Zo, het is alweer een paar dagen geleden dat we een update hebben geplaatst, dus het is de hoogste tijd om de nieuwste ontwikkelingen met jullie te delen. 

Allereerst wat over de gezondheid van deze drie amigos. Timo had een dag voor vertrek al last van zijn maag, niet echt pijnlijk, maar vooral een irritant gevoel. Gister was het zeurderig gevoel eindelijk even weg, maar helaas pindakaas, dit was voor korte duur…  Paco heeft twee dagen flinke koppijn gehad. Gelukkig heeft hij er sinds een dag geen last meer van. Laten we ervan uit gaan dat dit allemaal door de hoogte komt (Quito ligt op een hoogte van 2850 meter). Normaal gesproken moet dit binnen een paar dagen afgelopen zijn. Ik ben niet zo´n jankerd en heb uiteraard nergens last van. De afgelopen dagen heb ik meer geslapen dan de afgelopen maanden bij elkaar en de flink gematigde alcohol consumptie voelt ook niet verkeerd! 

Het is vrijdag, er moet veel geregeld worden. We hebben vandaag twee targets, ten eerste het vinden van een Spaanse school, ten tweede het vinden van een nieuw slaapadres aangezien ons mooie hotel in de oude stad een killer is voor ons lage budget. In de nieuwe stad gaan we als eerst op zoek naar een Spaanse school die Mirjam (vriendin van studievriend Don Marnix) ons adviseerde. Winkeliers kunnen ons de juiste weg niet wijzen, maar na een tijdje spreek ik wat blanke meisjes in het Engels aan met resultaat, ze weten de weg en zijn er toevallig net naar op weg. Na een paar zinnen blijken ze uit NL te komen. Ze zijn positief over de school en vertellen dat ze in een studentenhuis een paar straten verderop wonen waar plaats vrij komt en we welkom zijn. Nou, dat klinkt leuk, nu nog even kijken wat ze bij de Spaanse school te melden hebben. We krijgen Annet te spreken, een aardige NLse vrouw die een mooi verhaal vertelt over de Spaanse school. Als rasechte Hollanders proberen we met behulp van verschillende argumenten af te dingen op de cursusprijs. Allereerst willen we met z´n 3en tegelijk les krijgen zonder een aantal uren priveles. Dit levert ons een aanzienlijke korting op van 5 dollar per persoon per week, mmmm dat schiet niet op! Dit teleurstellende afdingresultaat sterkt onze drang naar een bodemprijs. Omdat we niet alleen Spaanse les willen krijgen, maar ook misschien in het studentenhuis willen verblijven leek ons een flinke combikorting ook wel op z´n plaats. Helaas denkt Annet hier anders over…. Na deze afdingpogingen delen we Annet mee dat we nog wat andere scholen gaan bezoeken en verlaten we toch enigzins trots het pand. 

Om de hoek bevindt zich een andere school. Eenmaal binnen krijgen we uiteindelijk een charmante Deense chick te spreken. Om een lang verhaal kort te maken, de wekelijkse cursuskosten bedragen hier 50 dollar minder per week. Beide scholen werken met Ecuadoriaanse docenten die gecertificeerd zijn, in principe zou dit dus vergelijkbaar moeten zijn. Toch oogde de eerste school wat professioneler en gezelliger… Uiteindelijk besluiten we met de goedkopere school in zee te gaan voor een week. Wanneer dit niet bevalt switchen we… De Spaanse school werkt samen met een hostel om de hoek waar we met korting een kamer met eigen badkamer en toilet kunnen krijgen. Prima dus! Lekker snel geregeld. Na wat eten, drinken en het bezoeken van een outdoor zaak gaan we weer naar de oude stad. ´s Avonds gaan we nog op pad om wat te eten te scoren. Bij het Plaza Grande vinden we een tent waar we pizza kunnen eten. Paco en ik hebben besloten dat we de komende maanden onze principes wat laten verslappen en wel kaas met normaal stremsel gaan eten. Goede voeding is belangrijk, vegetarische burgers en tofu zijn niet te verkrijgen in dit vleescontinent, dus het binnen krijgen van kaas vormt geen overbodige luxe. Hierna gaan we nog een rondje lopen. Paco kan de mooie donkere straatjes met de ontelbare lichtjes niet weerstaan en pakt al snel zijn camera om wat mooie platen te schieten. Al gauw komt een Ecuadoriaans stelletje langslopen die Paco waarschuwt dat het gevaarlijk is om met zo´n dure unit s´avonds foto´s te maken. Paco ruimt zijn camera snel op en haalt hem pas in het hotel weer uit zijn tas. De volgende dag pakken we onze backpack in en gaan we op weg naar ons nieuwe hostel.  

