Het is vrijdagochtend…….we staan voor een dilemma; blijven we bij dezelfde Spaanse school of switchen we. Na veel denkwerk besluiten we de duurdere Spaanse school te nemen. De laatste les bij onze vriend Pablo was weer erg leuk. We hebben de week afgesloten met een potje Cuarenta. Dit is een typisch Ecuadoriaans kaartspel wat in teams van twee gespeeld wordt. Uiteraard is het niet nodig te vermelden dat Pablo en ik alle potjes hebben gewonnen, ik zal daar dan ook niks over typen…. Laat ik al maar helemaal niet beginnen over de potjes poker bij ons hostel he Timo!

 

 

 

 

 

 

Zoals jullie weten zijn we niet meer welkom in het Swiss Hotel. Hoog tijd om een nieuwe sportschool te vinden dus. Pablo wist ons gelukkig een sportschool ´muy cerca´ (dichtbij) aan te wijzen. Na wat speurwerk in een achterstandsbuurt van Quito vinden we eindelijk de sportschool. Eenmaal binnen gekomen zien we een oldschool sportschool. Vele vierkante meters flink gevuld met oud russisch staal! Super! Waarom staan de sportscholen in NL allemaal vol met de meest ingewikkelde apparaten als je alleen wat kilo´s ijzer en wat stangen nodig hebt? HARDCORE TRAINING TO THE BONE!  

´s Avonds hebben we geen zin om te koken en gaan we lekker uit eten. Op de route tussen ons hostel en de supermarkt ligt een pannekoekenrestaurant. Deze toko valt nogal op omdat er altijd een hele aparte bewaker voor staat, namelijk een onverzorgde neger met een smerige baard, een deels blauw (geslagen?) gezicht en een buks in zijn hand. Alhoewel deze verschijning niet echt klanten aantrekt wint de pannekoekenliefde het en besluiten we toch het restaurant te bezoeken. Wanneer we aan komen lopen staat de neger ons met zijn buks op te wachten. Na een korte twijfeling lopen we richting deur en komt de bewaker aansnellen om de deur open te doen. Enigzins opgelucht dat we de eerste meters hebben overleefd lopen we de entrée in en worden we verwelkomd door een keurige ober. Eenmaal binnen valt mijn mond open van verbazing, het restaurant is tegen verwachting in prachtig! Het bestaat uit twee verdiepingen, alleen de keuken en wc zijn afgezonderd door middel van een muur, de rest is één grote ruimte.  Het gebruik van veel donker gelakt hout, de prachtige prenten aan de muur, het oog voor detail, de loungehoek op de bovenverdieping, hier is iemand met veel verstand van design aan de slag geweest! Het restaurant heeft de warmte van een luxe jazzclub, maar ziet er niet uitbollig uit. Super! 

Merkwaardig is wel dat we de enige gasten zijn. De ober vertelt dat het aan het tijdstip ligt (toch hebben we de hele avond geen andere gasten gezien). De kaart is opvallend divers. Als voorafje neemt Timo een spinaziesoep en Paco en ik een kaas-uisoep en als hoofdgerecht een heerlijke pannekoek. Het eten is voortreffelijk. De soep is zo rijkelijk gevuld dat we opgelucht zijn wanneer blijkt dat de pannekoeken niet zo groot zijn als we in NL kennen. Terwijl we van onze pannekoek genieten rent de ober ineens stresvol naar een bak, zet die weer in een andere bak, snelt naar buiten en komt even later weer naar binnen. Ook verschijnen er af en toe wat merkwaardige types om even later weer het restaurant te verlaten. Wat is dit voor een tent vragen we ons constant af. Is de eigenaar een mafioso? Is ons eten vergiftigd en zullen we de volgende dag wakker worden in onze blote kont ergens in een getto? Weet heel Quito dat dit restaurant niet deugt en zijn wij onwetende NLers in dit god verlaten restaurant ten prooi gevallen aan een criminele organisatie of zijn onze gedachtegangen simpelweg overdreven? De ranzige bewaker, de wat stressvolle ober, de aparte mannen die af en toe binnenkomen, het gebrek aan andere gasten……. Gelukkig blijkt niks waar van onze worst case scenario´s. Na anderhalf uur verlaten we met een volle buik het restaurant. Ik kan niet laten een dollarbiljet in de hand van de bewaker te drukken met de gedachte dat dit hem er misschien van weerhoudt ons vol met bukskogels te pompen. What a night!

