar af). Het verkeer hier is een verhaal apart. Tijdens bochtige wegen in de bergen haalt de chauffeur op de meest riskante plaatsen langzaam rijdend vrachtverkeer in. Voor mijn gevoel zou op vele moment de komst van tegenliggend verkeer in de bocht aanleiding geven voor een fataal ongeluk. Maar ja, misschien moeten we gewoon nog wat wennen aan de rijstijl hier, ik heb nog geen afgebrande bussen in de laag gelegen ravijnen kunnen bekennen, dus het zal allemaal vast wel meevallen! Omdat me het leuk lijkt jullie een idee te geven wat onze ogen tijdens zo´n reis allemaal zien volgt hieronder een reeks foto´s gemaakt tijdens de busreis Quito - Guayaquil.

Na een lange busreis arriveren we om half 8 savonds in Guayaquil. Hier worden we binnen een kwartier opgehaald door Tia Anita, Tio Efren en de chauffeur Milton. Al vanaf de eerste minuut voelen we ons erg op ons gemak bij de mensen. In de auto vraagt Tia Anita meteen honderduit over mijn omaatje en andere familie in Nederland. Na tien minuten rijden bereiken we de beveiligde wijk waar het huis van de oom en tante staat. Eenmaal binnen valt onze mond open van verbazing, wat een luxe, vooral vergeleken met onze eerdere indrukken van het armoedige Ecuador. Het losstaande huis kent prachtige kamers. De chauffeur brengt met de lift onze backpack naar onze kamers, wij volgen gedwee met de mond open. Ik kijk vanuit ons balkon naar beneden en wordt blij verast door de aanwezigheid van een zwembed. Tio Efren vertelt dat naast het zwembad de gym is waar hij elke ochtend anderhalf uur traint. Nice!

We trekken onze zwembroek aan en nemen een verfrissende duik in het zwembad. Heerlijk, omdat Guayaquil flink wat lager ligt dan Quito hierdoor een erg warm klimaat kent zijn we wel toe aan wat verfrissing. Hierna eten we pizza, drinken we wat bier en hebben we interessante gesprekken met oom Efren over mijn opa en oma, andere familie, muziek en de politieke situatie in Ecuador en Zuid-Amerika. Oom Efren lijkt op de Godfather, niet alleen zijn uiterlijk, maar ook de manier waarop hij Engels praat…geweldig! Iets voor 1en gaan we richting bed, want de 80jarige oom gaat de volgende dag gewoon naar zijn werk. Wanneer we de lege flessen en pizzadozen mee willen nemen richting de keuken kijkt Tio Efren ons raar aan en zegt: ´Waarom doen jullie dat, laat gewoon staan! Morgen ochtend is de bediende er die het op ruimt.´ Mmmmmm, okay! Ik denk dat we best kunnen wennen aan de luxe de komende tijd……..that´s all for now folks! Tot over een weekje denk ik.

xxx

Ramón

Aanvulling: zoals jullie misschien hebben gemerkt liet dit verhaal even op zich wachten. Het is namelijk niet mogelijk om vanuit het huis van mijn oom en tante foto´s up te loaden en een verhaal zonder foto´s is natuurlijk niks! Bovendien heeft de computer hier problemen om het geheel online te gooien, maar gelukkig heeft Joostum hulp geboden, waarvoor veel dank!!!
Even wat er deze week gedaan is / ons te wachten staat; zee, rivieren, natuur, dolfijnen, feesten aan het strand, een bruiloft van een vriendin van mijn nicht, nachttour door Guayaquil….dus er valt de volgende keer weer genoeg te vertellen!

This entry was posted on Thursday, June 7th, 2007 at 1:29 pm and is filed under Ecuador, Guayaquil. You can follow any responses to this entry through the RSS 2.0 feed. You can leave a response, or trackback from your own site.