 

 

De rest van de dag struinen we wat rond in de buurt. De weekenden zijn aanzienlijk rustiger dan doordeweeks, veel straten zien er bijna uitgestorven uit. ´s Avonds daarentegen was het ineens super druk. Overal zijn jongeren en de politie is ook weer in grote getale aanwezig. Omdat we midden in het centrum verblijven van de nieuwe stad rest ons niks anders dan ff lekker op stap te gaan! Eerst gaan we een soort van sportsbar in. Opzich ziet het er best leuk uit. Wel apart dat je veel oude mannen ziet met jonge latina´s. Blijkbaar zijn veel van deze jonge vrouwtjes ´in dienst´ van de bar, ze hangen de gezellige chick uit terwijl ze als doel hebben de drankrekening van de mannen zo hoog mogelijk te laten oplopen. Al snel verlaten we de tent.  De Dutchbar zit om de hoek, we besluiten toch even te kijken of onze vooroordelen daar bevestigd worden. De tent is leeg, er zit enkel een latina aan de bar die vraagt hoe het met ons gaat blablabla, daar trappen we dus niet in….wegwezen dus. Daarna komen we langs een discotheque waar we naar binnen gaan. Eenmaal binnen blijkt de tent karig gevuld, ff snel twee baco´s wegtikken en op naar de volgende tent, een salsatent! Balend dat ik maar twee cursusjes salsalessen heb gedaan kijk ik naar het mooie gedans van de Ecuadoriaanse bezoekers. Een dronken oude man weet ons goed te entertainen door constant bijna op zijn bek te gaan, zijn vrouw/dochter/minnares/vriendin (soms is dat lastig in te schatten) gooit zo nu en dan nog wat olie op het vuur door wat snelle passen er tegenaan te knallen. Misschien heeft die oude veel poen en kan ze niet wachten om het geld te incasseren, maar helaas voor haar blijft de oude baas toch op zijn beentjes staan….. Hij loopt naar ons toe en deelt ons mede dat we welkom zijn in zijn land. Met de fijne gedachte dat dronken Ecuador ons in zijn armen sluit verlaten we de salsatent en zoeken we ons bed op.

De volgende ochtend heeft Timo weer wat last van zijn maag. Hij denkt dat een flinke kop koffie uitkomst biedt. Als een ervaren Haagse ambtenaar accepteert hij de koffie volledig. Aan de ontbijttafel wacht een Nederlands meisje op haar ontbijt. Ze is de afgelopen nacht aangekomen en we vertellen haar over onze eerste dagen.Vandaag is het el dia del Timo, we gaan naar een voetbalwedstrijd! El Nacional speelt tegen Barcelona. (laat je niet misleiden, dit zijn beide Ecuadoriaanse clubs en niet het nationale Ecuadoriaanse team tegen Barcelona, Spanje) We gaan met z´n 4en naar het stadion. Bij het stadion zelf is het een gekte van jewelste. De kleuren rood (el Nacional) en geel (Barcelona) zijn overal vertegenwoordigd. Binnen in het stadion is het een geweldig feest! Heerlijke ritmes en zangpartijen golven vanaf de tribune, supporters van beide partijen zitten door elkaar en er hangt een onwijs relaxte sfeer. Daar kunnen die kloothommels in NL nog wat van leren. Het weer is geweldig, de zon draait op volle toeren en de wolken zijn op een hand te tellen. Natuurlijk moet er tijdens de wedstrijd een biertje worden gedronken! Ik bestel een biertje en krijg een megagroot glas vol met lauw bier, nice! Ik verwacht dat de combi lauw bier - verzengende zon misschien wel fataal gaat worden. Toch niet! Een verklaring hiervoor is mijn zware training lauwe biertjes soldaat maken op 5 mei jongsleden….. Paco´s hoofdhuid kan de intense zon niet handelen, dus hij besluit een el Nacional petje te kopen. Nadat hij het petje op zijn hoofd doet moet een Ecuadoriaans vrouwtje voor hem hard lachen, gezien we de enige niet Ecuadoriaanse mensen in het publiek zijn zal het voor hen wel een komisch gezicht zijn, een gringo met een lokaal voetbalpetje.