De volgende dag, zaterdag, gaan we naar Otovalo. Dit is een stadje die bekend staat om haar grote markt vol met traditionele Ecuadoriaanse producten. Om er te komen moeten we een busreis van 3 uur maken. In de bus ontmoeten we twee meisjes, Meagan uit Canada en Jill uit Australie. Onder het genot van prachtige landschappen aan de andere kant van het busraam heb ik een interessante conversatie met Meagan die ook vegetarier blijkt te zijn. Wanneer we in Otovalo aankomen sprinten we naar el banjo (de wc), zo´n busreis van drie uur werkt goed op je blaas. Ik zal niet teveel uitwijden over de openbare wc´s in Ecuador, om een tipje van de sluier op te lichten, in de wc die ik bezoek drijft een dikke boomstam, ligt overal urine, ligt een onderbroek in de hoek (???) en stinkt het als een overvolle gierput. Wc-papier wordt wel gebruikt, maar aangezien de afvoerpijp van de wc klein is wat diameter betreft moet je het in een mandje gooien. In het mandje dus lieve mensen uit Ecuador! Bovendien is het misschien een idee af en toe het mandje te legen… De markt is erg leuk. Natuurlijk hebben de heren het vrij snel gezien en blijven de dames vooral hangen bij de sierraadkraampjes. Na een paar uur rondslenteren vertrekken we weer richting bus.  

Op de terugweg zit ik naast een Ecuadoriaanse man met een prachtige moustache, Marco genaamd. Al snel komt een gesprek op gang. Geholpen door mijn woordenboek hebben we het over het werk van Marco (hij is meubelmaker), de verontreiniging van de rivier waar we steeds langs rijden, de verschillen tussen NL en Ecuador, het familie-uitje dat Marco te wachten staat en kan ik het natuurlijk niet laten om een filmpje van mijn zingende oom en omaatje te laten zien. Na de busreis spreken met de dames af om savonds gezamelijk op stap te gaan.

Helaas is Paco wat moe en gaan we rond een uurtje of half 12 vanuit ons hostel met z´n 4en op pad. Eerst bezoeken we de Sutra Lounge. De tent is packed, maar gelukkig stuurt de serveerster snel twee mannen bij een tafel weg zodat er plek voor ons vrij komt. Meagan en Jill blijken geweldig gezelschap te zijn. Er wordt veel gelachen (en gedronken). Timo en ik bestellen bacardi cola, maar elke keer als we een nieuwe krijgen zit er weer wat anders in het glas. Wat het precies is weten we niet, het is iig geen bacardi cola, maar aangezien ze niet zuinig zijn met de sterke drank klagen we niet. Meagan heeft wat aziatisch bloed, studeert en is niet op haar mondje gevallen. Jill (of the jungle) ziet er uit als een Woodstock-chick, alleen dan wel verzorgd en zit vol met komische verhalen. De Woodstock-appereance wordt tijdens het dansen extra benadrukt. Na veel lol en wat verschillende tenten belanden we in een discotheek die tot 7 uur open is. Tussen de Westerse muziek wordt ook salsamuziek gedraaid. Wanneer ik Jill wat salsales probeer te geven raken we in gesprek met een Ecuadoriaans stel dat geweldig aan het dansen is. We besluiten van partner te wisselen en ik heb binnen een paar minuten alle basispassen weer onder de knie dankzij de geweldige skills van de Ecuadoriaanse chick. Timo en Meagan vermaken zich in de tussentijd ook prima op en naast de dansvloer. Uiteindelijk komen we na 5en aan in ons hostel. Paco wordt even wakker en lacht ons uit wanneer hij de tijd hoort…we moeten er namelijk over twee uur weer uit omdat we de zondag vol hebben gepland. Aiaiai, de combinatie hard stappen en weinig slaap doet me denken aan Nederland, een herinnering die ik, hoe raar dan ook, wel een beetje liefheb……

Zondag …….damn, wat is dat opstaan lastig. Sowieso is opstaan niet mijn sterkste eigenschap, vooral na afgelopen nacht kan ik bijna niet ontwaken uit mijn coma. Dit leidt tot (terechte) irritatie bij mijn reisamigo´s. Misschien is deze reis wel een goed moment om aan mijn slechtste eigenschap te werken….net zoals jullie heb ik weinig vertrouwen in verbetering, maar ja….ik ga het gewoon proberen! Vandaag staat een bezoek aan de evenaar en een vulkaan op de planning. Het Nederlandse meisje van ons hostel, Lianne, vergezelt ons vandaag. Na twee busreizen van ieder een half uur arriveren we bij La Mitad del Mundo. (letterlijke vertaling: het midden van de wereld) Hier bevindt zich een monument dat zogenaamd op de evenaar ligt. De evenaar ligt eigenlijk 200 meter van het monument af, maar dat terzijde. Aan weerskanten van het monument is een gele streep op de grond geschilderd wat de lijn van de evenaar voorstelt. Hier kan je met één been in het zuidelijk halfrond staan en met het ander in het noordelijk.

