Na een welverdiende nachtrust worden we maandagochtend wakker en staat er nadat we ons gedoucht hebben een lekker ontbijt op ons te wachten. Broodjes, verschillende kazen, allerlei soorten fruit, wat eieren en andere lekkernijen vullen onze maag. Na het eten gaan we naar de onderste etage van het huis om wat te sporten waar na een tijdje Andreita verschijnt. Ons nichtje is een onwijs leuk, levendig en enthousiast figuur die meteen al begint te vertellen over duizend en een plannen die ze voor ons in petto heeft. Even later komen haar moeder en haar zusje ook langs. Haar moeder, Ana Maria, is pianist, heeft een eigen muziekacademie en laat wat van haar kunsten op de piano horen. Prachtig.

Een half uur later scheuren we samen met Andreita weg in haar kleine autootje richting Las Peñas. Les Peñas bestaat uit 444 traptreden die leiden tot een flinke hoogte waarvandaan je een ver zicht hebt op de stad Guayaquil. De karakterstieke huisjes langs de traptreden zijn een aantal jaren geleden gerenoveerd en zien er met hun felle kleuren schitterend uit. Wanneer we weer beneden zijn lopen we de Malecón op, een soort van boulevard die langs de rivierbedding van de brede rivier de Rio Guayas loopt. Op de Malecón bevinden zich monumenten, restaurants, parkjes, een muziekplaats en verschillende architectonische hoogstandjes. De flinke wandeling vreet energie waardoor we besluiten naar het huis van tia Anita en tio Efren terug te gaan om wat te eten. Eenmaal thuisgekomen werken we ons met moeite door een vier gangen lunch heen, damn, wat is dat backpacken toch zwaar! Het mooiste atribuut wat het huis van de familie kent is een klein draagbaar knopje. Wanneer de tante op het knopje drukt gaat er een bel in de keuken af en komt de bediende om de orders van de tante op te volgen. Zo´n magisch knopje wil ik in NL ook wel hebben zodat ik nooit meer naar de koelkast hoef te lopen om een biertje te pakken, er op elk gewenst tijdstip eten klaar gemaakt wordt en mijn huis steriel schoon blijft…..

(more…)

Zo, de laatste week Quito. Dit betekent ook de laatste week Spaanse lessen. Paco en Timo hebben geluk, ze hebben deze week een mannelijke docent toegewezen (Jonathan en Carlos genaamd) en kunnen zich zonder afleiding richten op de Spaanse gramatica. Ik heb pech en moet het met Veronica doen….

Maandagavond is het tijd voor de salsales die door de school in een salsabar verzorgd wordt. Bij binnenkomst is een groep van 30 Yanken bezig. Een kleine, pittige negerin instrueert het stel. Wanneer een gringo weer eens dezelfde fout maakt wordt het teveel voor het vrouwtje en laat ze duidelijk haar ongenoegen blijken. Dit gebeurt meerdere malen, opzich niet gek aangezien de meeste mensen in de groep voor het eerst salsales krijgen, maar de negerin reageert nogal fel en heeft een houding alsof ze elk moment haar zelfbeheersing gaat verliezen om vervolgens wat ferme klappen uit te delen. Misschien kan ze beter bij het leger gaan werken dan als dansdocente….. na tien minuten kijken is ons groepje aan de beurt en goh wat hebben we er zin in! Binnen een uur ramt de docente er wat basispassen van de salsa doorheen en sluit ze af met de basis van de merengue. Timo begint met goede moed maar vindt het halverwege het uur welletjes geweest en begeeft zich richting de bar. Tijdens de laatste tien merengue minuten krijgt Paco een privebehandeling om de heupen wat los te krijgen. De docente duwt en trekt als een aapje aan de heupen van Paco en krijgt het geheel toch wat soepeler…..en dit zonder die chagrijnige blik, ze leert het wel. Na afloop worden er cocktails geschonken en is er gelegenheid om nog wat te dansen.

De volgende dag gebeurt er niks bijzonders… Woensdag gaan Paco en ik tijdens het tweede deel van de Spaanse les met onze docenten op excursie. Paco gaat met Jonathan naar het Museo del Banco Central, het grootste archeologische museum van Quito, en ik ga met Veronica naar een reptielenmuseum. Na een half uurtje lopen, Veronica heeft hele kleine beentjes en kan niet zo snel, komen we aan bij het museum. In het museum treffen we een grote variatie van slangen, kikkers, schildpadden en wat leguanen en kaaimannen aan. Bij elke kast met dieren vertelt Veronica het een en ander en staat er info over de desbetreffende dieren op een bord afgebeeld. Sommige slangen hebben prachtige schutkleuren waardoor het soms een hele tijd duurt voordat we de slang hebben gevonden. Bij mij vallen de felgekleurde giftige kikkers van zo´n 2.5 cm lengte het meest in de smaak. Aan het eind worden we gevraagd naar een apart kamertje te komen waar een gids flink wat informatie vertelt over het een en ander, waarna ze een slang uit een doos haalt die we vast mogen houden. Gaaf natuurlijk, maar bij het verlaten van het museum heb ik toch wat bedenkingen over de kleine kooitjes van de dieren en vooral over de afkomst van de dieren….

(more…)