 

´s Avonds doen we rustig aan, Timo maakt een lekker maaltje voor ons klaar. Gelukkig hebben we in ons nieuwe hostel een keuken tot onze beschikking. En dat komt mooi uit aangezien Timo en ik constant trek (lees: honger) hebben.  Maandagochtend, de dag van onze eerste Spaanse les! We worden wakker, maar zijn niet vlot genoeg, bovendien laat ons ontbijt lang op zich wachten aangezien de medewerker van het hostel nog eieren voor ons moet halen. Resultaat (niet boos worden papa en mama) is dat we een half uur te laat op onze eerste les verschijnen. Zelf vinden we het de meest ultieme vorm van integreren; de Ecuadorianen lijken nooit haast te hebben, wij dus ook niet. We worden voorgesteld aan Pablo, een Ecuadoriaans mannetje van 25-30. We krijgen les in een kamertje achter in de tuin van de school. De les bestaat uit wat eerste basale Spaanse zinnen, wat leeswerk, uitleg over de uitspraak, veel Spaans gepraat en vooral veel gelach. Met deze docent houden we het wel een tijd uit! In de pauze leren we wat vrouwelijke docenten kennen. Ze zijn gecharmeerd wanneer Timo hen terug begroet met encantadora. Een woordje die ik ook maar moet onthouden. Wanneer ik op de  Ipod een video van mijn zingende Ecuadoriaanse abuelita (oma) laat zien zijn ze zwaar onder de indruk en terecht, want onze is oma geweldig, zowel zingend als niet zingend! 

 

Na de les gaan Timo en ik op zoek naar een sportschool. Het is heerlijk om wat te sporten en we gaan natuurlijk niet 5 maanden niks doen. Op internet heb ik verschillende gyms opgezocht. In Hotel Quito blijkt de gym alleen toegankelijk te zijn voor gasten van het hotel. Bij het luxe Hotel Swiss worden we doorverwezen naar een vrouw die ons vertelt dat de gym beneden is. Daar aangekomen vraagt de vrouw achter de receptie of we een kluisje nodig hebben en wijst ons de weg. Binnen hebben ze aardig wat losse gewichten, wat fitnessapparaten en wat cardiospul. Timo en ik gaan lekker aan de slag in het luxe hotel en verlaten een krap uur later het hotel zonder betaald te hebben. Er werd niet meer om een betaling gevraagd en wie zijn wij dan om deze Ecuadoriaanse gastvrijheid te verwesteren door geld te betalen!? Waarschijnlijk denken de mensen van het sportgedeelte dat we gasten van het luxe hotel zijn…hopelijk kunnen we de komende weken nog meer gebruik maken van deze service! Thuis aangekomen schrikken we van de rotzooi die Paco heeft aangericht in onze prachtige kamer. (zie foto onder) Hopelijk verbetert dit de komende tijd, want Timo en ik worden stapelgek van die chaos! 

 

Zo, dit is wel weer even genoeg voor nu. Lieve mensen, sorry voor het wat lange verhaal, maar ik heb het probleem dat wanneer ik eenmaal begin met typen niet kort en bondig kan zijn…. (deed ik daarom ook wat lang over mijn afstudeerscriptie???) 

x

PS het gaat niks worden met de GSM´s. Jullie kunnen alleen in contact met ons komen dmv email…

This entry was posted on Tuesday, May 15th, 2007 at 3:13 am and is filed under Ecuador, Quito. You can follow any responses to this entry through the RSS 2.0 feed. You can leave a response, or trackback from your own site.