 

 

Na het bezoeken van het monument verlaten we het terrein en gaan we naar een local die ons een bij aankomst eerder die dag een excursie aanbood. In een pickup rijden we langs een dorpje, pikken we onze gids met zijn zoontje op en gaan we naar de uitgestorven vulkaan de Pululuhua. Bovenop de vulkaan aangekomen hebben we een prachtig uitzicht op de krater van de vulkaan.

 

 

 

 

 

 

 

 

In de krater die 280 meter diep is wonen mensen, heerst een subtropisch klimaat en wordt er dankbaar gebruik gemaakt van de vruchtbare grond. Een stijl pad leidt ons naar de krater. Onderweg vertelt de gids over de vulkaan en zijn flora en fauna. De planten langs het pad vormen een natuurlijke apotheek voor de lokale bevolking. De planten worden gebruikt als energiebron, ontstekingsremmer, huidreinigingsmiddel, desinfectiemiddel, schmink en tal van andere doeleinden. De gids toont aan dat al deze planten zonder probleem geconsumeerd kunnen worden en steekt om de paar meter een halve boom in zijn mond. Hilarisch die vent! Natuurlijk kunnen we niet achterblijven en proeven we ook het een en ander. Bijna alles spuug ik na een paar happen uit, het ene blad is nog bitterder dan het andere. Zelfs met water is de vieze smaak niet weg te spoelen. Tijdens de afdaling zien we een aantal kruizen langs het pad. Deze zijn van verongelukte passanten. We grappen of de gids alvast wat kruizen bij kan bestellen, want je hoeft maar naar de verkeerde kant uit te glijden en je bent de zwaar de sjaak.

 

 

 

 

 

 

 

 

Na bijna 300 meter afdalen komen we aan bij de krater. Na het eten van wat heerlijke maisstengels die voor energie moeten zorgen beginnen we met de klim en dat viel niet mee! Het warme subtropische klimaat gecombineerd met de zware benen van de nacht ervoor zorgen voor een helse tocht. Boven klauteren we in het laadgedeelte van de truck en gaan we weer richting het grote busstation. Onderweg wordt er betaald, maar wat blijkt, Lianne begreep niet dat we ook voor haar hadden betaald waardoor er 7 dollar teveel was afgerekend. Zowel onze gids als de man die de excursie had geregeld waren onderweg afgezet en de chauffeur begrijpt natuurlijk (zogenaamd) niet wat we bedoelen en is niet van plan om ons geld terug te geven. Er zit maar een ding op, eisen dat die pendecho ons weer terug brengt naar de gids en begeleider om de zaak te regelen. Met tegenzin worden we naar hen toegebracht waarop een lange discussie tussen de drie heren volgt. Uiteindelijk krijgen we ons geld en kunnen we eindelijk de bus terug naar Quito pakken.

In de bus raakt Paco aan de praat met een onwijs cool chickie van 6 jaar oud. Het meisje wilt van alles weten en weet samen met haar moeder constant nieuwe vragen te bedenken. Ze vindt de foto´s die Paco laat zien op mijn camera prachtig en is helemaal in de wolken als ik een foto van haar met Paco maak. Echt, bijna alle kindjes hier zijn super schattig. Helaas zijn veel kinderen er slecht aan toe en moeten ze op hele jonge leeftijd op straat snoepjes verkopen, schoenen poetsen of bedelen om geld voor de familie binnen te halen. Het kan niet, maar je zou ze het liefst allemaal mee willen nemen en een goede toekomst willen bieden….. 

Het drukke weekend is voorbij en de lessen op de nieuwe school vangen aan. We krijgen alle drie verschillende Ecuadoriaanse dames als privelerares aangewezen. Mijn docente heet Maria, is tussen de 25 en 30 en heeft een NLse verloofde. Na een gesprek van een half uur in het Spaans vraagt ze of ik in langzaam of snel tempo les wil krijgen. Ik antwoord natuurlijk dat ik in snel tempo les wil krijgen, omdat ik in korte tijd zoveel mogelijk wil leren. De rest van de les bestaat voornamelijk uit het behandelen van grammatica. Een beetje saai natuurlijk, maar zwaar essentieel dus niet erg. We krijgen alle drie een dik pak huiswerk mee, dat wordt nog blokken deze week om die drie harde tantes een beetje tevreden te houden. BACK TO SCHOOL! 

Het eten en de Spaanse studie wacht. Tot de volgende keer meneer de koekepeer!

 

x

This entry was posted on Tuesday, May 22nd, 2007 at 1:44 am and is filed under Ecuador, Quito. You can follow any responses to this entry through the RSS 2.0 feed. You can leave a response, or trackback from your own site.